Guardian: Τραμπ, όχι το Ιράν, είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον κόσμο

Ανίκανος και χωρίς σχέδιο, ο Ντόναλντ Τραμπ έχει χαθεί στο Ιράν, αδυνατώντας να βρει διέξοδο από τον καταστροφικό πόλεμο που ο ίδιος ξεκίνησε, γράφει ο Σάιμον Τίσνταλ στην ανάλυσή του στον Guardian.

Για ακόμη μία φορά, ο αμερικανικός στρατός σφυροκοπά τη χώρα και ολοένα περισσότερο τις πολιτικές της υποδομές. Όπως και στο παρελθόν, αυτός ο παράνομος βομβαρδισμός ενισχύει την αντίσταση ενός σκληροπυρηνικού καθεστώτος που αδιαφορεί για τα δεινά του ίδιου του λαού του.

Πόσες φορές, διερωτάται ο Τίσνταλ, ο Τραμπ και ο Πιτ Χέγκσεθ έχουν πανηγυρίσει μια ανύπαρκτη νίκη; Ο Αμερικανός πρόεδρος ισχυρίστηκε αυτή την εβδομάδα ότι «κερδίζει κατά κράτος», όμως, όπως σημειώνει, κανείς δεν τον πιστεύει. Ενώ ο κόσμος μετρά το τεράστιο ανθρώπινο και οικονομικό κόστος της σύγκρουσης, παρακολουθεί τις Ηνωμένες Πολιτείες να εμφανίζονται ανίκανες να επιβάλουν τους στόχους τους.

Ο έλεγχος των Στενών του Ορμούζ, τα οποία έκλεισαν εξαιτίας της αμερικανικής στρατιωτικής κλιμάκωσης, έχει καταλήξει να αποτελεί τον περιορισμένο και δύσκολα επιτεύξιμο στόχο του Λευκού Οίκου. Αντίθετα, οι ευρύτεροι στόχοι των ΗΠΑ και του Ισραήλ, δηλαδή η εξάλειψη του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος, η αποδυνάμωση των φιλοϊρανικών οργανώσεων και η αλλαγή καθεστώτος, μοιάζουν πιο μακρινοί από ποτέ.

Αυτό που καθιστά αναποτελεσματικές τις αμερικανικές δυνάμεις, κατά την ανάλυση, δεν είναι οι Φρουροί της Ισλαμικής Επανάστασης, αλλά η, όπως χαρακτηρίζεται, δειλή ηγεσία του Τραμπ.

Εάν το Ιράν αποτελεί πράγματι την υπαρξιακή απειλή που περιγράφει ο Αμερικανός πρόεδρος, τότε η λογική συνέχεια θα ήταν μια ολοκληρωτική εισβολή. Όταν ο Τζορτζ Ου. Μπους έκρινε ότι το Ιράκ αποτελούσε απαράδεκτη απειλή, εισέβαλε με 170.000 στρατιώτες. Ήταν μια καταστροφή, αλλά τουλάχιστον είχε τη βούληση να αναλάβει πλήρως το εγχείρημα.

Ο Τίσνταλ εκτιμά ότι ο Τραμπ δεν θα τολμούσε ποτέ κάτι αντίστοιχο στο Ιράν, γεγονός που χαρακτηρίζει ως τη μοναδική θετική εξέλιξη. Ωστόσο, προσθέτει, δεν πρόκειται ούτε να παραδεχθεί ότι έκανε λάθος ξεκινώντας μια σύγκρουση που δεν μπορεί να ολοκληρώσει.

Αντί να επιδιώξει μια διπλωματική λύση μέσω των παγωμένων ειρηνευτικών συνομιλιών, προτιμά να εκθέτει αμάχους και Αμερικανούς στρατιώτες σε έναν ατελείωτο πόλεμο φθοράς, να θέτει σε κίνδυνο τους συμμάχους των ΗΠΑ στον Κόλπο, να πλήττει την παγκόσμια οικονομία, να αυξάνει τον κίνδυνο λιμού στις αναπτυσσόμενες χώρες, να ενισχύει τη Ρωσία και την Κίνα, να υπονομεύει το διεθνές δίκαιο και να βλάπτει τις εκλογικές προοπτικές του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.

