Τα ADAS (Advanced Driver Assistance Systems) έχουν γίνει κοινά στη σύγχρονη οδήγηση, προσφέροντας υποβοήθηση και ασφάλεια. Ωστόσο, η εμπιστοσύνη των οδηγών απέναντί τους είναι χαμηλή, με σχεδόν το 25% να δηλώνει δυσαρέσκεια και 10% να μην εμπιστεύεται την ακρίβειά τους, όπως δείχνει έρευνα της DG Cities.
Το πρόβλημα έγκειται στην έλλειψη ενημέρωσης από τους πωλητές και στην ανεπαρκή λειτουργία ορισμένων συστημάτων, που μπορεί να προκαλέσουν ανασφάλεια. Αυτή η δυσπιστία επηρεάζει και την αποδοχή των αυτόνομων οχημάτων, ενώ οι κατασκευαστές καλούνται να αναλάβουν την ευθύνη για την εκπαίδευση των χρηστών και την εξασφάλιση της αξιοπιστίας των συστημάτων.
Πιο αναλυτικά
Τα τελευταία χρόνια, τα ADAS –Advanced Driver Assistance Systems, δηλαδή, τα συστήματα υποβοήθησης οδήγησης– έχουν μετατραπεί από καινοτομία σε κανονικότητα.
Ρυθμιστές ταχύτητας, υποβοήθηση αλλαγής λωρίδας, προειδοποιήσεις τυφλού σημείου: Όλα υπόσχονται ασφάλεια, άνεση και μείωση της κόπωσης. Όμως υπάρχει ένα πρόβλημα: Ο κόσμος δεν τα εμπιστεύεται. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της βρετανικής DG Cities, σχεδόν το 25% των οδηγών δηλώνει δυσαρέσκεια από τα ADAS, ενώ ένας στους δέκα δεν εμπιστεύεται καθόλου την ακρίβειά τους. Μπορεί οι αριθμοί να φαίνονται μικροί, όμως αντικατοπτρίζουν κάτι βαθύτερο: Ένα κρίσιμο έλλειμμα εμπιστοσύνης στην τεχνολογία που θα έπρεπε να λειτουργεί ως «δεύτερο ζευγάρι μάτια».
Ήρθε η στιγμή οι κατασκευαστές να πάψουν να θεωρούν ότι «όποιος δεν καταλαβαίνει, απλώς δεν είναι έτοιμος» —και να αναλάβουν την ευθύνη που τους αναλογεί
Το πρόβλημα ξεκινά από την ενημέρωση. Οι καταναλωτές αισθάνονται ότι δεν καταλαβαίνουν τι ακριβώς αγοράζουν. Το 40% των συμμετεχόντων δηλώνει ότι οι πωλητές δεν εξηγούν επαρκώς τα συστήματα. Κι όταν οι επεξηγήσεις περιορίζονται σε γενικότητες τύπου «έχει τα πάντα», πώς να μάθει ο οδηγός να διαχειρίζεται το σύστημα διατήρησης λωρίδας σε μια ανηφορική στροφή;
Το ζήτημα όμως δεν είναι μόνο θεωρητικό. Είναι και πρακτικό και –σε κάποιες περιπτώσεις– επικίνδυνο. Ένα ADAS που επεμβαίνει απότομα ή φρενάρει χωρίς λόγο, όχι μόνο δημιουργεί ανασφάλεια, αλλά υπονομεύει όλο το αφήγημα της τεχνολογικής προόδου. Στις δοκιμές που κάνουμε και στο DRIVE πέφτουμε πάνω σε adaptive cruise control που μπορεί να λειτουργεί πολύ επιθετικά σε ένα μοντέλο και υπερβολικά αμυντικά σε ένα άλλο. Η υποβοήθηση διατήρησης λωρίδας συχνά απενεργοποιείται εύκολα ή επεμβαίνει απότομα, ενώ τα συστήματα αναγνώρισης σημάτων μπορεί να μπερδεύουν πινακίδες σε παρακαμπτήριες ή σε εργοτάξια.
Ακόμα πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι η δυσπιστία προς τα ADAS «μεταγγίζεται» στα αυτόνομα αυτοκίνητα. Και πώς να μη συμβεί αυτό, όταν τα μεν είναι το «σκαλοπάτι» προς τα δε; Αν το αυτοκίνητο δεν σε πείθει όταν σε βοηθά, πώς θα το εμπιστευτείς όταν οδηγεί μόνο του;
Το μέλλον δεν μπορεί να περιμένει. Το τεχνολογικό άλμα που συντελείται σήμερα στην αυτοκινητοβιομηχανία είναι σημαντικό –αλλά δεν φτάνει να κατασκευάσεις έξυπνα συστήματα. Πρέπει και να εκπαιδεύσεις τον χρήστη, να διασφαλίσεις την αξιοπιστία, να θέσεις πρότυπα. Διότι η εμπιστοσύνη δεν προκύπτει από software, αλλά από συνέπεια.
Ίσως ήρθε η στιγμή οι κατασκευαστές να πάψουν να θεωρούν ότι «όποιος δεν καταλαβαίνει, απλώς δεν είναι έτοιμος» -και να αναλάβουν την ευθύνη που τους αναλογεί: Να χτίσουν την επόμενη γενιά οδηγών, όχι απλώς να την εξοπλίσουν.
