Οι ταφικοί τύμβοι από τον πολιτισμό Παζίρικ δημιουργήθηκαν από νομάδες σκυθικής καταγωγής που κατοικούσαν στον ορεινό όγκο Αλτάι κατά την Εποχή του Χαλκού , μεταξύ του 6ου και του 2ου αιώνα π.Χ.
Μια μέρα μας επισκέφτηκε ο συνοριοφύλακας, ο οποίος μας βοήθησε να διαλέξουμε τον τύμβο. Ο διοικητής τους γνώριζε όλα τα νεκροταφεία της περιοχής. Όταν του εξήγησα ότι χρειαζόμουν έναν μεγάλο και όμορφο τύμβο, είπε ότι ήξερε έναν σε κοντινή απόσταση. Αυτό σήμαινε επίσης ότι μπορούσαν να μας προστατεύσουν. Έτσι πήγαμε να βρούμε αυτόν τον τύμβο, ο οποίος αποδείχθηκε ακριβώς όπως τον είχε περιγράψει. «Μας άρεσε όσο και σε αυτόν» , είπε η αρχαιολόγος στη δημοσιογράφο του PBS που της πήρε συνέντευξη για μια μετάδοση ντοκιμαντέρ.
Όταν έσκαψαν αυτόν τον τύμβο, ανακάλυψαν μια ταφή που είχε συληθεί, με μια σαρκοφάγο από πέτρα και ξύλο που περιείχε έναν σκελετό και τα λείψανα τριών αλόγων, και κάτω από την αρχική ταφή βρήκαν έναν άλλο, παλαιότερο θάλαμο .
Νερό είχε εισχωρήσει μέσα από την τρύπα που είχαν ανοίξει οι κλέφτες για να έχουν πρόσβαση στο κουργκάν(ταφικός τύμβος), πλημμυρίζοντας τον κάτω θάλαμο και παγώνοντάς τον εντελώς σε ένα μεγάλο κομμάτι πάγου . Για αιώνες, το κρύο της Σιβηρίας τον κράτησε άθικτο και δεν ξεπάγωσε ποτέ, διατηρώντας έτσι τα πάντα μέσα για 2.400 χρόνια – μέχρι να φτάσουν οι αρχαιολόγοι.
Σε αυτόν τον παγωμένο θάλαμο, βρήκαν μια σαρκοφάγο φτιαγμένη από ξύλο αγριόπευκου, διακοσμημένη με δερμάτινες φιγούρες ελαφιών. Το φέρετρο κρατιόταν κλειστό με μεγάλα καρφιά, βαριά χάλκινα καρφιά. Υπήρχαν τέσσερα, δύο σε κάθε πλευρά. Τα καρφιά κρατούσαν το καπάκι ερμητικά κλειστό και βοηθούσαν στη συγκράτηση του νερού που έμπαινε στο φέρετρο , είπε η Πολόσμακ. Μέσα βρισκόταν το μουμιοποιημένο σώμα μιας γυναίκας που είχε ταφεί με ενδύματα που αρμόζουν σε μια ιέρεια .
Φορούσε μια κίτρινη μεταξωτή μπλούζα, μια φούστα από κόκκινο και άσπρο ριγέ μαλλί, λευκά κολάν από τσόχα μέχρι τους μηρούς της, δέρμα κουνάβιου και ένα κάλυμμα κεφαλής μήκους σχεδόν ενός μέτρου . Το εσωτερικό του καλύμματος κεφαλής περιλάμβανε ένα ξύλινο πλαίσιο με οκτώ αιλουροειδή σκαλισμένα και καλυμμένα με χρυσό.
Αυτό το κάλυμμα κεφαλής είναι μοναδικό. Δεν χρειάζεται να φανταστεί κανείς πώς συνδυάστηκαν οι διάφορες λεπτομέρειες, επειδή βρέθηκε άθικτο. Ήταν επίσης μια έκφραση της ζωής της γυναίκας. Έδειχνε τη θέση της στην κοινωνία, την οικογένειά της και τη φυλή της. Οτιδήποτε φοριόταν στο κεφάλι έπρεπε να είναι όσο το δυνατόν πιο ψηλό και εντυπωσιακό, και γι’ αυτό το κάλυμμα κεφαλής ήταν τόσο μεγάλο. Ήταν, κυριολεκτικά, μια κατασκευή , θυμήθηκε η αρχαιολόγος στο ντοκιμαντέρ του PBS.
