Κρεσέντο κυνισμού από τον φονιά του Τάσου Ισαάκ: «Η σημαία δεν πρέπει να κατεβαίνει»

Η πρόσφατη δημόσια τοποθέτηση του Ερχάν Αρικλί, προέδρου του Κόμματος Αναγέννησης των εποίκων,  λεγόμενος «υπουργός Δημοσίων Έργων και   Μεταφορών» του κατοχικού καθεστώτος στην Κύπρο και καταζητούμενου επί σειρά τριών δεκαετιών, για τη δολοφονία του Τάσου Ισαάκ το 1996, φέρνει ξανά στην επιφάνεια την ακραία προκλητικότητα των «εκπροσώπων» της ατιμωρησίας.

Αφορμή στάθηκαν οι πληροφορίες ότι η Κυπριακή Δημοκρατία, προετοιμάζει νέο ένταλμα σύλληψης εις βάρος του, για τα γεγονότα της Δερύνειας, όπως αναφέρει και η τοπική εφημερίδα «Διάλογος».

Ο Αρικλί, ένας εκ των πέντε καταζητούμενων με διεθνή εντάλματα, ο οποίος το 2012 είχε συλληφθεί στο Κιργιστάν, αλλά αφέθηκε ελεύθερος μετά από τουρκικές παρεμβάσεις. ισχυρίστηκε ότι η ελληνοκυπριακή πλευρά «ξανασκάβει» την υπόθεση.

Απαντώντας με πρωτόγνωρους για πολιτικό πρόσωπο χαρακτηρισμούς, χρησιμοποίησε μια υποτιμητική τουρκική παροιμία για άτομα που, θεωρώντας ότι δεν έχουν τίποτα να χάσουν, συμπεριφέρονται χωρίς αυτοσυγκράτηση.

«Η σημαία μίας χώρας δεν είναι ένα απλό κομμάτι ύφασμα»

«Όταν ένας εχθρός κατεβάζει βίαια τη σημαία μιας χώρας, αυτό δεν θεωρείται απλώς ως η αφαίρεση ενός κομματιού υφάσματος από έναν ιστό», έγραψε ο Αρικλί, απαντώντας σε Τουρκοκύπριους που διερωτώνται εάν άξιζε να χαθεί μια ανθρώπινη ζωή «για ένα κομμάτι ύφασμα».

Ο ίδιος υποστήριξε ότι όσοι διατυπώνουν τέτοιες απόψεις είτε βρίσκονται υπό τον έλεγχο της «ελληνοκυπριακής πέμπτης φάλαγγας», η οποία σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, συνιστά «μαύρη προπαγάνδα», είτε δεν πιστεύουν στο ψευδοκράτος και δεν εμπιστεύονται την Τουρκία.

Παράλληλα, επικαλούμενος διήγημα της οθωμανικής περιόδου του λογοτέχνη Ομέρ Σεϊφεττίν περί «προδοτών», χαρακτήρισε «μπάσταρδους» τους Τουρκοκύπριους που τάσσονται υπέρ της κυπριακής πρωτοβουλίας.

 

Νιαζί Κιζίλγιουρεκ – Τουρκοκύπριος ακαδημαικός: «Ντρέπομαι»

Αυτή η εθνικιστική έξαρση προκάλεσε την άμεση αντίδραση του Τουρκοκύπριου ακαδημαϊκού Νιαζί Κιζίλγιουρεκ, ο οποίος εξέφρασε δημόσια τη ντροπή του για τις δολοφονίες.

Ο Κιζίλγιουρεκ κατήγγειλε ότι η βία στη Δερύνεια, ήταν οργανωμένη από τις «επίσημες αρχές» του κατοχικού καθεστώτος, που μετέφεραν ένοπλες εθνικιστικές ομάδες, κατέκρινε τον τότε ηγέτη Ραούφ Ντενκτάς, για τη φιλοξενία των δραστών στο λεγόμενο «προεδρικό μέγαρο», και τόνισε ότι οι Τουρκοκύπριοι, οφείλουν μια συγγνώμη στην Αναστασία Ισαάκ.

Η ανάρτηση του Νιαζί Κιζίλγιουρεκ

«Το καλοκαίρι που δολοφονήθηκαν ο Τάσος και ο Σολωμός ένιωσα μεγάλη ντροπή!

Εκείνο το καλοκαίρι, πρώτα δολοφονήθηκε ο Κουτλού Ανταλί. Στη συνέχεια, οι φρικτές πράξεις βίας που διαδέχονταν η μία την άλλη έκαναν τον καυτό, κιτρινισμένο Αύγουστο του 1996 να μείνει στην ιστορία ως ένας κατάμαυρος μήνας.

