Μεσσαροπούλου: Επέστρεψε στο Happy Day και μίλησε για τον Μυλωνάκη – «Το πρώτο θαύμα έγινε…»

Η Τίνα Μεσσαροπούλου επέστρεψε στο πλατό του Happy Day μετά από δυο μήνες πλάι στον σύζυγό της, Γιώργο Μυλωνάκη, ο οποίος έδινε «μάχη» για τη ζωή του. Ο σύζυγός της υπέστη ανεύρυσμα εγκεφάλου και νοσηλεύτηκε για πολλές ημέρες στον Ευαγγελισμό. Αφού συνήλθε, μεταφέρθηκε σε κέντρο αποκατάστασης στην Γερμανία και αφού είδε πως δεν είχαν να του προσφέρουν κάτι παραπάνω, ήρθε σε κέντρο αποκατάστασης στην Ελλάδα όπου έμεινε για λίγες ημέρες. Πρόσφατα, γύρισε στο σπίτι τους, έχοντας αφήσει πίσω του όλες τις δύσκολες στιγμές που πέρασε.

Η δημοσιογράφος λοιπόν, συγκινήθηκε με το που μπήκε στο πλατό, με την Σταματίνα Τσιμτσιλή να την παίρνει αγκαλιά. Καθόλη τη διάρκεια της συνέντευξης που έδωσε, είχε δάκρυα στα μάτια της, αφού η συγκίνηση ήταν μεγάλη. Μίλησε για τα όσα έζησε στο νοσοκομείο, για την πίστη της αλλά και για την αγάπη και την στήριξη του κόσμου.

Η εξομολόγηση της Τίνας Μεσσαροπούλου για τον Γιώργο Μυλωνάκη

«Έπαθα ένα σοκ, είπα δεν θα στεναχωρηθώ γιατί είναι μέρα χαράς. Πήγαν όλα πάρα πολύ καλά. Μπήκα μέσα και ενώ είπα δεν θα κλάψω, ήρθε και καρφώθηκε η στιγμή που έφυγα αστραπιαία από την καρέκλα και ταράχτηκα. Μου ήρθε εκείνη η εικόνα όπως έφυγα σφαίρα, αλλά όλα καλά δόξα το Θεώ, γυρίσαμε σπίτι μας»

«Δεν το είχα φανταστεί ποτέ στη ζωή μου πόσοι άνθρωποι θα ήταν δίπλα μας…»

«Το θέμα είναι ότι ήταν δύσκολα, πάρα πολύ δύσκολα. Απλά πρέπει να σου πω κάτι εντυπωσιακό. Εγώ από την πρώτη στιγμή που έμπαινα στην εντατική και έμπαινα συχνά, ποτέ δε αισθανόμουν στεναχώρια, παρά το γεγονός ότι οι γιατροί μου είχαν πει “για να πάρεις ψήγμα ελπίδας, πρέπει να περάσουν 20 ημέρες”. Εγώ ήμουν σίγουρη ότι θα πάνε όλα καλά. Έλεγα στον αδερφό μου “εγώ πιστεύω ότι δεν θα γίνει κάτι κακό” και μου έλεγε “πίστεψε με αισθάνομαι κι εγώ το ίδιο”. Όταν είδα κάποια σημάδια»

«Δεν σε πίστευαν κάποιοι»

«Το μόνο που με κούρασε ήταν να προσπαθήσω να πείσω κάποιους γιατρούς ότι δεν είμαι μια τρελή που περπατάει στους διαδρόμους και φαντάζεται πράγματα. Το ένστικτό μου είναι που με βοήθησε από τη πρώτη στιγμή μέχρι και την τελευταία. Αυτό μας βοήθησε να πάει πάρα πολύ καλά. Θέλω να ευχαριστήσω μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου όλους τους γιατρούς, τις νοσηλεύτριες…Δεν ήταν ότι είχαμε ευνοϊκή μεταχείριση. Επειδή έτυχε να είμαι 20 ημέρες μέσα, έφευγα 11 η ώρα το βράδυ και πολλές φορές αναγκαζόμουν να φύγω νωρίτερα γιατί ήταν φίλοι του Γιώργου και δικοί μου και δεν έφευγαν, αισθανόμουν άσχημα»

«Θέλω να πω κάτι για το Ευαγγελισμό.. Εμένα η ψυχοθεραπεία μου ήταν τόσο καιρό να έρχομαι σε επαφή με κόσμο. Με βοήθησε να μιλάω με συγγενείς άλλων ανθρώπων που είχαν ανθρώπους στην ΜΕΘ. Έκανα την ψυχοθεραπεία την δική μου και άλλων. Έλεγα “ένας ασθενής να έφευγε με χαμόγελο ήταν νίκη”»

«Έχω φτιάξει ένα κουτί με σημειώματα, εικόνες φυλαχτά… άγνωστος κόσμος. Υπήρχε κόσμος που μου άφηνε φαγητό. Ήταν συγκλονιστικό»

