Η ιδέα μιας υποθαλάσσιας διατλαντικής σήραγγας που θα συνδέει τη Νέα Υόρκη με το Λονδίνο είναι ένα φιλόδοξο όραμα, αλλά η υλοποίησή της φαίνεται ανέφικτη με την τρέχουσα τεχνολογία.
Η κατασκευή μιας τέτοιας σήραγγας θα απαιτούσε τεράστιες τεχνολογικές και οικονομικές επενδύσεις, καθώς και την ανάπτυξη νέων τεχνολογιών, όπως τρένα κενού που θα ταξιδεύουν με 8.000 χλμ./ώρα.
Επιπλέον, οι προκλήσεις περιλαμβάνουν την εφοδιαστική της κατασκευής, την αντιμετώπιση της πίεσης του νερού και την εξασφάλιση επαρκούς χρηματοδότησης.
Με τις υπάρχουσες τεχνολογίες, η κατασκευή μιας τέτοιας σήραγγας θα διαρκούσε αιώνες και θα ήταν εξαιρετικά δαπανηρή, καθιστώντας το έργο περισσότερο επιστημονική φαντασία παρά πραγματικότητα.
Πιο αναλυτικά
Αυτού του είδους το ταξίδι περιγράφεται σε ορισμένες πρόσφατες προτάσεις . Αλλά είναι όντως δυνατή μια διατλαντική σήραγγα ή είναι θέμα επιστημονικής φαντασίας;
Η σύντομη απάντηση: Πιθανότατα δεν είναι δυνατό με την τρέχουσα τεχνολογία .
Καταρχάς, το ταξίδι των 54 λεπτών θα απαιτούσε τρένα κενού που θα ταξιδεύουν με ταχύτητα 8.000 χλμ./ώρα — τεχνολογία που δεν υπάρχει ακόμη. Με τις συμβατικές ταχύτητες των σιδηροδρόμων, το ταξίδι θα διαρκούσε περίπου 15 ώρες, καθιστώντας το πιο αργό από μια πτήση 8 ωρών.
Αυτή τη στιγμή, το μεγαλύτερο υποθαλάσσιο τμήμα σήραγγας στον κόσμο ανήκει στη σήραγγα της Μάγχης, η οποία έχει ένα υποθαλάσσιο τμήμα μήκους 23,5 μιλίων (37,9 χιλιομέτρων) που συνδέει την Αγγλία και τη Γαλλία. Η κατασκευή της σήραγγας, με το παρατσούκλι «Chunnel», διήρκεσε έξι χρόνια, 13.000 εργάτες και 4,65 δισεκατομμύρια λίρες το 1994 (12 δισεκατομμύρια λίρες ή 16 δισεκατομμύρια δολάρια σήμερα).
Ανάλογα με το πού θα κατασκευάσετε τη σήραγγα, μπορεί να κοστίσει πολύ περισσότερο — τόσο σε χρόνο όσο και σε χρήμα. Το έργο της σήραγγας Hudson, για παράδειγμα, είναι μια προσπάθεια κατασκευής μιας σιδηροδρομικής σήραγγας μήκους 9 μιλίων (14 χλμ.) μεταξύ Νέας Υόρκης και Νιου Τζέρσεϊ, η οποία προβλέπεται να διαρκέσει 12 χρόνια και να κοστίσει 16 δισεκατομμύρια δολάρια.
«Είναι ένα έργο, αλλά στην πραγματικότητα είναι 10 διαφορετικά έργα μέσα σε ένα, καθένα από τα οποία είναι σχεδόν ένα τεράστιο έργο από μόνο του», δήλωσε στο Live Science ο Steve Sigmund , επικεφαλής ενημέρωσης κοινού για την Επιτροπή Ανάπτυξης Gateway, τον οργανισμό πίσω από το Έργο Σήραγγας Hudson.
Μια διατλαντική σήραγγα, φυσικά, θα ήταν σημαντικά μεγαλύτερη.
Το πιο δημοφιλές όνειρο για μια διατλαντική σήραγγα θα ήταν μεταξύ Λονδίνου και Νέας Υόρκης, η οποία θα εκτεινόταν σε μήκος περίπου 5.500 χλμ. Για μια τέτοια σήραγγα, «θα υπάρξουν αρκετές προκλήσεις», δήλωσε στο Live Science ο Bill Grose , ειδικός σε σήραγγες και μέλος του Ινστιτούτου Πολιτικών Μηχανικών.
Η πρώτη πρόκληση θα ήταν η εφοδιαστική της κατασκευής. «Θα έπρεπε να λυθεί το ερώτημα πώς να αεριστεί μια τέτοια σήραγγα, πώς να τροφοδοτηθεί με ρεύμα ένα μηχάνημα διάνοιξης σηράγγων και πώς θα μεταφερθούν οι εργάτες στο εργοτάξιο», είπε ο Grose.
