Το «1000%» της Κατεχάκη για τη Marfin και το χάος που ζει από μέσα ο ΣΥΡΙΖΑ

– Χαίρετε, δεν σας κρύβω ότι το σαββατοκύριακο που πέρασε με άφησε με ένα βάρος στο στομάχι. Τηλεφωνώντας σε φίλο που παρακολουθεί στενά τα της Κατεχάκη, αλλά και σε άλλον που ξέρει καλά τα εσωκομματικά της Κουμουνδούρου, έβγαλα ένα συμπέρασμα: βρισκόμαστε σε εποχή παράκρουσης, και μιλάω και για τα δύο. Ελάτε να τα πάρουμε ένα-ένα, γιατί υπάρχει πολύ ζουμί.

Το «1000%» που μου περιέγραψαν για τον «ψηλό» της Marfin

Δεν σας κρύβω ότι όταν μου το είπαν έμεινα λίγο άναυδος από τη σιγουριά. Ανώτερες πηγές της Κατεχάκη μού περιέγραψαν τη δικογραφία για τον «ψηλό» της υπόθεσης Marfin ως «1000% δεμένη», ενώ για τον δεύτερο κατηγορούμενο μιλούν για «τουλάχιστον 98%». Αριθμοί που θα ζήλευε δημοσκόπος.

Ενδιαφέρον έχει και η αναφορά στη γυναίκα της υπόθεσης, η οποία, όπως φέρεται να παραδέχτηκε σε αξιωματικό της ΕΛΑΣ, είχε σχέση με έναν εκ των δύο κατηγορουμένων αλλά καμία ανάμειξη στο έγκλημα. Παράλληλα, ακούω πως και οι τρεις κατηγορούμενοι έχουν την ίδια υπεράσπιση – δικαίωμά τους βεβαίως, αλλά ας το κρατήσουμε στο μυαλό μας για το πώς θα εξελιχθεί η δίκη.

Η «δημοσιογραφική αστοχία» που δεν ήταν αστοχία

Ακούστηκε από δελτίο ειδήσεων μεγάλου καναλιού το βράδυ της Κυριακής ένα θαυμάσιο ρεπορτάζ για τις δολοφονίες πολιτών, συνήθως νεαρών παιδιών, από αστυνομικούς εν υπηρεσία. Χαιρόσουν τη δημοσιογραφία, να σας πω την αλήθεια. Ώσπου έγινε η σύνδεση με τις συλλήψεις για τη Marfin, με τη φράση «πάμε τώρα από τις αστυνομικές αστοχίες στις αστυνομικές επιτυχίες».

«Δημοσιογραφική αστοχία» θέλω να πιστεύω πως ήταν, γιατί στην άλλη υπόθεση δεν επρόκειτο για «αστυνομικές αστοχίες» αλλά για δολοφονίες. Οι λέξεις έχουν βάρος, κύριοι δημοσιογράφοι, ιδίως όταν μιλάμε για νεκρά παιδιά.

Η σιωπή Μητσοτάκη για τον 20χρονο του Άργους

Κάπου εδώ άρχισα να σκέφτομαι ότι όσο και να μη θέλω να το παραδεχτώ, κάτι δεν πάει καλά. Ο πρωθυπουργός στο κυριακάτικο μήνυμά του δεν βρήκε ούτε μια κουβέντα για τον θάνατο του 20χρονου από τις σφαίρες κατά αστυνομικών στο Άργος. Η ΝΔ δεν εξέδωσε ανακοίνωση, ο λαλίστατος γραμματέας της κουβέντα δεν έβγαλε.

Μόνη τους έγνοια, μου φαίνεται, πώς θα χρεώσουν τη βία στους πολιτικούς τους αντιπάλους, πρωτίστως στην αριστερά. Οξύνουν το κλίμα για προσωρινή συσπείρωση, διασπώντας το μέτωπο κατά της βίας. Αλήθεια, δεν υπάρχουν νουνεχή στελέχη στο κυβερνών κόμμα να σταματήσουν τον κατήφορο; Μόνο καλό δεν κάνει στη χώρα αυτό, και αμφιβάλλω αν κάνει καλό ακόμη και στην ίδια τη ΝΔ.