«Μέσα περάσαμε την γιορτή του, την επέτειο γάμου μας. Δεν έγινε εκεί το θαύμα… Έλεγα δεν γίνεται θα γίνει. Τελικά το θαύμα έγινε 2 Μαΐου. Άνοιξε τα μάτια του…Θα σας πω κάτι να γελάσετε…. μου έδειχναν τον τρόπο που προσπαθούν να τους κινητοποιήσουν… οπότε το είχα μάθει και κάθε φορά τον ενοχλούσα. Κάποια στιγμή άρχισα και τον τσίμπαγα, εκεί λοιπόν που τον τσίμπαγα στο μάγουλο άρχισαν και υπήρχαν αντιδράσεις, οπότε εγώ έπαιρνα θάρρος. Τελικά του έκανα ένα αιμάτωμα τεράστιο. Την επόμενη ημέρα έβλεπα τους νοσηλευτές είχαν θορυβηθεί. Τους λέω τι έγινε και τους λέω “συγγνώμη για αυτό ευθύνομαι εγώ”. Ήταν από αυτά που σου έδιναν έναν διαφορετικό τόνο. Έλεγα εγώ εκείνη την ημέρα, αλλά στους γιατρούς δεν αντιδρούσε»

«Το μεσημέρι ήρθε ο Πρωθυπουργός να τον δει και εκεί που είχαν έρθει και όλοι ο γιατροί να τον δουν, εκεί άρχισε χαμογελούσε και ξαφνικά άρχισε και τα έκανε όλα. Οπότε ένας γιατρός είπε “κύριε Μυλωνάκη έπρεπε να τα κάνετε όλα τώρα, να τα κάνετε με μιας”. Οπότε εκεί φανήκαν όλα»

«Στην Γερμανία πήγαμε για ένα κομμάτι της αποκατάστασης και επειδή δεν είχαν να μας προσφέρουν κάτι άλλο αποφασίσαμε να γυρίσουμε. Εδώ πήγε εξαιρετικά καλά. Θα μου πεις γιατί πήγε στην Γερμανία… αν δεν είχα πάει θα είχα την αμφιβολία μου.. Παιδιά σαν την Ελλάδα πουθενά. Η ανθρωπιά που βλέπεις και το φιλότιμο δεν υπάρχει πουθενά. «Ήταν 5 η ώρα, ζητούσα βοήθεια να τον σηκώνω και μου έλεγαν “είναι 5 η ώρα έχω άλλους 8 ασθενείς και αναγκαζόμουν εγώ να τον σηκώσω”»

«Στα παιδιά μου ποτέ δεν άφησα να περάσει κάτι αρνητικό. Τους έλεγα θα πάρει χρόνο αλλά τα πράγματα θα γίνουν όπως πριν. Δεν ήθελα να έχουν μια εικόνα που θα αλλάξει. Είναι παιδιά, όσο κι αν είναι ώριμα στο μυαλό τους θα έχουν μια εικόνα η οποία δεν θα μοιάζει με τον μπαμπά τους. Οπότε έλεγα αφού αυτή η εικόνα είναι προσωρινή, θα έρθουν οπότε θα γίνει καλά»

«Είναι μόλις 2 μήνες… Αυτή η στιγμή είμαστε στο σπίτι μας, είμαστε καλά»

«Το προηγούμενο βράδυ είχαμε μια συζήτηση και είχαμε τους γονείς μου σπίτι. Έλεγε επί 13 χρόνια ζει το κόκκινο. Συν ότι ήταν συνηθισμένος στις επιθέσεις… Έλεγε “δεν μπορεί να μου προσάπτουν κάτι τέτοιο. Είναι δυνατόν να με μπλέκουν σε μια τέτοια ιστορία. Τι θα πουν και τα παιδιά μου;”. Πήραν το τηλέφωνό του και αλλοίωσαν την φωνή του. Δικαιώθηκε και πάρα πολύ γρήγορα. Αυτό ήταν και που τον είχε στεναχωρήσει»

«Εγώ κάθε φορά τον έπαιρνα στις 7 το πρωί πριν ξεκινήσει. Πόσες φορές είχα τον άγχος δεν ξυπνούσε. Ήταν σαν να περίμενα πάντα αυτό το τηλεφώνημα. Το λέω και ανατριχιάζω. Είχε συμβεί να τον πάρει με πίεση ξανά στο Ωνάσειο, πριν γίνει πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης. Ήξερα την κούραση που τραβάει. Το μόνο που ρώταγα ήταν “πείτε μου έχει τις αισθήσεις του;”. Γιατί λένε όπως ακριβώς μπαίνεις στο νοσοκομείο, έτσι και φεύγεις. Αυτό ρώταγα και ξαναρώταγα»

«Εκείνος είναι πάρα πολύ δυνατός. Όλο αυτό οφείλεται στη δική του δύναμη και στη δική μου πίστη. Κάθε βράδυ έπεφτα στο κρεβάτι αι δεν έκανα τίποτα άλλο. Μου λέει “έκανα τόσα καλά στη ζωή μου που ούτε ο ίδιος τα θυμάμαι και είδες πάντα σου έλεγα αυτό, το καλό πάντα επιστρέφει”. Και επέστρεψε διπλό και τριπλό. Είμαστε δυο μήνες και είναι όρθιος, μιλάει περπατάει. Πλέον κάνει τις ασκήσεις του στην πισίνα»

«Λέει αυτή είναι η δουλειά μου. Στέλνει διάφορα στους συνεργάτες του. Προσπαθώ να τον κρατήσω με νύχια και με δόντια να κάνουμε διακοπές και να γυρίσει μετά. Τώρα να τον άφηνες θα πήγαινε»

«Όταν γύρναγα στο σπίτι λύγιζα. Για εμένα ο ύπνος ήταν το φάρμακό μου. Αυτές τις λίγες ώες κοιμόμουν. Δεν έβλεπα και όνειρα. Μου έλεγαν άλλοι ότι τον βλέπουν, και τον έβλεπαν δίπλα στην Παναγία»