Νίκος Καλογερόπουλος: Τι έλεγε στην τελευταία του τηλεοπτική εμφάνιση για τον πόνο που κουβαλούσε μέχρι το τέλος

Ο Νίκος Καλογερόπουλος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 74 ετών την περασμένη Κυριακή 9/8, αφήνοντας πίσω του μία σπουδαία καλλιτεχνική διαδρομή, αλλά και ένα έντονο αποτύπωμα που ξεπερνούσε τα όρια της υποκριτικής. Ηθοποιός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος, ποιητής και τραγουδοποιός, ενώ μέχρι το τέλος της ζωής του παρέμεινε δημιουργικός, ασυμβίβαστος και βαθιά δεμένος με όσα ο ίδιος θεωρούσε σημαντικά.

Ο Νίκος Καλογερόπουλος έγινε ιδιαίτερα αγαπητός στο κοινό μέσα από σημαντικούς ρόλους στον κινηματογράφο και το θέατρο. Το 1981 πρωταγωνίστησε στην ταινία «Μάθε παιδί μου γράμματα», για την οποία απέσπασε ειδικό βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ενώ λίγα χρόνια αργότερα, για τον ρόλο του στη «Λούφα και παραλλαγή» του Νίκου Περάκη, κέρδισε το βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου στο ίδιο Φεστιβάλ.

Νίκος Καλογερόπουλος: Τι συνέβη ενάμιση χρόνο πριν τον θάνατό του

Η τελευταία του τηλεοπτική εμφάνιση, ωστόσο, δεν αφορούσε την καλλιτεχνική του πορεία. Ήταν μία εμφάνιση που είχε πραγματοποιηθεί περίπου ενάμιση χρόνο πριν από τον θάνατό του, λίγο πριν από την είσοδο του 2025, με αφορμή ένα γεγονός που τον είχε πληγώσει βαθιά: τον βανδαλισμό του «Τρενοτεχνείου», του πολιτιστικού χώρου που είχε δημιουργήσει με προσωπική δουλειά στην Κυπαρισσία.

Ο Νίκος Καλογερόπουλος είχε επιλέξει να εγκατασταθεί στην περιοχή και να μετατρέψει έναν εγκαταλελειμμένο χώρο του παλιού σιδηροδρομικού σταθμού σε έναν ζωντανό πυρήνα πολιτισμού. Όπως είχε εξηγήσει στην τελευταία τηλεοπτική του συνέντευξη στον ΑΝΤ1, η απόφαση δεν είχε να κάνει με την αναζήτηση μιας πιο εύκολης ζωής, αλλά με την ανάγκη του να δημιουργήσει κάτι που θεωρούσε ότι έλειπε από την περιοχή.

«Στο χωριό δεν πήγα για να κάνω μια καλύτερη ζωή. Πήρα το Τρενοτεχνείο γιατί είδα τον σταθμό της Κυπαρισσίας, μετά από πέντε χρόνια που είχα να κατέβω, το ωραιότερο σημείο της πόλης, είδα μια ταμπέλα που ήταν στραβή και αυτό με ενόχλησε πολύ. Είπα πως θα κάνω κάτι εδώ, στα τρένα», είχε περιγράψει. Ο χώρος που παρέλαβε βρισκόταν σε πολύ κακή κατάσταση.

Ο Νίκος Καλογερόπουλος μάλιστα αποκάλυψε ότι χρειάστηκε να απομακρυνθούν 38 φορτηγά σκουπίδια, προκειμένου να μετατραπεί ο παλιός χώρος σε έναν χώρο τέχνης και πολιτισμού. Στο «Τρενοτεχνείο» φιλοξενούνταν συναυλίες, παραστάσεις, εκθέσεις και μουσικές βραδιές, ενώ ο ίδιος μπορούσε να γράφει, να παίζει μουσική, να συναντά φίλους και να αναπτύσσει το δικό του καλλιτεχνικό όραμα μακριά από τα φώτα της Αθήνας.

«Βλέπω την εικόνα του βανδαλισμού και παθαίνω σοκ»

Το 2024, όμως, ο χώρος καταστράφηκε από αγνώστους. Ο Νίκος Καλογερόπουλος είχε μιλήσει με εμφανή πίκρα για την εικόνα που αντίκρισε, περιγράφοντας το σοκ που υπέστη όταν διαπίστωσε τι είχε συμβεί. «Ξαφνικά είδα σπασμένο το τζάμι της πόρτας, κοιτάω μέσα, βλέπω την εικόνα του βανδαλισμού και παθαίνω σοκ. Δεν το ’χω ξανανιώσει αυτό», είχε εξομολογηθεί. Οι άγνωστοι δεν είχαν αφαιρέσει αντικείμενα, ωστόσο προκάλεσαν εκτεταμένες ζημιές στον χώρο, σπάζοντας καρέκλες, τραπέζια, μουσικά όργανα, κάδρα, αφίσες, CD, αρχεία, ποτήρια και άλλα αντικείμενα που αποτελούσαν κομμάτι της ιστορίας του «Τρενοτεχνείου».

Ο ηθοποιός είχε τότε καταθέσει μήνυση κατά αγνώστων, ενώ οι Αρχές ανέλαβαν την έρευνα για να διαπιστωθεί ποιοι βρίσκονταν πίσω από την καταστροφή. «Δεν πήραν τίποτα από τον χώρο, αλλά δεν αφήσαν και τίποτα. Τα έσπασαν όλα. Δεν ξέρω ποιοι μπήκαν, το έχει αναλάβει η Αστυνομία», είχε αναφέρει. Μάλιστα, είχε αποκαλύψει πως αρκετά χρόνια νωρίτερα είχε δεχθεί μία ύποπτη πρόταση για την αξιοποίηση του χώρου με έναν τρόπο που ο ίδιος απέρριψε κατηγορηματικά. «Πριν από τρία χρόνια είχε έρθει κάποιος και μου είπε “πόσα θες για τον χώρο”, ήθελε να τον κάνει χαρτοπαικτική λέσχη. “Είσαι τρελός”, του λέω, “έβαλα την ψυχή μου για να το κάνετε μπ@ρδέλο”; Μπορεί κάποιος να ήθελε να με διώξει από τον χώρο», είχε πει.

Για έναν άνθρωπο που είχε αφιερώσει μεγάλο κομμάτι της ζωής του στην τέχνη και στη δημιουργία, ο χώρος αυτός ήταν ουσιαστικά η προσωπική του κατάθεση. Ένα μέρος που έφτιαξε από την αρχή, με τα δικά του χέρια και τη δική του φιλοσοφία. Και ίσως γι’ αυτό η καταστροφή του να τον πόνεσε τόσο βαθιά. Παρά τις απογοητεύσεις και τις δυσκολίες, ωστόσο, ο Νίκος Καλογερόπουλος παρέμενε μέχρι τέλους πιστός στον δικό του τρόπο ζωής και στη δική του αντίληψη για την τέχνη, την οποία και υπηρέτησε με όλες του τις δυνάμεις.