«Η αυτολατρεία του Τραμπ είναι ο υπ’ αριθμόν ένα παγκόσμιος εχθρός»

Δεν είναι το Ιράν αλλά η αυτολατρεία του Τραμπ που αποτελεί σήμερα τον σημαντικότερο κίνδυνο για τον κόσμο, υποστηρίζει ο αρθρογράφος, χαρακτηρίζοντάς τον «ένα μονοπρόσωπο όπλο μαζικής καταστροφής».

Ο Τραμπ ξεκίνησε τον πόλεμο χωρίς να συμβουλευτεί το Κογκρέσο, τους συμμάχους των ΗΠΑ ή την αμερικανική κοινή γνώμη. Δεν διέθετε σαφές σχέδιο ούτε μακροπρόθεσμη στρατηγική, ενώ εμπιστεύθηκε τις διαβεβαιώσεις του Ισραηλινού πρωθυπουργού περί γρήγορης νίκης και αγνόησε τις εκτιμήσεις ειδικών για τους στρατιωτικούς και γεωπολιτικούς κινδύνους.

Μάλιστα, περίμενε ότι το Ιράν θα συνθηκολογούσε πριν κλείσει τα Στενά του Ορμούζ και αιφνιδιάστηκε από τα ιρανικά αντίποινα εναντίον αμερικανικών βάσεων στον Περσικό Κόλπο, εξέλιξη που, σύμφωνα με τον Τίσνταλ, ουδείς άλλος είχε θεωρήσει απίθανη.

Οι αναφορές στη Γάζα και την Ουκρανία

Η ίδια αλαζονεία, σύμφωνα με την ανάλυση, χαρακτήρισε και το σχέδιο 20 σημείων για τη Γάζα που παρουσίασε ο Τραμπ το προηγούμενο έτος. Κανένα από τα βασικά του στοιχεία, όπως η ανοικοδόμηση, η διεθνής δύναμη σταθεροποίησης και η αποστρατιωτικοποίηση, δεν προχώρησε, ενώ ο ίδιος έχασε το ενδιαφέρον του.

Η Χαμάς δεν αφοπλίστηκε, οι ισραηλινές δυνάμεις δεν αποχώρησαν, η ανθρωπιστική βοήθεια εξακολουθεί να αντιμετωπίζει εμπόδια και περισσότεροι από 1.000 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί μετά την εκεχειρία του Οκτωβρίου. Έτσι, η Γάζα παραμένει εγκλωβισμένη σε μια κατάσταση ούτε ειρήνης ούτε πολέμου.

Παρόμοια κριτική ασκείται και για την Ουκρανία. Ο Τραμπ δεν ασχολήθηκε ποτέ με τα βαθύτερα αίτια της σύγκρουσης ούτε με τα κίνητρα του Βλαντίμιρ Πούτιν. Αντίθετα, επέλεξε να στηρίξει αυτόν που θεωρούσε ισχυρότερο και προσπάθησε να εξαναγκάσει τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι σε μια μορφή σχεδόν συνθηκολόγησης. Όταν αυτό δεν πέτυχε, απομακρύνθηκε από το Κίεβο, ενώ εξακολουθεί, όπως σημειώνεται, να προσπαθεί να κατευνάσει τον Πούτιν.

«Δεν ξέρει πώς να βγει από το αδιέξοδο»

Το ίδιο μοτίβο ανευθυνότητας επαναλαμβάνεται τώρα και στο Ιράν.

