Στο άρθρο εξετάζεται η σημασία της διατροφής στην Αρχαία Ελλάδα και οι συνήθειες που συνόδευαν τα γεύματα. Οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν τα γεύματα αναπόσπαστο μέρος της κοινωνικής τους ζωής, αποφεύγοντας να τρώνε μόνοι, καθώς αυτό θεωρούνταν αδιανόητο.
Οι γεύσεις τους περιλάμβαναν τρία κύρια γεύματα, με το δείπνο να είναι το πιο σημαντικό, και οι συναντήσεις γύρω από το φαγητό λειτουργούσαν ως ευκαιρία για επικοινωνία και λήψη αποφάσεων. Το φαγητό ήταν, λοιπόν, ένα τελετουργικό που ενίσχυε τους δεσμούς της οικογένειας και της κοινότητας.
Πιο αναλυτικά
Η αναδρομή στο παρελθόν και ιδιαίτερα στα χρόνια της Αρχαίας Ελλάδας, πάντα κρύβει ένα μυστήριο, που γοητεύει και συγκινεί το κόσμο.
Οι αρχαίοι Έλληνες, πρόσεχαν ιδιαίτερα τη διατροφή τους, ενώ τη θεωρούσαν σημαντική για την υγεία τους, τόσο τη σωματική, όσο και τη πνευματική.
Μια φοβερή πληροφορία που μάθαμε πρόσφατα, ήταν ότι οι αρχαίοι Έλληνες, δεν έτρωγαν ποτέ μόνοι.
Συγκεκριμένα, «Το να φάει κανείς μόνος του, δεν σημαίνει ότι γευματίζει, αλλά ότι γεμίζει το στομάχι του σαν τα ζώα», λέει κατηγορηματικά ο Πλούταρχος.
Για τους αρχαίους Έλληνες τα γεύματα της ημέρας ήταν τρία στον αριθμό. Το πρώτο από αυτά (ἀκρατισμός) αποτελούσε κριθαρένιο ψωμί βουτηγμένο σε κρασί (ἄκρατος), συνοδευόμενο από σύκα ή ελιές.
Το δεύτερο (ἄριστον) λάμβανε χώρα το μεσημέρι ή νωρίς το απόγευμα. Το τρίτο (δεῖπνον), το οποίο ήταν και το σημαντικότερο της ημέρας, σε γενικές γραμμές καταναλωνόταν αφού η νύχτα είχε πλέον πέσει.
Σε αυτά μπορεί να προστεθεί ένα επιπλέον ελαφρύ γεύμα (ἑσπέρισμα) αργά το απόγευμα. Τέλος το ἀριστόδειπνον ήταν ένα κανονικό γεύμα που μπορούσε να σερβιριστεί αργά το απόγευμα στη θέση του δείπνου.
Το γεύμα, ήταν μια αφορμή για επικοινωνία και για δέσιμο της οικογένειας. Σε πολλές περιγραφές, βλέπουμε ότι όλες οι σημαντικές αποφάσεις, παίρνονταν την ώρα του φαγητού.
Το φαγητό λοιπόν στην αρχαία Ελλάδα ήταν ένα τελετουργικό, εξού και η λέξη συμπόσιο, που είναι είναι η συγκέντρωση ανθρώπων που πίνουν μαζί.
