Η Μαρία Ελένη Λυκουρέζου παραχώρησε συνέντευξη στην εκπομπή Καλύτερα δε γίνεται το μεσημέρι της Κυριακής (15/2) στον Alpha και μίλησε με πολύ τρυφερά λόγια για τη μαμά της, Ζωή Λάσκαρη, που έφυγε από τη ζωή τον Αύγουστο του 2017.
Όσα εξομολογήθηκε η Μαρία Ελένη Λυκουρέζου
Μέσα σ’ όλα, η ίδια κλήθηκε να περιγράψει πώς η αείμνηστη ηθοποιός κατάφερνε να ισορροπεί ανάμεσα στη δημόσια εικόνα και την προσωπική της ζωή. Συγκινημένη, Μαρία Ελένη Λυκουρέζου είπε: «Η μητέρα μου ήταν και είναι ένας άνθρωπος κατ’ αρχάς με ψυχή και καθαρότητα. Έλεγε την αλήθεια της, ήταν πολύ τσαμπουκάς, ήταν ευγενική και είχε τρόπους. Είχε παιδεία, διάβαζε φιλοσοφία και φιλολογία, λογοτεχνία».
Στη συνέχεια αποκάλυψε τι την είχε συμβουλέψει η μαμά της όσο ήταν εν ζωή. «Ήταν πάρα πολύ μπροστά από την εποχή της. Πιο πολύ από οποιαδήποτε άλλη γυναίκα έχω γνωρίσει. Δεν ακολουθούσε κάτι που ήταν μόδα ή επειδή έτσι έπρεπε ή της το έθετε η κοινωνία. Και πάντα αυτό μου έλεγε, “θα κάνεις πάντα αυτό που θες και νιώθεις χωρίς να ενοχλείς κάποιον. Δεν θα κάνεις αυτό που θέλουν οι περισσότεροι”. Γιατί συνήθως οι περισσότεροι δεν σκέφτονται, πάνε με ένα τσούρμο ο κόσμος».
Κλείνοντας, σημείωσε: «Ήταν ένα αέρινο πλάσμα, δεν προσποιούταν ούτε το έπαιζε κάτι άλλο από αυτό που ήταν. Και στο σπίτι ήταν περιποιημένη αλλά όχι στημένη. Σταρ γεννιέσαι, δεν γίνεσαι και δεν είναι όλοι σταρ επειδή είναι καλλιτέχνες».
«Η δεύτερη ενηλικίωση ήταν μετά το θάνατο της μαμάς μου»
Σε πρόσφατη συνέντευξή της στην εκπομπή Στούντιο 4, η Μαρία Ελένη Λυκουρέζου προχώρησε σε μια συγκινητική εξομολόγηση για τη μαμά της. Συγκεκριμένα, αναφέρθηκε στις δύσκολες στιγμές που βίωσε όταν η σπουδαία ηθοποιός έφυγε από τη ζωή.
«Η δεύτερη ενηλικίωση ήταν μετά το θάνατο της μαμάς μου. Είμαι άλλη εντελώς. Έφυγε το στήριγμά μου, έφυγε νέα, όταν χάνεις την μάνα σου σε ό,τι ηλικία και αν είσαι, διαλύεται ο κόσμος σου. Εγώ έτσι ένιωσα. Δεν ήταν ένας άνθρωπος που μιλούσε για το θάνατο, ήταν πάντα ένας ευχάριστος δυνατός άνθρωπος. Δεν μιλούσε για αυτά τα πράγματα. Δεν είχα μπει στη διαδικασία να σκεφτώ αυτά τα πραγματα. Ούτε ήταν ποτέ άρρωστη να την βοηθήσουμε σε κάτι, ήταν μια δυνατή γυναίκα, ζωντανή. Δεν το σκέφτεσαι αυτό. Μόνο και μονό που υπάρχει η μητέρα σου νιώθεις μια ασφάλεια, όταν την χάνεις, εμένα προσωπικά διαλύθηκε όλος μου ο κόσμος.
Πέρασα φάσεις σκοτεινές, να μην θέλω να βγω από το σπίτι, να πνίγομαι, θλίψη, κατάθλιψη, πόνο, πολύ πόνο. Απλά κοιτούσα το ταβάνι. Αυτό που με βοήθησε και με βοηθάει να πηγαίνω μπρος στη ζωή μου είναι το περπάτημα. Έτσι ξεκινάω πάντα εγώ όταν πέφτω, έτσι ξανασηκώνομαι σιγά σιγά. Δεν μπορώ να δω ακόμη καμία ταινία της ούτε συνεντεύξεις της. Δεν μπορώ να την δω ακόμα, τίποτα. Σαφέστατα υπάρχει διαφορά μετά από 8 χρόνια, έχω αλλάξει πολλά πράγματα μέσα μου. Έχω γίνει πιο ήρεμη, έχω δυναμώσει».