Στο επίκεντρο της νέας κλιμάκωσης βρίσκεται το μνημόνιο κατανόησης του Ιουνίου, το οποίο υποτίθεται ότι πάγωνε τις συγκρούσεις για 60 ημέρες μέχρι να ξεκινήσουν ουσιαστικές διαπραγματεύσεις. Ο Τραμπ το παρουσίασε ως προσωπικό του θρίαμβο, όμως αποδείχθηκε βαθιά ελαττωματικό, καθώς άφηνε να εννοηθεί ότι αναγνώριζε στην πράξη τον ιρανικό έλεγχο των Στενών του Ορμούζ.

Η ζημιά που έχει προκαλέσει η κρίση με το Ιράν μοιάζει απεριόριστη. Όπως γράφει ο Τίσνταλ, όσο περισσότερο βομβαρδίζει, τόσο πιο αμετακίνητο γίνεται το καθεστώς, τόσο περισσότερο διευρύνεται η σύγκρουση και τόσο πιο απομακρυσμένη γίνεται η επίλυση του πυρηνικού ζητήματος.

Ο Αμερικανός πρόεδρος, αφού ανακοίνωσε την επιβολή διοδίων στη ναυσιπλοΐα μέσω των Στενών του Ορμούζ και ανακάλεσε μέσα σε μία ημέρα, επιβλέπει επιθέσεις σε πολιτικές υποδομές που ενδέχεται να συνιστούν εγκλήματα πολέμου, ενώ βρίσκεται αντιμέτωπος με τον κίνδυνο αποκλεισμού της Ερυθράς Θάλασσας από τους Χούθι της Υεμένης. Κατά την ανάλυση, δεν γνωρίζει πώς να βγει από το αδιέξοδο.

«Χρειάζεται μια νέα διακήρυξη ανεξαρτησίας από τον Τραμπ»

Οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι παρακολουθούν με δυσπιστία, οι αντίπαλοι της Ουάσιγκτον πανηγυρίζουν, οι αγορές ανησυχούν και η τιμή του πετρελαίου αυξάνεται. Με κάθε νέο πύραυλο, το κύρος και η επιρροή των Ηνωμένων Πολιτειών συρρικνώνονται.

Το Κογκρέσο έχει καλέσει τον Τραμπ είτε να σταματήσει τον πόλεμο είτε να ζητήσει επίσημη έγκριση, όμως εκείνος το αγνοεί. Παράλληλα, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η πλειοψηφία των Αμερικανών αντιτίθεται στη δαπανηρή σύγκρουση, αλλά ο πρόεδρος δεν ακούει ούτε αυτή τη φωνή.

Ο Βλαντίμιρ Πούτιν, σύμφωνα με την ανάλυση, παρακολουθεί ικανοποιημένος τις Ηνωμένες Πολιτείες να απορροφούν πόρους σε έναν ακόμη πόλεμο στη Μέση Ανατολή, γεγονός που εξυπηρετεί τη Ρωσία, ιδιαίτερα αν σχεδιάζει μια μεγάλης κλίμακας υβριδική πρόκληση στην Πολωνία ή στις χώρες της Βαλτικής.

Αντίστοιχα, και ο Σι Τζινπίνγκ παρακολουθεί προσεκτικά το «θέατρο του χάους» που δημιουργεί ο Τραμπ, με την Κίνα να αποκομίζει ήδη σημαντικά οικονομικά και γεωπολιτικά οφέλη.

Κλείνοντας, ο Σάιμον Τίσνταλ υποστηρίζει ότι η επίλυση του «γρίφου Τραμπ» αποτελεί υπόθεση των ίδιων των Αμερικανών πολιτών. Παραφράζοντας τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ, καταλήγει ότι, αντί να κάνει την Αμερική μεγάλη ξανά, ο Τραμπ την καθιστά μικρότερη, πιο σκληρή, πιο δυστυχισμένη, πιο διχασμένη, πιο απομονωμένη και λιγότερο αγαπητή στον κόσμο, υποστηρίζοντας πως αυτό που χρειάζεται επειγόντως σήμερα είναι «μια νέα διακήρυξη ανεξαρτησίας από τον Τραμπ».