Ρετρό – Ελένη Ράντου: Γιατί ονόμασε την κόρη της Νικολέτα – Η ιστορία πίσω από την απόφασή της
Η Ελένη Ράντου αποκάλυψε στον Νίκο Μαστοράκη, όταν η Νικολέτα ήταν 3,5 μηνών, την τρυφερή ιστορία πίσω από το όνομά της.
Η Ελένη Ράντου, σε παλαιότερη τηλεοπτική της συνέντευξη, μίλησε με τρυφερότητα και χιούμορ για τη μητρότητα, την κόρη της Νικολέτα και το πώς η γέννησή της άλλαξε τη ματιά της στη ζωή, κάνοντάς την να κατανοήσει βαθύτερα και τους δικούς της γονείς. Παράλληλα, αναφέρθηκε στα πρώτα της βήματα στην τηλεόραση, στην αναγνωρισιμότητα και στο τίμημα της δημοσιότητας, ενώ αποκάλυψε πως έδωσε στην κόρη της το όνομα του εκλιπόντος πατέρα της, για να τον θυμάται με χαρά και όχι με θλίψη.
Πιο αναλυτικά
Μία διαφορετική, περισσότερο τρυφερή και προσωπική πλευρά της είχε αποκαλύψει η Ελένη Ράντου σε παλαιότερη τηλεοπτική συνάντησή της με τον Νίκο Μαστοράκη, την περίοδο που η κόρη της, Νικολέτα, ήταν μόλις τρεισήμισι μηνών.
Η αγαπημένη ηθοποιός, χωρίς να χάνει το χιούμορ και τον αυθορμητισμό που τη χαρακτηρίζουν, είχε μιλήσει για τη νέα πραγματικότητα της μητρότητας, την απόλυτη αφοσίωσή της στο μωρό, αλλά και για όλα όσα άρχισε να καταλαβαίνει σχετικά με τους δικούς της γονείς.
Παράλληλα, έκανε μία αναδρομή στα πρώτα της βήματα στην τηλεόραση, στην εποχή της εκπομπής «Όχι τα Νέα του Antenna», στην αναγνωρισιμότητα και στην ευθύνη που έρχεται όταν ένας καλλιτέχνης παύει να λειτουργεί με την άγνοια και την ανεμελιά της αρχής.
Νίκος Μαστοράκης: «Καινούργια χρονιά, καινούργια μαμά»
Η συζήτηση ξεκίνησε σε ανάλαφρο κλίμα, με τον Νίκο Μαστοράκη να σχολιάζει τη μεγάλη αλλαγή στη ζωή της.
«Καινούργια χρονιά, καινούργια μαμά, καινούργια απ’ όλα. Καινούργια μυαλά», της είπε, με την Ελένη Ράντου να απαντά αμέσως με το γνώριμο χιούμορ της: «Όχι, τα ίδια τα μυαλά, τα παλιά. Τα μαλλιά τα ίδια».
Εκείνη την εποχή, η ηθοποιός είχε ήδη διανύσει μία σημαντική διαδρομή από τα πρώτα της τηλεοπτικά βήματα μέχρι την οικογένεια. Όπως παραδέχτηκε, οι άνθρωποι του Antenna την είχαν γνωρίσει σε πολύ νεαρή ηλικία, σχεδόν αμέσως μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της.
«Με πετύχατε πολύ μικρή και με βγάλατε στο κουρμπέτι. Σχεδόν μετά τη σχολή», ανέφερε.
Η ίδια είχε αρχίσει πλέον να αντιλαμβάνεται πως η ζωή δεν μπορούσε να περιστρέφεται αποκλειστικά γύρω από την καριέρα και την επαγγελματική επιτυχία. Έπειτα από χρόνια έντονης δημιουργικής δραστηριότητας, είχε έρθει η στιγμή να δημιουργηθεί χώρος και για κάτι εντελώς διαφορετικό. «Έπρεπε να γίνουν και άλλα πράγματα. Δεν ήταν μόνο καριέρα. Οικογένεια», τόνισε.
