Η Καίτη Κωνσταντίνου, αγαπημένη ηθοποιός του ελληνικού θεάτρου, αποχαιρετήθηκε με συγκίνηση από συγγενείς, φίλους και συναδέλφους, στο μνημόσυνό της που πραγματοποιήθηκε στις 12 Μαρτίου, μετά την απώλειά της από καρκίνο σε ηλικία 61 ετών.
Η κηδεία της, που έγινε στον Ιερό Ναό Αγίου Σπυρίδωνα στη Ροδοδάφνη Αιγίου, συγκέντρωσε πλήθος κόσμου που την αγαπούσε και την εκτιμούσε.
Οι κάτοικοι του χωριού της επιθυμούν να τιμήσουν τη μνήμη της, προγραμματίζοντας να ζητήσουν από την Τοπική Αυτοδιοίκηση να μετονομάσουν κάποιο δημόσιο χώρο ή να δημιουργήσουν κάτι νέο προς τιμήν της, ώστε να διατηρηθεί ζωντανή η μνήμη της για τις επόμενες γενιές.
Πιο αναλυτικά:
Μέσα σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης και οδύνης, συγγενείς, φίλοι και συνάδελφοι, αποχαιρέτησαν χθες, στις 12/3, για τελευταία φορά, τον αγαπημένο τους άνθρωπο, την Καίτη Κωνσταντίνου, η οποία έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 61 ετών, χτυπημένη από την επάρατο νόσο. Όλο το ελληνικό θέατρο ήταν εκεί, για να πουν το τελευταίο “αντίο”, στην ηθοποιό.
Οι συνάδελφοί της λύγισαν…τραγικές φιγούρες, η μητέρα της Αγγελική, η οποία υποβασταζόμενη (δείτε εδώ βίντεο και φωτογραφίες), έδινε τη δική της μάχη με τον πόνο, ζώντας τις χειρότερες στιγμές της ζωής της, αφού η μοίρα θέλησε να “σπάσει” τη βιολογική αλυσίδα και να πάρει από τη ζωή το παιδί της. Η αδελφή της, όπως και τα δύο ανίψια της, δε μπορούσαν να συνειδητοποιήσουν αυτό που ζούσαν. Ο Ιερός Ναός Αγίου Σπυρίδωνα, στη Ροδοδάφνη Αιγίου, από εκεί όπου καταγόταν η εκλιπούσα, γέμισε με κόσμο, ανθρώπους που την αγαπούσαν και καμάρωναν για εκείνη. Κανένας δεν έμεινε ασυγκίνητος, όλοι ξέσπασαν με δάκρυα στα μάτια.
Η Καίτη Κωνσταντίνου, ήταν το αγαπημένο παιδί στη Ροδοδάφνη, καθώς όταν επισκεπτόταν το χωριό της, όλοι έσπευδαν να την καλωσορίσουν και να μιλήσουν μαζί της
Εκείνη, στον τόπο της γαλήνευε και ηρεμούσε όσο πουθενά αλλού. Τις άρεσε να κάνει βόλτες και να απολαμβάνει τις ομορφιές του χωριού της, να μιλάει με τους κατοίκους, να μαθαίνει τα νέα τους. Παρά τις επιτυχίες της, η συμπεριφορά της, δεν άλλαξε ούτε για μια στιγμή. Αυτοί οι άνθρωποι, τώρα, μετά την απώλειά της, θέλουν να την τιμήσουν, να κάνουν κάτι που να φέρει το όνομά της, το οποίο κανένας δε θα ξεχάσει ποτέ. Καμάρωναν, τη θαύμαζαν, κι ένιωθαν ευτυχείς που ήταν συμπατριώτισσά τους, άνθρωπος δικός τους, από τον τόπο τους.
Έτσι τώρα, αναζητούν να δώσουν το όνομά της, κάπου, ώστε να μείνει, τιμητικά και να τη γνωρίσουν και οι επόμενες γενιές. Μετά το 40ήμερο μνημόσυνο, θα τεθεί θέμα στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, ώστε να μεριμνήσουν άμεσα για το τι θα είναι εκείνο που θα φέρει το όνομά της και θα υπάρχει στην ιδιαίτερη πατρίδα της. Ενδεχομένως να μετονομάσουν κάτι που ήδη υπάρχει ή να δημιουργήσουν κάτι καινούργιο.