ΣΥΡΙΖΑ: Η διαδρομή προς τα δικαστήρια

Όσο περνάει ο καιρός, τόσο περισσότερο η κατάσταση στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ μού θυμίζει την περιπέτεια του ΔΗΚΚΙ μετά την απόφαση του αείμνηστου Δημήτρη Τσοβόλα για αυτοδιάλυση. Η πλευρά Παππά, Πολάκη, Δούρου, μετά τη συνεδρίαση της «αντάρτικης» Κεντρικής Επιτροπής, ισχυρίζεται ότι «πιάστηκε η απαρτία» και πως η συνεδρίαση ήταν νόμιμη. Η επίσημη Κουμουνδούρου δεν αναγνωρίζει τίποτα, με την αναπληρώτρια Γραμματέα Αναστασία Σαπουνά να έχει ακυρώσει τη διαδικασία, ώστε να προηγηθεί η Πολιτική Γραμματεία σήμερα το μεσημέρι και η Κεντρική Επιτροπή να συνεδριάσει ξανά το Σάββατο 18 Ιουλίου.

Όλα δείχνουν πως η κατάληξη θα είναι στις δικαστικές αίθουσες, με επίδικο όχι μόνο τη «μαρκίζα» όπως στο ΔΗΚΚΙ, αλλά και περιουσιακά στοιχεία που ξεπερνούν, σύμφωνα με πρόχειρους υπολογισμούς, τα 15 εκατομμύρια ευρώ. Ιδιόκτητο κτήριο, κρατική επιχορήγηση, ραδιοφωνική συχνότητα – δεν μιλάμε για ψίχουλα.

Το μπέρδεμα Πολάκη και η ΚΟ χωρίς κεφάλι

Πώς ακριβώς σκοπεύει να επιστρέψει ο Παύλος Πολάκης στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, όταν αυτή τη στιγμή η ΚΟ δεν έχει ούτε πρόεδρο ούτε γραμματέα; Ο Σωκράτης Φάμελλος και ο Διονύσης Καλαματιανός έχουν παραιτηθεί, και όπως μου εξήγησαν αρμόδιες πηγές, πρέπει πρώτα να εκλεγεί πρόεδρος ΚΟ για να στείλει επιστολή στον Πρόεδρο της Βουλής Νικήτα Κακλαμάνη, με τον Πολάκη να στέλνει αντίστοιχα δική του επιστολή αποδοχής.

Και μετά; Νέα εκλογή προέδρου ΚΟ, ώστε να είναι υποψήφιος και ο ίδιος ο Πολάκης. Κι αν στο μεταξύ έχει προλάβει να εκλεγεί η Ρένα Δούρου, που σύμφωνα με τις πληροφορίες θέλει κι αυτή την προεδρία; Μύλος, δεν βρίσκω άλλη λέξη.

Ο Τασούλας δεν ξέρει πού να στείλει την πρόσκληση

Αστείο, αλλά αληθινό: μπέρδεψε τόσο πολύ η κατάσταση στην Κουμουνδούρου, που ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν ξέρει σε ποιον να στείλει πρόσκληση για τη δεξίωση της μεταπολίτευσης στις 24 Ιουλίου. Αρχικά είχε κληθεί ως αρχηγός ο Σωκράτης Φάμελλος, που όμως παραιτήθηκε. Τώρα πού να σταλεί; Στον Πολάκη; Στον Παππά; Στη Δούρου; Στη Σαπουνά; Ή μήπως στη… συλλογική ηγεσία;

Κατάντια, δεν έχω άλλη λέξη να περιγράψω πώς έφτασε ένα κόμμα που το 2023 ήταν αξιωματική αντιπολίτευση.

Δεξίωση Προεδρίας: Επιστροφή στην εποχή Παπούλια

Μικρή είδηση αλλά συμβολική: υπουργοί και βουλευτές θα παραβρεθούν μετά συζύγων στη δεξίωση της Προεδρίας για την επέτειο της μεταπολίτευσης στις 24 Ιουλίου. Οι υπόλοιποι προσκεκλημένοι, κατά μόνας. Ακριβώς όπως γινόταν επί προεδρίας Κάρολου Παπούλια. Κάποιοι θυμούνται καλά τα πρωτόκολλα.