Ελένη Ράντου: «Είναι πραγματική ευτυχία το παιδί»
Μιλώντας για τη μητρότητα, η Ελένη Ράντου δεν επιχείρησε να κρύψει ούτε τη συγκίνηση ούτε τον ενθουσιασμό της. Αντίθετα, παραδέχτηκε ότι η παρουσία του παιδιού της είχε αλλάξει ολοκληρωτικά τον τρόπο με τον οποίο έβλεπε την καθημερινότητα.
«Είναι πραγματική ευτυχία το παιδί. Τώρα μοιάζει να λέω μελό πράγματα, αλλά είναι κάτι που το λένε όλοι», εξομολογήθηκε.
Μπορεί μέχρι τότε το κοινό να περίμενε κυρίως αστείες ατάκες από εκείνη, ωστόσο η ίδια δεν έβλεπε κανέναν λόγο να αποφεύγει τα πιο συναισθηματικά λόγια.
«Γιατί να μη λέει κανείς μελό πράγματα; Επειδή περιμένουν να ακούσουν αστεία πράγματα από έναν άνθρωπο; Όλοι λένε ότι με τα παιδιά τους είναι τρελαμένοι, αλλά τι να κάνουμε τώρα; Δεν μπορείς να κάνεις παιδί και να μην τρελαθείς».
Όπως είχε επισημάνει, εκείνη αισθανόταν ανακούφιση όταν άκουγε έναν γονιό να εκφράζει ανοιχτά την αγάπη και τον ενθουσιασμό του για το παιδί του.
«Εμένα μου είναι παρήγορο όταν λέει κάποιος ότι είναι τρελαμένος με το παιδί του. Το αντίθετο είναι που με σφίγγει. Δεν μπορείς να μην τρελαθείς».
Η μικρή Νικολέτα ήταν τότε μόλις τρεισήμισι μηνών και είχε μετατραπεί στο απόλυτο επίκεντρο της ζωής της.
«Στη φάση τώρα που είναι τρεισήμισι μηνών, είναι ένα πράγμα εκεί να παίζεις από το πρωί ως το βράδυ. Χάρισμα είναι», είχε πει.
Η τηλεόραση και το αντίτιμο της αναγνωρισιμότητας
Από τη μητρότητα, η συζήτηση πέρασε στην τηλεόραση και στις εμπειρίες που είχε συγκεντρώσει η Ελένη Ράντου μέσα από την επαφή της με ένα πολύ μεγάλο κοινό.
Η τηλεόραση αποτέλεσε ένα σημαντικό κομμάτι της επαγγελματικής της ζωής. Της πρόσφερε αναγνωρισιμότητα, επικοινωνία με τον κόσμο και επιτυχίες, όμως η ίδια δεν έκρυψε πως κάθε μορφή δημοσιότητας συνοδεύεται και από ένα τίμημα.
«Ήταν η επαφή με το πλατύ κοινό. Μεγάλο πράγμα. Αυτό το συναίσθημα της επαφής με το πλατύ κοινό σού παίρνει πράγματα από τη ζωή σου. Δηλαδή δίνεις αντίτιμο για να σε ξέρει ο πολύς ο κόσμος. Χάνεις λίγο την ησυχία σου, χάνεις την ηρεμία σου», παραδέχτηκε.
Παρά την έντονη αναγνωρισιμότητα, θεωρούσε ιδιαίτερα σημαντικό το γεγονός ότι κατάφερε να παραμείνει προσγειωμένη. Συγκεκριμένα, είχε αναφέρει: «Εμένα το πολύ καλό που μου συνέβη είναι ότι δεν έχασα το μυαλό μου. Σε άλλους συμβαίνει να χάσουν και το μυαλό τους».
@citcot_ #tiktok #foruyou #greece #greektiktok #cyprustiktok ♬ original sound – CitCot
Η εποχή του «Όχι τα Νέα του Antenna»
Όταν ο Νίκος Μαστοράκης τη ρώτησε τι θυμόταν από την εποχή της επιτυχημένης εκπομπής «Όχι τα Νέα του Antenna», η απάντησή της ήταν άμεση.
«Όλα ήταν πολύ αστεία στην εποχή του “Όχι τα Νέα του Antenna”».
Η διασκέδαση, όπως εξήγησε, δεν αφορούσε μόνο τους τηλεθεατές αλλά και τους ίδιους τους ανθρώπους που εργάζονταν μπροστά και πίσω από τις κάμερες.
