Το καλοκαίρι του 1961, εργάτες που πραγματοποιούσαν ανασκαφές στο κέντρο της πόλης της Μυκόνου, στο ομώνυμο ελληνικό νησί, έκαναν μια απρόσμενη ανακάλυψη: έναν μεγάλο πήλινο πίθο, ένα αποθηκευτικό αγγείο που σε αυτή την περίπτωση είχε επαναχρησιμοποιηθεί ως ταφική λάρνακα, καθώς στο εσωτερικό του βρέθηκαν ανθρώπινα οστά.
Το αγγείο ήταν διακοσμημένο με ανάγλυφες παραστάσεις που αναφέρονταν στον Τρωικό Πόλεμο και στον λαιμό του οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν αυτό που σήμερα θεωρείται η αρχαιότερη γνωστή απεικόνιση του περίφημου Δούρειου Ίππου — μιας ιστορίας που δεν εμφανίζεται στην Ιλιάδα, αλλά στη Μικρή Ιλιάδα και στην «Ιλίου Πέρσις», έργα που ανήκουν επίσης στον λεγόμενο Επικό Κύκλο.
Το αντικείμενο, που χρονολογείται περίπου στο 675 π.Χ., επιβεβαιώνει ότι ο θρύλος ήταν ήδη ιδιαίτερα δημοφιλής κατά την Αρχαϊκή περίοδο και προσφέρει μια ωμή και άμεση εικόνα της βίας του πολέμου.
Σήμερα εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Μυκόνου, έχει ύψος 1,40 μέτρα και διατηρείται σε εξαιρετική κατάσταση, επιτρέποντας στους αρχαιολόγους να μελετούν κάθε λεπτομέρεια της διακόσμησής του.
Το Άλογο, η Εξαπάτηση και η Σφαγή: Η ιστορία σε τρία επίπεδα
Ο καλλιτέχνης που δημιούργησε το αγγείο οργάνωσε την αφήγηση σε τρία ξεκάθαρα επίπεδα, δημιουργώντας μια αφηγηματική ακολουθία που διαβάζεται από πάνω προς τα κάτω.
Η Εξαπάτηση (Ο λαιμός του αγγείου)
Στο επάνω μέρος, ανάμεσα στις δύο λαβές, ο καλλιτέχνης απεικόνισε τη σκηνή που δίνει νόημα σε ολόκληρη την ιστορία: τον περίφημο Δούρειο Ίππο. Παρουσιάζεται η στιγμή κατά την οποία οι πολεμιστές προβάλλουν τα κεφάλια τους μέσα από τις καταπακτές του τεράστιου ξύλινου αλόγου. Γύρω του, στρατιώτες με στρογγυλές ασπίδες και δόρατα περιμένουν να ολοκληρώσουν την αποστολή τους. Πρόκειται, όπως προαναφέρθηκε, για την πρώτη γνωστή καλλιτεχνική απεικόνιση αυτού του επεισοδίου.
Η Σφαγή (Το σώμα του αγγείου)
Κάτω από αυτή τη σκηνή, τρεις οριζόντιες σειρές παραστάσεων καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος του αγγείου. Εδώ η αφήγηση γίνεται βίαιη και σοκαριστική. Οι ασπίδες και τα δόρατα εξαφανίζονται και βλέπουμε τους ίδιους πολεμιστές να επιτίθενται σε γυναίκες και παιδιά που δεν μπορούν σχεδόν καθόλου να αμυνθούν.
Οι αρχαιολόγοι επισημαίνουν την εκφραστικότητα των μορφών: οι γυναίκες, που απεικονίζονται με μακριά μαλλιά, σηκώνουν τα χέρια τους σε μια απελπισμένη κίνηση που σκοπό έχει να συγκινήσει τον θεατή.
Το Κενό Κάτω Μέρος
Το γεγονός ότι το κατώτερο τμήμα του αγγείου είναι τελείως λείο και αδιακόσμητο έχει οδηγήσει τους ειδικούς στο συμπέρασμα ότι ο πίθος ίσως ήταν αρχικά μερικώς θαμμένος στο έδαφος, αφήνοντας αυτό το τμήμα αόρατο.