Η στρατηγική της υστερίας στη ΝΔ και η τετράδα που «δίνει ρέστα»

Από έναν άνθρωπο που παρακολουθεί στενά τα εσωκομματικά της Νέας Δημοκρατίας έμαθα πως η νέα ηγετική ομάδα του κόμματος έχει αναλάβει πλέον επισήμως τη «βρώμικη δουλειά», αφήνοντας τον Μητσοτάκη να παίζει τον μετριοπαθή που πολεμά την τοξικότητα. Στην πράξη όμως πρόκειται για αμυντική στρατηγική με επιθετική συσκευασία: «φταίμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς, φταίνε κι οι άλλοι».

Αυτό που παρατηρώ, και δεν είμαι ο μόνος, είναι πως ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο Παύλος Μαρινάκης και ο Μάκης Βορίδης συναγωνίζονται σε οξύτητα τον νεαρό γενικό γραμματέα Κωνσταντίνο Κυρανάκη, που ανέβηκε στην κορυφή της ιεραρχίας και προφανώς ενοχλεί. Ο Άδωνις καταγγέλλει «διεφθαρμένους», ο Μαρινάκης «αλήτες», ο Βορίδης την Κοβέσι ως «ακτιβίστρια». Απίθανα πράγματα, έτσι; Αυτή η τετράδα μπορεί να συσπειρώσει κόσμο βραχυπρόθεσμα, αλλά σε βάθος χρόνου μπορεί εξίσου εύκολα να ανατινάξει την ίδια τη ΝΔ.

Η Γροιλανδία, ο Τράμπ και η μοναχική φωνή του Νετανιάχου

Απίστευτο σκηνικό στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, αν κατάλαβα καλά τι μου περιέγραψαν όσοι παρακολούθησαν από κοντά. Ο Τράμπ επιτέθηκε ονομαστικά σε Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, βάφτισε την Ισπανία «χαμένη υπόθεση», και για τη Γροιλανδία έφτασε να θυμηθεί τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο λέγοντας πως οι ΗΠΑ «βλακωδώς» την επέστρεψαν στη Δανία μετά τη ναζιστική κατοχή. Ο Ρούττε προσπάθησε να σβήσει τη φωτιά, αλλά μάλλον της άνοιξε την όρεξη.

Το πιο ενδιαφέρον όμως: ο μόνος που ύψωσε ανάστημα δημοσίως δεν ήταν κάποιος Ευρωπαίος ηγέτης που έτρεμε στη γωνία, αλλά ο μη-νατοϊκός Μπενιαμίν Νετανιάχου, που σε συνέντευξή του στο CNN τάχθηκε κατά της πώλησης F-35 στην Τουρκία, λέγοντας ανοιχτά ότι η Άγκυρα απειλεί την Ελλάδα και κατέχει τη μισή Κύπρο. Όταν οι επίσημοι σύμμαχοι σιωπούν για να μην κακοκαρδίσουν τον Λευκό Οίκο, οι «τρίτοι» αναλαμβάνουν να πουν τις πιο σκληρές αλήθειες. Ίσως επειδή μπορούν.

Η νομική βαρβαρότητα του «ονόματος-ηθικού αυτουργού»

Άκουσα κάτι που με πάγωσε: πρώην υπουργός διατύπωσε το «επιχείρημα» ότι η επωνυμία ενός κόμματος λειτουργεί ως παρότρυνση σε βία, και ότι όποιος επέλεξε αυτή την επωνυμία είναι ηθικός αυτουργός για ποινική πράξη με την οποία δεν έχει καμία σχέση. Όσο κι αν αντιπαθεί κανείς τον πολιτικό κατά του οποίου διατυπώθηκε η κατηγορία, μεγαλύτερη νομική βαρβαρότητα δύσκολα θα βρείτε. Κι όταν οι εκβιασμοί γίνονται δημοσίως, από ανθρώπους που η αγορά θεωρεί βαρειά διεφθαρμένους, το μόνο σίγουρο είναι πως τη βάσανο του ποινικού νόμου δεν την αντικαθιστά η υστερία.

Κλείνοντας, δεν σας κρύβω ότι όλη αυτή η εικόνα -από τη Marfin μέχρι τη Γροιλανδία, από την Κουμουνδούρου μέχρι την Κατεχάκη- μου θυμίζει ένα και μόνο πράγμα: όσο πιο πολύ φωνάζουν όλοι για το ποιος φταίει, τόσο λιγότερο ακούγεται αυτός που πραγματικά πληρώνει το μάρμαρο. Και αυτός, συνήθως, δεν κάθεται σε καρέκλα εξουσίας.