«Ήταν και για εμάς, γιατί ήμασταν πολύ αγνοί ακόμα. Και με το μέσο και με τη δημοσιότητα και με την επαφή με τον κόσμο. Έβγαινε αυτή η αγνότητα, νομίζω. Εκεί ήταν και η επιτυχία της εκπομπής».
Κατά την Ελένη Ράντου, η επιτυχία δεν κρυβόταν αποκλειστικά στα κείμενα, στις ατάκες ή στο στήσιμο της εκπομπής. Σημαντικό ρόλο έπαιζαν η ανεμελιά, το κέφι και η απουσία του φόβου της αποτυχίας.
«Δεν ήταν μόνο στο τι λέγαμε, στο τι κάναμε και στο στήσιμο της ίδιας της εκπομπής, όσο στην αγνότητα που κουβαλούσαμε, στο κέφι. Καμιά φορά που βλέπω επαναλήψεις λέω: “Τι λέγαμε, μωρέ; Τι κάναμε εκεί πέρα; Και πώς τα λέγαμε έτσι;”. Αυτό το πράγμα περνάει πάντα στον κόσμο».
Η ευθύνη που μπορεί να στερήσει τη φυσικότητα
Με την πάροδο των χρόνων, ωστόσο, ένας επαγγελματίας αρχίζει να αντιμετωπίζει τη δουλειά του διαφορετικά. Η επιτυχία δημιουργεί απαιτήσεις, ενώ η αίσθηση της ευθύνης μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε έναν διαρκή εσωτερικό έλεγχο.
«Κάποια στιγμή νιώθεις μία μεγαλύτερη ευθύνη. Και αυτή η ευθύνη είναι που μπορεί να σε κάνει να χάσεις και την αγνότητά σου. Σκέφτεσαι πάντα: “Αυτό που κάνω τώρα πώς θα το δει ο άλλος;”», είχε εξηγήσει.
Η ίδια είχε αναφερθεί και στην αυτολογοκρισία που γεννιέται όταν ένας άνθρωπος αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι το κοινό τον γνωρίζει και περιμένει κάτι συγκεκριμένο από εκείνον.
«Όταν αρχίζει αυτή η λογοκρισία, όταν αρχίζεις να συνειδητοποιείς ότι είσαι κάποιος και ότι έχεις υποχρεώσεις… Νομίζεις ότι οφείλεις να κάνεις κάτι ακόμα καλύτερο».
Στα πρώτα βήματα δεν υπήρχε κάτι να χάσει. Αργότερα, όμως, κάθε νέα κίνηση έπρεπε να είναι διαφορετική από την προηγούμενη, χωρίς επαναλήψεις και χωρίς εμφανή λάθη.
«Ήταν η άγνοια του κινδύνου, καταρχήν, και το ότι δεν είχες να χάσεις. Δεν χανόταν τίποτα. Τώρα έχεις να χάσεις πράγματα. Έχεις να σκεφτείς ότι πρέπει να κάνεις κάτι που δεν το έχεις ξανακάνει. Να μην επαναληφθείς. Όλα αυτά είναι αγκύλες που μπαίνουν και σιγά σιγά σε κάνουν να χάνεις τη φυσικότητα».
Ελένη Ράντου: «Γίνεται ένας οργασμός μέσα στο μυαλό μου»
Η μητρότητα δεν την απομάκρυνε τελικά από τη δημιουργικότητα. Αντιθέτως, μετά τους μήνες της εγκυμοσύνης, κατά τους οποίους δυσκολευόταν να συγκεντρωθεί σε νέες ιδέες, άρχισε να αισθάνεται το μυαλό της να λειτουργεί ξανά με έντονους ρυθμούς.
«Εγώ στην περίοδο που ήμουν έγκυος δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα δημιουργικό. Σε αυτή τη φάση, δεν ξέρω, μου έρχεται κάθε μέρα και μία ιδέα, κάτι κατεβάζω. Γίνεται ένας οργασμός μέσα στο μυαλό μου».
Ο Νίκος Μαστοράκης τη ρώτησε εάν οι νέες της εμπειρίες θα μπορούσαν να αποτελέσουν υλικό για μία κωμωδία γύρω από τη μητρότητα και τη σχέση μίας μητέρας με το παιδί της.