Ο χρόνος που θα χρειαζόταν για τη μεταφορά των εργαζομένων από το ένα άκρο της σήραγγας στο μισό σημείο θα ήταν ανέφικτος, είπε ο Grose, επομένως το έργο θα απαιτούσε μια πλήρως αυτόνομη μηχανή διάνοιξης σήραγγας – μια συσκευή που δεν έχει ακόμη εφευρεθεί σε κλίμακα που θα μπορούσε να σκάψει μια υποβρύχια σήραγγα για ανθρώπινα οχήματα.
Και αυτό πριν λάβουμε υπόψη τις απαιτήσεις σε ενέργεια. Ακόμα και για μια σήραγγα μήκους 6 μιλίων (10 χλμ.), ένα τυπικό μηχάνημα διάνοιξης σηράγγων απαιτεί περίπου την ίδια ποσότητα ενέργειας με αυτήν μιας μικρής πόλης, είπε ο Grose.
ένας χάρτης που δείχνει την απόσταση του Ατλαντικού Ωκεανού μεταξύ Βραζιλίας και Γκάμπια
Μια σήραγγα που εκτείνεται στη συντομότερη απόσταση πέρα από τον Ατλαντικό — από την Γκάμπια έως τη Βραζιλία, περίπου 2.575 χιλιόμετρα — θα χρειαζόταν περίπου 500 χρόνια για να κατασκευαστεί με την τρέχουσα ταχύτητα της μηχανής διάνοιξης σηράγγων.(Πίστωση εικόνας: Δεδομένα χάρτη ©2025 Google, INEGI, Mapa GISrael)
Επιπλέον, τα μηχανήματα διάνοιξης σηράγγων είναι αργά. Για μια σήραγγα που εκτείνεται στη συντομότερη απόσταση πέρα από τον Ατλαντικό – από την Γκάμπια έως τη Βραζιλία, περίπου 2.575 χλμ. – «αυτό πιθανότατα θα χρειαζόταν περίπου 500 χρόνια με την τρέχουσα ταχύτητα της μηχανής διάνοιξης σηράγγων», είπε ο Γκρόουζ. «Θα θέλατε πραγματικά κάτι που να λειτουργεί 50 φορές πιο γρήγορα από τη σύγχρονη τεχνολογία».
Υπάρχει επίσης η πρόκληση της πίεσης του νερού. «Πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός σχετικά με την ποσότητα της πίεσης που υπάρχει, τόσο όσον αφορά το σκάψιμο των μηχανημάτων διάτρησης στη σήραγγα, αλλά και… για να διασφαλίσεις την ασφάλεια των ανθρώπων», είπε ο Σίγκμουντ. «Και αυτό είναι μόλις 1 μίλι απέναντι από τον Χάντσον. Πολλαπλασιάστε το αυτό επί χίλια, [και] θα αντιμετωπίσετε μερικά πολύ σοβαρά προβλήματα». Πράγματα όπως διαρροές, αναβλύζοντα νερά και κατάρρευση σηράγγων έχουν οδηγήσει σε οικονομικές απώλειες και θανάτους σε προηγούμενα έργα υποθαλάσσιων σηράγγων.
Το παγκόσμιο ρεκόρ πίεσης νερού που αντιμετωπίζει μια μηχανή διάνοιξης σηράγγων είναι 15 bar, ή 15 φορές την ατμοσφαιρική πίεση στο επίπεδο της θάλασσας, περίπου 150 μέτρα κάτω από την επιφάνεια του νερού. Στο βαθύτερο σημείο του, ο Ατλαντικός Ωκεανός έχει βάθος μεγαλύτερο από 8.000 μέτρα , που αντιστοιχεί σε πίεση 800 bar.
«Μπορείτε λοιπόν να φανταστείτε ότι ενώ θα καταβάλλατε κάθε δυνατή προσπάθεια να φτάσετε τόσο βαθιά ώστε να μην συναντήσετε νερό, αν το συνέβαινε αυτό, θα ήταν τρομερά καταστροφικό», είπε ο Grose.
Τέλος, υπάρχει το πρόβλημα της χρηματοδότησης ενός τόσο τεράστιου έργου. «Κατασκευή, υλικά, χρόνος, εργασία, σχεδιασμός από ανθρώπους — αυτά είναι πραγματικά τα κύρια κομμάτια», είπε ο Σίγκμουντ, περιγράφοντας τι καθορίζει το κόστος κατασκευής σηράγγων ακόμη και για σχετικά σύντομα έργα.
Δεδομένου του τεράστιου κόστους και του καταστροφικού κινδύνου μιας μόνο διαρροής, η χρηματοδότηση ενός τέτοιου έργου θα ήταν σχεδόν αδύνατη.
«Προς το παρόν, θα έλεγα ότι οι προκλήσεις είναι αρκετά ανυπέρβλητες», είπε ο Γκρόουζ. «Υπάρχουν κάποια πράγματα που πρέπει να εφευρεθούν».