Εκείνον τον Αύγουστο, Ελληνοκύπριοι μοτοσικλετιστές στην περιοχή της Δερύνειας κατάφεραν να ξεφύγουν από τους στρατιώτες του ΟΗΕ και μπήκαν στη νεκρή ζώνη. Άρχισαν να προχωρούν προς τους στρατιώτες, τους αστυνομικούς και τους «πλήρως εξοπλισμένους πολίτες» που βρίσκονταν απέναντί τους.

Αφού πλησίασαν αρκετά, άρχισαν να τρέχουν προς τα πίσω, αλλά μπλέχτηκαν στα συρματοπλέγματα. Άνδρες με ρόπαλα που έτρεχαν πίσω τους χτυπούσαν τους Ελληνοκύπριους μέχρι θανάτου. Ήταν μια φρικιαστική εικόνα.

Ένας νεαρός άνδρας, που είχε μπλεχτεί στα συρματοπλέγματα και δεν μπορούσε να ξεφύγει, λιντσαριζόταν με ρόπαλα.

Οι τηλεοπτικοί σταθμοί μετέδιδαν ζωντανά αυτή τη σκηνή αγριότητας.

Τρεις ημέρες αργότερα έγινε η κηδεία του Τάσου Ισαάκ. Η κηδεία, που πραγματοποιήθηκε μέσα σε βαθιά σιωπή και μαύρη θλίψη, επρόκειτο να τελειώσει με μια τρομακτική σκηνή.

Ο Σολωμός Σολωμού, συγγενής του Τάσου, μετά την κηδεία ενώθηκε με μια ομάδα που κινήθηκε προς τον βορρά και έφτασε στο βόρειο άκρο της νεκρής ζώνης. Με ένα τσιγάρο στο στόμα, άρχισε να σκαρφαλώνει στον ιστό όπου κυμάτιζε η τουρκική σημαία.Οι τηλεοπτικοί σταθμοί μετέδιδαν και πάλι ζωντανά.

Ξαφνικά, ο Σολωμός γλίστρησε προς τα κάτω από τον ιστό στον οποίο είχε σκαρφαλώσει και σωριάστηκε στο έδαφος. Ο νεαρός άνδρας είχε πέσει νεκρός από πυρά που ανοίχθηκαν από τον βορρά, σαν πουλί που το πυροβολούν στο κυνήγι.

Εκείνο το καλοκαίρι έριξαν αλάτι στις πληγές των Ελληνοκυπρίων.

Η «τελετουργία θανάτου» στη Δερύνεια είχε οργανωθεί από τις επίσημες αρχές. Στο νησί είχαν μεταφερθεί βίαιες «εθνικιστικές» ομάδες ως μέτρο εναντίον των Ελληνοκύπριων διαδηλωτών.

Οι δημοσιογράφοι που συγκεντρώθηκαν στις 11 Αυγούστου μπροστά από το Τουρκοκυπριακό Γραφείο Πληροφοριών είχαν προειδοποιηθεί εκ των προτέρων:«Αυτή είναι μια ιδιαίτερη μέρα. Σήμερα δεν μπορείτε να γράψετε όλα όσα βλέπετε ούτε να φωτογραφίσετε όλα όσα βλέπετε. Μην ξεχνάτε ότι έχουμε καταγεγραμμένα τα ονόματα όλων σας».

Οι δημοσιογράφοι θα καταλάβαιναν τι ακριβώς σήμαιναν αυτά τα λόγια όταν έφταναν στην περιοχή των επεισοδίων. Ένας δημοσιογράφος, βλέποντας ανθρώπους να περιφέρονται κατά μήκος της γραμμής κατάπαυσης του πυρός κρατώντας σημαίες με τις τρεις ημισελήνους, ρόπαλα και κυνηγετικά όπλα, ρώτησε:-«Τι συμβαίνει, έχουμε κυνήγι;»-«

Σήμερα επιτρέπεται κάθε είδους κυνήγι», πήρε για απάντηση.

Το χειρότερο απ’ όλα ήταν ότι ο Ντενκτάς, μετά την άγρια δολοφονία του Τάσου Ισαάκ-, φιλοξένησε στο προεδρικό του μέγαρο όσους είχαν κουραστεί από το «κυνήγι», τους πρόσφερε λεμονάδα για να δροσιστούν και, μέσα σε συνθήματα «Μπασμπούγ Ντενκτάς» («Αρχηγέ Ντενκτάς»), δήλωσε με θράσος στον Τύπο:«Εμείς δεν θα σας δώσουμε τη γη μας!»

Εκείνο το καλοκαίρι, ως άνθρωπος πονούσε η συνείδησή μου και ως Τουρκοκύπριος ένιωσα ντροπή.

Γιατί οι δολοφόνοι ενεργούσαν στο όνομα όλων των Τουρκοκυπρίων.