Η Ελένη Ράντου δεν το απέκλεισε, ξεκαθάρισε όμως πως για να μετατρέψει κάποιος μία προσωπική εμπειρία σε θεατρικό ή τηλεοπτικό έργο, χρειάζεται πρώτα να απομακρυνθεί συναισθηματικά από αυτή.
«Μπορεί, δεν ξέρω. Δεν είναι ανάγκη να είναι βγαλμένα μέσα από τη ζωή. Γιατί αυτά τα πράγματα, για να μπορείς να τα κάνεις και έργο, πρέπει να έχεις περάσει και ένα διάστημα. Να τα έχεις απομυθοποιήσει, να μπορείς να τα δεις και αστεία».
Εκείνη τη στιγμή αισθανόταν ακόμη ολοκληρωτικά βυθισμένη στη νέα της πραγματικότητα.
«Εγώ τώρα δεν μπορώ. Είμαι μέσα στην κατάσταση για να γίνω και θεατής της. Δεν είναι ανάγκη να έχει παιδί, να έχει μαμά, να έχει τη φρεσκαδούρα της μητρότητας. Αλλά κάτι θα είναι. Δηλαδή ζουζουνίζομαι πολύ άγρια».
Γιατί ονόμασε την κόρη της Νικολέτα
Μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές της συζήτησης ήρθε όταν η ηθοποιός αποκάλυψε την ιστορία πίσω από το όνομα της κόρης της.
Η μικρή ονομάστηκε Νικολέτα, στη μνήμη του πατέρα της Ελένης Ράντου, τον οποίο είχε χάσει και με τον οποίο διατηρούσε έναν πολύ ισχυρό συναισθηματικό δεσμό.
«Το όνομα της μικρής είναι Νικολέτα. Είναι το όνομα του μπαμπά μου, τον οποίο έχω χάσει», αποκάλυψε.
Ακόμη και σε αυτή τη βαθιά προσωπική εξομολόγηση, δεν έχασε το χιούμορ της.
«Το οποίο είναι και το μοναδικό αστείο. Κάθε φορά που λέω “είναι το όνομα του μπαμπά μου”, λέω “ναι, τον φωνάζαμε Νικολέτα”».
Πίσω από το αστείο, όμως, υπήρχε ένας ιδιαίτερα συγκινητικός λόγος για την επιλογή του ονόματος.
«Είναι για να τον θυμάσαι, γιατί τον αγαπούσες πολύ», σχολίασε ο Νίκος Μαστοράκης.
«Είναι για να ξαναγιορτάσουμε τη γιορτή του και να μην έχουμε έτσι μνημόσυνο στη γιορτή του», απάντησε η Ελένη Ράντου.
Με αυτόν τον τρόπο, μία ημέρα που μέχρι τότε ήταν φορτισμένη με την απουσία και τη θλίψη, μπορούσε να αποκτήσει ξανά χαρά, ζωή και παιδικά χαμόγελα.
«Είναι νούμερο το παιδί»
Η Νικολέτα, σύμφωνα με όσα περιέγραφε τότε η μητέρα της, ήταν ένα ιδιαίτερα χαμογελαστό μωρό. Γελούσε συνεχώς και είχε ήδη αρχίσει να δείχνει μία έντονη, σχεδόν κωμική προσωπικότητα.
«Γελάει όλη την ώρα. Νομίζω ότι γελάει συνέχεια, είναι νούμερο το παιδί και φοβάμαι ότι θα το κερδίσει η κωμωδία», είχε πει γελώντας.
Η Ελένη Ράντου παραδεχόταν χωρίς δεύτερη σκέψη ότι είχε μετατραπεί σε μία κλασική «χαζομαμά», η οποία μπορούσε να περάσει ώρες παρατηρώντας το παιδί της.
«Γελάω τώρα με αυτή που γελάει πιο πολύ, γιατί κάθομαι και τη χαζεύω. Τελικά δεν γελάω», ανέφερε.
Μιλώντας για το χωρίς δόντια χαμόγελο του μωρού, συμπλήρωσε με τον χαρακτηριστικό τρόπο της: «Χωρίς δόντια εκείνη, βεβαίως. Μα κάτι ούλα έχει που βγαίνουν… Γυναίκα με τα ούλα της».
