Το “κίνημα” του ξυπόλητου τρεξίματος βγαίνει πλέον από το περιθώριο και εμφανίζεται όλο και περισσότερο σε αγώνες δρόμου και μονοπάτια πεζοπορίας. Στο Χονγκ Κονγκ, τα μέλη μιας μικρής αλλά αφοσιωμένης κοινότητας εγκαταλείπουν τα εξελιγμένα αθλητικά παπούτσια για να τρέξουν ή να περπατήσουν ακόμη και σε δύσκολες διαδρομές, όπως τα σκαλιά του μονοπατιού MacLehose, εντελώς ξυπόλητοι.
Ο Λίο Τσαν είναι ένας από αυτούς. Ο 51χρονος επιχειρηματίας έχει κολυμπήσει τη Μάγχη, έχει συμμετάσχει σε περισσότερα από 100 τρίαθλα και έχει ολοκληρώσει 30 μαραθωνίους και τρεις αγώνες Hyrox. Η πιο πρόσφατη αθλητική του ενασχόληση ίσως είναι και η πιο εντυπωσιακή. Ξεκίνησε πριν από σχεδόν τρία χρόνια στη Σιγκαπούρη, όταν είδε έναν ξυπόλητο δρομέα να συμμετέχει σε έναν αγώνα. «Είναι στην πραγματικότητα ο πιο φυσικός τρόπος να τρέχεις», του είπε εκείνος.
Ο Τσαν άρχισε σύντομα να πειραματίζεται, τρέχοντας αρχικά μόνο ένα χιλιόμετρο χωρίς παπούτσια και αυξάνοντας σταδιακά τις αποστάσεις. Τον Ιανουάριο του 2026 ολοκλήρωσε τον πρώτο του πλήρη μαραθώνιο, τον Standard Chartered Hong Kong Marathon, εντελώς ξυπόλητος.
Από τότε που ξεκίνησε το ξυπόλητο τρέξιμο, δηλώνει ότι αισθάνεται λιγότερους πόνους στα πέλματα και στις φτέρνες. Πιστεύει ότι αυτό οφείλεται στην ενδυνάμωση των μυών των κάτω άκρων και στην αυξημένη υποστήριξη που παρέχουν τα πέλματά του, τα οποία έχουν αποκτήσει μια φυσική «παχιά επένδυση».
Υποστηρίζει επίσης ότι η ξυπόλητη άσκηση δημιουργεί ένα αίσθημα «γείωσης», το οποίο τον βοηθά να μειώνει το άγχος και να κοιμάται καλύτερα. Ωστόσο, τονίζει ότι η ολοκλήρωση ενός μαραθωνίου 42 χιλιομέτρων χωρίς παπούτσια απαιτεί μακρά περίοδο προσαρμογής. Προειδοποιεί ότι κάποιος μπορεί εύκολα να τραυματιστεί αν δεν αναπτύξει σταδιακά τις απαραίτητες δεξιότητες, ενώ συμβουλεύει τους αρχάριους να ξεκινούν με μικρές αποστάσεις, να μην ανησυχούν για την ταχύτητα, καθώς και να επιλέγουν προσεκτικά τα μέρη όπου προπονούνται. «Μέρη όπως η Σιγκαπούρη ή το Χονγκ Κονγκ είναι σχετικά καθαρά. Στην περιοχή Happy Valley, για παράδειγμα, το έδαφος είναι αρκετά ομαλό», λέει.
Οι περισσότεροι ξυπόλητοι δρομείς προπονούνται με ειδικά παπούτσια τύπου “barefoot” ή “zero-drop”. Τα barefoot shoes έχουν πολύ λεπτές σόλες και φαρδύ μπροστινό μέρος, επιτρέποντας στα δάχτυλα να ανοίγουν φυσικά, ενώ τα zero-drop shoes δεν έχουν διαφορά ύψους μεταξύ φτέρνας και μπροστινού μέρους του ποδιού. Ο Τσαν χρησιμοποιεί και τα δύο είδη, αλλά προτιμά να αγωνίζεται εντελώς ξυπόλητος.
Ο 36χρονος Λόρενς Τσάι, προπονητής κίνησης, δεν είχε κάποια συγκεκριμένη στιγμή έμπνευσης για να ξεκινήσει το ξυπόλητο τρέξιμο. Ασχολείται με γιόγκα και καλλισθενική γυμναστική και λέει ότι η μετάβαση στο ξυπόλητο περπάτημα και τρέξιμο ήρθε φυσικά. «Είμαστε πολύ προσεκτικοί στον συντονισμό χεριών και ποδιών. Όταν είσαι ξυπόλητος, τα πόδια αντιδρούν πολύ πιο ευαίσθητα στο έδαφος», εξηγεί.
Ο Τσάι συχνά βγάζει τα παπούτσια του όταν βρίσκεται σε μαλακό γρασίδι ή σε καθαρό περιβάλλον. Αν και απολαμβάνει το ξυπόλητο τρέξιμο, μέχρι σήμερα τρέχει αποστάσεις 5 έως 10 χιλιομέτρων χωρίς παπούτσια και δεν έχει επιχειρήσει ακόμη πλήρη μαραθώνιο. Ενθαρρύνει ιδιαίτερα τους μεγαλύτερους σε ηλικία ασκούμενούς του να κάνουν προθέρμανση ξυπόλητοι, καθώς αυτό τους βοηθά να μάθουν καλύτερα πώς λειτουργούν τα δάχτυλα, οι καμάρες και οι αρθρώσεις των ποδιών, βελτιώνοντας παράλληλα τη στάση του σώματος και την ισορροπία.
Ωστόσο, προειδοποιεί ότι το ξυπόλητο τρέξιμο δεν είναι κατάλληλο για όλους. Για παράδειγμα, άτομα με πλατυποδία μπορεί να είναι πιο επιρρεπή σε τραυματισμούς, αλλά και όσοι έχουν διαβήτη πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί. Τα αυξημένα επίπεδα σακχάρου μπορεί να επηρεάσουν την κυκλοφορία του αίματος και να επιβραδύνουν την επούλωση τραυμάτων. Επιπλέον, όσοι πάσχουν από διαβητική νευροπάθεια μπορεί να έχουν μειωμένη αίσθηση στα πόδια τους. Για αυτόν τον λόγο, η Αμερικανική Διαβητολογική Εταιρεία συνιστά στα άτομα με διαβήτη να φορούν παπούτσια και κάλτσες όταν περπατούν ή τρέχουν.
Παρά τις δυσκολίες και την απογοήτευση όσων ξεκινούν το συγκεκριμένο “άθλημα”, τελικά επιστρέφουν. Όπως λένε, «κάθε χρόνο, μόλις οι άνθρωποι τελειώνουν έναν δύσκολο αγώνα που διοργανώνεται, ορκίζονται ότι δεν θα ξανατρέξουν ποτέ ξυπόλυτοι. Κι όμως, με κάποιο τρόπο, όλοι… επιστρέφουν την επόμενη χρονιά».
