Η Ελένη Ράντου συνάντησε την Νίκη Λυμπεράκη στο πλαίσιο της εκπομπής «Πάμε μια βόλτα;» την Κυριακή 15 Μαΐου. Η καταξιωμένη ηθοποιός μας ξενάγησε στην γειτονιά που μεγάλωσε, ενώ, έκανε μεγάλες αποκαλύψεις για την ζωή της και τα παιδικά της χρόνια, με την ίδια να μιλά ανοιχτά τόσο για τις δυσκολίες όσο και για τα ευχάριστα που βίωσε.
Τι αποκάλυψε η Ελένη Ράντου στην Νίκη Λυμπεράκη
Αρχικά, οι δύο γυναίκες συναντήθηκαν σε ένα εστιατόριο, όπου εκεί καλεσμένοι ήταν οι κουμπάροι της. Η κουμπάρα της Ελένης Ράντου αποκάλυψε λεπτομέρειες γύρω από την γνωριμία τους, με την ίδια να αποκαλύπτει: «Γνωριστήκαμε με την Ελένη όταν ήταν στα αρχικά της βήματα, κολλησαμε, γίναμε φίλοι, αγαπηθήκαμε, γιατί εκτιμήσαμε πάρα πολά πράγματα πέρα του ταλέντου τους της Ελένης και του Βασίλη. Όταν η Ελένη έμεινε έγκυος και έκανε τη Νικολέτα, με πήρε τηλέφωνο και μου λέει “γέννησα και θέλω να σου πω κάτι, το παιδί δεν έχει τη μύτη”» είπε και ξέσπασαν σε γέλια.
Ταξιδεύοντας στην Κρήτη, η Ελένη Ράντου αποκαλύπτει για το μέρος καταγωγής της, τα Χανιά: «Η ψυχή μου είναι κρητικιά, με την μεριά του πατέρα μου που ήταν από την Πάτρα δεν είχαμε καμία σχέση. Η μητέρα μου ήταν από τα Χανιά. Ερχόμουν εδώ όταν τελείωνε το σχολείο και έφευγα τον Οκτώβριο. Έχουν μπολιαστεί οι γεύσεις μου, έχει μπολιαστεί με έναν περίεργο τρόπο η ψυχή μου από αυτό τον τόπο. Η μητέρα μου παντρεύτηκε από έρωτα μεγάλο, με τον μπαμπά. Ο μπαμπάς μου υπηρέτησε εδώ, κλεφτήκανε πρακτικά. Τα σόγια δεν ήθελαν να παντρευτούν. Δεν ήταν συμβατή με τα όσα ήθελε η οικογένεια του μπαμπά, ήταν όλοι δικηγόροι στην Πάτρα. Ο μπαμπάς επειδή ερωτεύτηκε τη μαμά, τελείωσε Πανεπιστήμιο, το Πάντειο, και έπρεπε να βγει στην εργασία. Θυμάμαι εποχές να έχουμε μεγάλη άνεση και εποχές να μετράμε και τη τελευταία δεκάρα.Υπήρχε μία αίσθηση ότι δεν είμαστε ανώτεροι από κανέναν, αλλά ούτε και κατώτατοι από κανέναν» είπε για τα παιδικά της χρόνια.
Το επόμενο πλάνο μας πηγαίνει στη γειτονιά που αγάπησε, τα Εξάρχεια, με την ίδια να εξομολογείται: «Εδώ η επαφή άρχισε λόγω της παραεκπαίδευσης, τα φροντιστήρια για να μπούμε στο Πανεπιστήμιο, αγάπησα πολύ τα Εξάρχεια γιατί ήταν αταξικά. Ήταν η πρώτη μου επαφή με έναν τέτοιο τρόπο. Ήταν μία φοιτητική εστία και αυτό ήταν πολύ αταξικό και μου άρεσε πάρα πολύ, εξισωνόμασταν όλοι, είχαμε όλοι τις ίδιες προοπτικές».
Αναφερόμενη στο bullying που βίωσε σαν παιδί, αποκαλύπτει: «Σαν φυσιογνωμία ήμουν αγοροκόριτσο, μέσα μου ήμουν ένα πάρα πολύ φοβισμένο παιδί. Μια φορά βγήκα σ’ αυτόν τον δρόμο να παίξω μήλα και έσπασα το χέρι μου, που ήμουν 14 χρονών περίπου. Φοβόμουν πάρα πολύ γιατί αισθανόμουν πολύ καλά μέσα και διαβάζοντας. Είχα και πολύ αστιγματισμό εκ γενετής και φορούσα κάτι φοβερά γυαλιά τότε και έτρωγα πάρα πολύ μπούλινγκ από όλα τα παιδιά. Πήγαιναν στο μπαλκόνι και μου φώναζαν… “γυαλάκια”, “μυωπία”. Το τι κοροϊδία δηλαδή, ντρεπόμουν να βγω έξω”. “Ο άνθρωπος είναι άγριο πλάσμα. Αλλά ποτέ δεν θυμάμαι όλα αυτά τα χρόνια σαν δυστυχισμένα. Τα θυμάμαι πολύ γλυκά, τους χρωστάω το ποια είμαι».
Τέλος, κάνοντας βόλτα με το αμάξι στην γειτονιά που μεγάλωσε, στο Αιγάλεω, η ίδια έδειξε το μπαλκόνι του σπιτιού της, ενώ συγκινημένη αποκάλυψε: «Μία οικογένεια όλοι, δεν έχεις μία αίσθηση ότι είμαι σε εργατική συνοικία, επειδή ήμασταν όλοι το ίδιο. Σε αυτό το μπαλκόνι βγαίναμε με την αδερφή μου και βάζαμε βρακιά στο κεφάλι και όποιος ερχόταν βγάζαμε τα μαλλιά και κάναμε γκριμάτσες» είπε η ηθοποιός.
Μιλώντας για την κόρη της, είπε: «Πέρασα φάσεις ενοχής με την μητρότητα. Ότι το να πηγαίνω στη δουλειά ενοχικά, το να φεύγω από το σπίτι και το παιδί να κλαίει ενοχικά, το να νιώθω ενοχές γιατί η καθημερινότητα έχει μία διαφορετικότητα, δεν έχει τα ίδια ωράρια με τους συμμαθητές της. Ήταν τελείως διαφορετικό από την καθημερινότητα των άλλων παιδιών. Ότι μας αναγνώριζαν στο δρόμο, ότι δεν είχε προσωπικό χώρο αυτά την ζόριζαν πολύ. Προσπάθησα να βάλω μία ισορροπία, ότι αν είμαι εγώ ευτυχισμένη θα είναι και το παιδί ευτυχισμένο. Θέλει μία ισορροπία, είμαι και μάνα, είμαι και άνθρωπος δεν είμαι μόνο μάνα»