Τα τραγούδια που έφτιαχνε για τη μικρή
Η καθημερινότητα με τη Νικολέτα περιλάμβανε παιχνίδια, αυτοσχέδια τραγούδια και αμέτρητες προσπάθειες της Ελένης Ράντου να βρει τις σωστές λέξεις και ρίμες.
«Το φοβερό είναι όταν προσπαθώ να της πω τραγούδια, ξέρεις, που αναγκαστικά σού έρχονται, και δεν μου βγαίνουν οι ρίμες, ρε παιδί μου. Και κοιτάω γύρω γύρω μη με ακούει και κανένας».
Τα τραγούδια αυτά, όπως εξήγησε, δεν ήταν μόνο αστεία ή πρόχειρα στιχάκια.
«Είναι σοβαρά, έχουν συναίσθημα. Είναι πολύ τρυφερά, δεν είναι έτσι της ξεφτίλας. Τραγούδια, κανένα τσιφτετέλι του παιδιού».
Η ίδια μπορούσε ταυτόχρονα να παρατηρεί τον εαυτό της από απόσταση και να φαντάζεται πώς θα έβλεπε το μωρό όλες αυτές τις εκδηλώσεις λατρείας.
«Καμιά φορά που λέω “τι είναι, μωρό μου; Τι είναι αυτά;”, σκέφτομαι ότι θα βλέπει μία ηλίθια από πάνω που της λέει “τι είναι και τι είναι”. Δεν μιλάει σαν άνθρωπος αυτή η γυναίκα».
Μάλιστα, αναφέρθηκε και στην ταινία Look Who’s Talking, στην οποία οι θεατές μπορούσαν να ακούσουν τις πραγματικές σκέψεις ενός μωρού, ενώ οι μεγάλοι γύρω του επικοινωνούσαν μαζί του με ακατανόητους ήχους και μωρουδίστικες εκφράσεις.
«Τώρα καταλαβαίνω τι μπορεί να έχει περάσει κάθε γονιός»
Παρότι θεωρούσε ότι είχε περάσει τη ζωή της αναζητώντας την πρωτοτυπία, η μητρότητα την οδήγησε αναπόφευκτα στα κλασικά «γούτσου γούτσου» που χρησιμοποιούν οι περισσότεροι γονείς όταν μιλούν στα παιδιά τους.
Για την ίδια, αυτό δεν ήταν απαραίτητα κακό. Ήταν ένας τρόπος να επιστρέψει στην απλότητα και να πατήσει ξανά γερά στην πραγματικότητα.
«Είναι καλό, γιατί πατάς και λίγο στην πραγματικότητα, ρε παιδάκι μου. Γιατί συνέχεια το μυαλό να στροφάρει σε πράγματα τα οποία έχουν έναν εγκεφαλισμό και μία ιδιαιτερότητα; Σε κάνει και πατάς γερά και λες: “Ναι, ρε παιδί μου, είναι και η ζωή, η οποία, ό,τι και να κάνεις, θα περάσεις από αυτά τα στάδια”».
Το παιδί την έκανε επίσης να θυμηθεί διαφορετικά όλα όσα της έλεγαν οι γονείς της όταν εκείνη ήταν μικρότερη. Λόγια που κάποτε μπορεί να σνόμπαρε ή να αντιμετώπιζε ειρωνικά, απέκτησαν πλέον ένα εντελώς διαφορετικό νόημα.
«Τώρα θυμάμαι και πολλά πράγματα που έλεγε η μάνα μου, που έλεγε ο πατέρας μου, τα οποία σνόμπαρα και κορόιδευα».
Η εμπειρία της μητρότητας τη βοήθησε να συνειδητοποιήσει το βάθος, την αγωνία και την ευθύνη που συνοδεύουν τη σχέση ενός γονιού με το παιδί του.
«Τώρα εκτιμώ πολύ περισσότερο τη σχέση γονιού και παιδιού. Τώρα καταλαβαίνω τι μπορεί να έχει περάσει κάθε γονιός για ένα παιδί. Είναι πολύ σπουδαίος ρόλος».
// ΣΧΟΛΙΑ
Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει αυτό το άρθρο.