Το δέρμα της ήταν τατουάζ με φιγούρες ελαφιών , και δίπλα της, μέσα στο φέρετρο, υπήρχε ένας γυαλισμένος μεταλλικός καθρέφτης και μια πέτρινη πλάκα με σπόρους κόλιανδρου – ίσως για ιατρική χρήση ή ως ένδειξη ότι ήταν σαμάνα ή θεραπεύτρια.
Δίπλα στο φέρετρο υπήρχαν δύο μικρά τραπέζια πάνω στα οποία υπήρχαν υπολείμματα κρέατος αλόγου και αρνιού, ένα ξύλινο μπολ με υπολείμματα γιαουρτιού και ένα κύπελλο σε σχήμα κέρατος με ένα άγνωστο υγρό.
Η Πριγκίπισσα Ukok , όπως ονομάστηκε σχεδόν αμέσως (γνωστή και ως η Κόρη του Πάγου ή η Πριγκίπισσα των Αλτάι ), ήταν μεταξύ 20 και 30 ετών κατά τον χρόνο του θανάτου της τον 5ο αιώνα π.Χ., και μελέτες που διεξήχθησαν το 2014 αποκάλυψαν ότι έπασχε από καρκίνο του μαστού καθώς και από τραυματισμούς που προκλήθηκαν από πτώση.
Η πλούσια ταφή, τα ρούχα της και τα αντικείμενα που βρέθηκαν στον τάφο της, μαζί με τη συνολική διάταξη, υποδηλώνουν ότι μπορεί να ήταν κάποια πολύ σημαντική για την κοινότητά της, πιθανώς μια σαμάνα ή ιέρεια .
Για την Πολοσμάκ, αυτή η νεαρή γυναίκα, που θάφτηκε με τέτοια τελετή, με το σώμα της καλυμμένο με τατουάζ, δεν ήταν ένα συνηθισμένο μέλος της κοινωνίας. Είναι πιθανό να κατείχε μια ξεχωριστή θέση επειδή είχε ευλογηθεί με ένα ταλέντο που εκτιμούνταν σε αυτήν την κοινωνία. Θα μπορούσε να ήταν σαμάνος. Θα μπορούσε να είχε την ικανότητα να θεραπεύει ανθρώπους ή να προβλέπει τον καιρό. Είναι επίσης πιθανό ότι αυτή η γυναίκα ήταν αφηγήτρια, κάποια που απήγγειλε ιστορίες και αποστήθιζε την ιστορία και τους μύθους του λαού της. Αυτό θα ήταν πολύ σημαντικό για τους Παζίρικ, όπως και για όλους τους μη εγγράμματους πολιτισμούς .
Δυστυχώς, οι μέθοδοι που χρησιμοποίησαν οι ερευνητές για να λιώσουν τον πάγο και να μεταφέρουν τη μούμια της γυναίκας στο εργαστήριο στο Νοβοσιμπίρσκ προκάλεσαν την εξαφάνιση των περισσότερων τατουάζ της , καθώς το δέρμα επιδεινώθηκε.
Υπήρξε επίσης διαμάχη με τους ντόπιους, οι οποίοι αποδοκίμασαν την απόφαση των αρχών να πάρουν την πριγκίπισσα Ουκόκ, την οποία θεωρούσαν ως την Ότσι-μπάλα , την ηρωίδα που αναφέρεται στις παραδοσιακές ιστορίες και τους θρύλους τους.
Το 2012, επιστράφηκε τελικά στη Δημοκρατία των Αλτάι, όπου εκτίθεται στο Μουσείο Ανόχιν μαζί με μια ανακατασκευή του ταφικού θαλάμου και του περιεχομένου του. Είναι ενδιαφέρον ότι η ανάλυση DNA έδειξε ότι η Πριγκίπισσα είχε ελάχιστα κοινά με τους σύγχρονους πληθυσμούς των Αλτάι .
Μερικοί ερευνητές πιστεύουν ότι η πριγκίπισσα Ukok είχε σαφώς καυκάσια χαρακτηριστικά, ενώ άλλοι πιστεύουν ότι πρέπει να είχε μογγολικά χαρακτηριστικά. Οι ανακατασκευές προσώπου που πραγματοποιήθηκαν δεν έγιναν καλά δεκτές στην περιοχή ανακάλυψης, καθώς θεωρούνται υπερβολικά «ευρωπαϊκές».
Οι ανασκαφές στον τύμβο Ukok έχουν απαγορευτεί εδώ και χρόνια, αν και είναι αρκετά βέβαιο ότι περισσότερα αντικείμενα παραμένουν μέσα στον τάφο.
Δείτε ΦΩΤΟ ΕΔΩ