Ξέρω καλά ότι σε αυτή τη χώρα δεν υπάρχει κουλτούρα απολογίας. Όμως, όταν σκοτώθηκε ο Τάσος Ισαάκ, η κόρη του βρισκόταν ακόμη στην κοιλιά της μητέρας της.

Πιστεύω ότι είναι χρέος όλων μας να ζητήσουμε συγγνώμη – τουλάχιστον από το ορφανό κορίτσι που ήρθε στον κόσμο με το όνομα Αναστασία». 

«30 χρόνια σήμερα. Συνεχίζω τον δρόμο που μου έδειξες και την παρακαταθήκη που μου άφησες»

Η απάντηση της Αναστασίας Ισαάκ, η οποία γεννήθηκε λίγους μήνες μετά τη δολοφονία του πατέρα της, υπήρξε καταλυτική. Ξεκαθάρισε ότι δεν ζητάει συγγνώμη, αλλά την ανάληψη ευθύνης και την απόδοση δικαιοσύνης για όλες τις οικογένειες που θρηνούν.

Κατήγγειλε ότι το κατοχικό καθεστώς επιβράβευσε τους δολοφόνους κάνοντάς τους υπουργούς και βουλευτές, ενώ στο υστερόγραφό της σημείωσε με νόημα: «Για να μην ξεχνιόμαστε, τον ανθρωπισμό τον έδειξε με πράξεις ο πατέρας μου και όχι ένα post στο Facebook».

 

«Αν ξαναγεννιόμουν σήμερα, το ίδιο όνομα θα επέλεγα να κουβαλώ. Την ίδια παρακαταθήκη θα διάλεγα να υπηρετώ. Τα ίδια μονοπάτια θα ακολουθούσα.
Γιατί, παρότι δεν έχω ούτε μία προσωπική ανάμνηση από τον πατέρα μου, η ζωή του έγινε η πυξίδα της δικής μου ζωής. Έγινε ο φάρος που φωτίζει κάθε μου βήμα.

30 χρόνια σήμερα. Συνεχίζω τον δρόμο που μου έδειξες και την παρακαταθήκη που μου άφησες. Με αξιοπρέπεια, θάρρος και αδιάκοπο αγώνα για την ελευθερία. Ευχαριστώ!

Αιωνία η μνήμη πατέρα».

 

 

Το υπόβαθρο αυτής της αντιπαράθεσης, ανάγεται στο τραγικό χρονικό του Αυγούστου του 1996. Στις 11 Αυγούστου, ο Τάσος Ισαάκ ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου μέσα στη Νεκρή Ζώνη από μέλη των Γκρίζων Λύκων, υπό τα βλέμματα των κατοχικών δυνάμεων.

Στις 14 Αυγούστου, ημέρα της κηδείας του Ισαάκ, ομάδα Ελληνοκυπρίων μετέβη στο οδόφραγμα της Δερύνειας, για κατάθεση στεφάνων. Όταν οι κατοχικές δυνάμεις άνοιξαν πυρ τραυματίζοντας και κυανόκρανους των ΗΕ, ο 26χρονος Σολωμός Σολωμού, κατευθύνθηκε στον ιστό και, παρά την προσπάθεια κυανόκρανου να τον συγκρατήσει, δέχθηκε δολοφονικά πυρά, ενώ ανέβαινε για να κατεβάσει την τουρκική σημαία.

Για τις δύο δολοφονίες εκδόθηκαν 11 διεθνή εντάλματα σύλληψης μέσω της Interpol, τα οποία όμως δεν εκτελούνται λόγω της άρνησης της Τουρκίας. Ένας από τους δολοφόνους του Σολωμού ήταν ο έποικος και πρώην αξιωματικός Κενάν Ακίν, τότε «υπουργός» και πράκτορας των τουρκικών μυστικών δυνάμεων, ο οποίος αναγνωρίστηκε από φωτογραφίες.

Παρά την επικήρυξή του με 460.000 ευρώ, ο Ακίν δήλωσε αργότερα προκλητικά σε Έλληνα δημοσιογράφο «τον πυροβόλησα και θα τον πυροβολούσα και πάλι» (αν και επικαλείται βαλλιστική των «ψευδοαρχών», για να ισχυριστεί ότι δεν τον πέτυχε η δική του σφαίρα), ενώ το 2009 κατήλθε στις εκλογές προβαλλόμενος ως «εθνικός ήρωας».

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καταδίκασε το 2008 την Τουρκία για τη δολοφονία του Τάσου Ισαάκμ λόγω παραβίασης του δικαιώματος στη ζωή και έλλειψης αποτελεσματικής έρευνας, με τους υπαίτιους να παραμένουν ασύλληπτοι μέχρι σήμερα.