Μια κρίσιμη λεπτομέρεια αποκαλύπτει την πρόθεση του δημιουργού: στις σκηνές της μάχης δεν εμφανίζεται κανένας ενήλικος Τρώας πολεμιστής. Δεν υπάρχουν οπλισμένοι υπερασπιστές. Η σκηνή δεν παρουσιάζει μάχη αλλά εκτέλεση.
Η επιλογή να διαχωριστεί η σκηνή της εξαπάτησης με τον Δούρειο Ίππο από τη σκηνή της σφαγής στρέφει την προσοχή του θεατή στη σκληρότητα της άλωσης της πόλης και στη διαφορά ανάμεσα στη μάχη και στη μαζική εξόντωση αμάχων.
Ο πόνος σε πρώτο πρόσωπο: Τρεις μοναχικές μορφές
Μέσα στο χάος της συλλογικής σφαγής, ο καλλιτέχνης επέλεξε να δώσει έμφαση και σε ατομικές ιστορίες, απομονώνοντας τρεις μορφές σε συγκεκριμένα σημεία του αγγείου. Σύμφωνα με τους μελετητές, αυτή η αφηγηματική επιλογή προσθέτει ένα βαθύ ανθρώπινο και δραματικό στοιχείο στη φρίκη της σκηνής.
Το μοναχικό θύμα
Στο άκρο δεξιά της κεντρικής ζώνης, ένας μοναχικός πολεμιστής τραβά το ξίφος του και προχωρά προς την άγνωστη μοίρα του.
Η παραίτηση
Στο άκρο αριστερά, μια μοναχική γυναίκα σφίγγει τα χέρια της στο στήθος σε μια κίνηση ικεσίας ή παραίτησης.
Το κέντρο της βίας
Ακριβώς κάτω από τον Δούρειο Ίππο βρίσκεται η πιο δυνατή μορφή του αγγείου: ένας μοναχικός πολεμιστής που έχει τραυματιστεί στον λαιμό και καταρρέει πάνω στην ασπίδα του, ενώ με το δεξί του χέρι προσπαθεί μάταια να φτάσει το θηκάρι του σπαθιού του.
Οι ειδικοί σημειώνουν ότι δεν είναι σαφές αν ο πεσμένος πολεμιστής είναι Τρώας ή όχι — και ακριβώς αυτή η ασάφεια οδηγεί σε έναν βαθύτερο προβληματισμό: ότι τελικά η μοίρα όλων όσοι συμμετέχουν στον πόλεμο είναι η ίδια.
Πόλεμος χωρίς ήρωες: Μια κριτική από πηλό;
Αυτό που κάνει το Αγγείο της Μυκόνου μοναδικό είναι η οπτική του. Αντί να εξυμνεί τον πόλεμο, επικεντρώνεται στα θύματα. Για πολλούς μελετητές, αυτή η αισθητική επιλογή αποτελεί ξεκάθαρη δήλωση πρόθεσης.
Ο αρχαιολόγος Φρανσίσκο Χ. Γκονζάλες Πόνσε επισημαίνει ότι η σκηνή είναι ιδιαίτερα συγκλονιστική επειδή επικεντρώνεται στη σφαγή γυναικών, παιδιών και ηλικιωμένων, πιθανότατα για να προκαλέσει συγκίνηση και οίκτο στον θεατή μέσα από τον πόνο των αθώων. Η απεικόνιση της βαρβαρότητας έχει μάλιστα συγκριθεί με τη Γκουέρνικα του Πάμπλο Πικάσο λόγω της δύναμής της να αποκαλύπτει τη φρίκη του πολέμου.
Μια άλλη ενδιαφέρουσα ερμηνεία προέρχεται από την καθηγήτρια Σουζάν Έμπινγκχαους, η οποία θεωρεί το αγγείο μνημείο μνήμης και ευθύνης. Σύμφωνα με την άποψή της, η έκθεση ενός τέτοιου αντικειμένου σε ένα πλούσιο σπίτι ή δημόσιο χώρο λειτουργούσε ως υπενθύμιση προς την άρχουσα τάξη για τις τραγικές συνέπειες της αποτυχίας προστασίας της πόλης.
Η σημασία του Αγγείου της Μυκόνου είναι αδιαμφισβήτητη. Πρόκειται για μία από τις αρχαιότερες σωζόμενες «εικόνες» ενός μύθου που έμελλε να γίνει από τους σημαντικότερους του δυτικού πολιτισμού.
photo:
