Για τους συμμάχους και τους αντιπάλους των ΗΠΑ σε όλο τον κόσμο, τα πλήγματα του Ντόναλντ Τραμπ στο Ιράν έχουν αναδιαμορφώσει τον υπολογισμό σχετικά με την προθυμία του Λευκού Οίκου να καταφύγει στη χρήση βίας, με άμεσες επεμβάσεις που ο πρόεδρος είχε δηλώσει ότι θα αποτελούσαν παρελθόν, υπό την απομονωτική εξωτερική πολιτική του «Πρώτα η Αμερική», σχολιάζει ο Guardian.
Από τη Ρωσία και την Κίνα, έως την Ευρώπη και τον παγκόσμιο Νότο, η απόφαση του προέδρου να εξαπολύσει τη μεγαλύτερη στρατηγική αεροπορική επιχείρηση στην ιστορία των ΗΠΑ καταδεικνύει έναν Λευκό Οίκο έτοιμο να χρησιμοποιήσει βία στο εξωτερικό – αλλά απρόθυμα και υπό την εξαιρετικά ευμετάβλητη και απρόβλεπτη ηγεσία του προέδρου.
«Το γεγονός ότι ο Τραμπ μπορεί να δράσει και είναι πρόθυμος να δράσει όταν δει μια ευκαιρία, σίγουρα θα κάνει τον [Βλαντίμιρ] Πούτιν να το ξανασκεφτεί», δήλωσε η Φιόνα Χιλ, πρώην σύμβουλος εθνικής ασφάλειας του Τραμπ.
Τα συμπεράσματα της Μόσχας
Παρότι ο Τραμπ έχει κάνει πίσω από τις προηγούμενες προειδοποιήσεις του περί πιθανής αλλαγής καθεστώτος στο Ιράν – περνώντας από το «ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ» στο «ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ ΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ!» μέσα σε 72 ώρες – εντούτοις έχει ενισχύσει τις ρωσικές αντιλήψεις περί των Ηνωμένων Πολιτειών ως ενός απρόβλεπτου και επιθετικού αντιπάλου, ο οποίος δεν πρόκειται μονομερώς να εγκαταλείψει τη δυνατότητα χρήσης βίας στο εξωτερικό.
«Αυτό στέλνει κάποια αρκετά δυσοίωνα μηνύματα και στον ίδιο τον Πούτιν για το τι μπορεί να συμβεί σε μια περίοδο αδυναμίας», είπε η Χιλ. «Θα πείσει τον Πούτιν ακόμη περισσότερο ότι, ανεξαρτήτως των προθέσεων ενός Αμερικανού προέδρου, η δυνατότητα καταστροφής είναι κάτι που πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη.»
Αυτό θα μπορούσε να έχει αλυσιδωτές συνέπειες για τον πόλεμο στην Ουκρανία, όπου Ρεπουμπλικάνοι και σκληροπυρηνικοί της εξωτερικής πολιτικής έχουν γίνει πιο έντονοι στις επικρίσεις τους για τις επιθέσεις του Πούτιν στις πόλεις και για την ανάγκη σκληρότερης στρατηγικής κυρώσεων.
Αν και δεν έχει αλλάξει την πολιτική του όσον αφορά την επανέναρξη στρατιωτικής βοήθειας προς την Ουκρανία, ο Τραμπ εμφανίζεται δημοσίως πιο εκνευρισμένος με τον Πούτιν. Όταν ο Πούτιν προσφέρθηκε να μεσολαβήσει ανάμεσα στο Ισραήλ και το Ιράν, ο Τραμπ είπε ότι απάντησε: «Όχι, δεν χρειάζομαι βοήθεια με το Ιράν. Χρειάζομαι βοήθεια μαζί σου.»
Ωστόσο, βραχυπρόθεσμα, τα πλήγματα στο Ιράν είναι απίθανο να έχουν αντίκτυπο στον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία.
«Δεν το βλέπω να έχει μεγάλη επίδραση στον πόλεμο στην Ουκρανία, γιατί παρόλο που το Ιράν βοήθησε πολύ στα αρχικά στάδια παρέχοντας στη Ρωσία τα [drones] Shahed, η Ρωσία πλέον κατασκευάζει τη δική της εκδοχή και μάλιστα τα έχει αναβαθμίσει», δήλωσε ο Μαξ Μπουτ, ανώτερος συνεργάτης στο Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων, κατά τη διάρκεια συζήτησης στρογγυλής τραπέζης.
Οι υπολογισμοί της Κίνας
Σε ευρύτερο πλαίσιο, οι επιθέσεις του Τραμπ θα μπορούσαν να υπονομεύσουν τον αυξανόμενο «άξονα αντίστασης» που περιλαμβάνει τη Ρωσία και την Κίνα, δεδομένης της απροθυμίας τους να συνδράμουν ουσιαστικά το Ιράν, πέρα από την έκδοση ισχυρών καταδικών για τις επιθέσεις, κατά τις συνομιλίες ασφαλείας του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO) που διεξάγονται αυτή την εβδομάδα στην Κίνα.
«Δείχνει επίσης ότι η Ρωσία δεν είναι ιδιαίτερα πολύτιμος φίλος, διότι στην πραγματικότητα δεν κουνάει ούτε το δαχτυλάκι της για να βοηθήσει τους συμμάχους της στο Ιράν και να ανταποδώσει όλη τη βοήθεια που έχει λάβει», πρόσθεσε ο Μπουτ.
Η επίθεση θα μπορούσε επίσης να έχει επιπτώσεις για την Κίνα, η οποία έχει κλιμακώσει τις στρατιωτικές πιέσεις γύρω από την Ταϊβάν τους τελευταίους μήνες και πραγματοποιεί «πρόβες γενικής δοκιμής» για εξαναγκαστική επανένωση, παρά τη στήριξη των ΗΠΑ προς το νησί, σύμφωνα με κατάθεση του ναυάρχου Σάμιουελ Παπάρο, διοικητή της Διοίκησης Ινδο-Ειρηνικού των ΗΠΑ.
Ο Τραμπ είχε υποσχεθεί σκληρή στάση απέναντι στην Κίνα, και πολλοί από τους κορυφαίους συμβούλους του είτε είναι σκληροί επικριτές της Κίνας είτε πιστεύουν ότι οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ πρέπει να αναπροσανατολιστούν, μετατοπίζοντας την προσοχή τους από την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή στην Ασία, προκειμένου να αντιμετωπίσουν την Κίνα ως «ανταγωνιστική απειλή».
Οι ειδικοί προειδοποίησαν ότι οι συνθήκες είναι πολύ διαφορετικές και οι συγκρούσεις πολύ απομακρυσμένες μεταξύ τους, για να εξαχθούν άμεσα συμπεράσματα σχετικά με την προθυμία του Τραμπ να παρέμβει αν ξεσπούσε σύγκρουση μεταξύ Κίνας και Ταϊβάν. Η κυβέρνηση Τραμπ φαίνεται να έχει εμπλακεί πολύ περισσότερο στη διπλωματία στη Μέση Ανατολή απ’ όσο ήθελε και η στροφή της προς την Κίνα έχει καθυστερήσει.
Η ανάκτηση του χαμένου κύρους
Και ενώ ορισμένοι προσκείμενοι στις ένοπλες δυνάμεις λένε ότι τα πλήγματα έχουν ανακτήσει χαμένο κύρος μετά από κάποια πρόσφατα πισωγυρίσματα, συμπεριλαμβανομένης της αποχώρησης από το Αφγανιστάν, άλλοι υποστηρίζουν ότι δεν θα στείλουν το ίδιο μήνυμα προς τους στρατιωτικούς σχεδιαστές στη Μόσχα ή το Πεκίνο.
«Δεν θα πρέπει να συγχέουμε την προθυμία να χρησιμοποιηθεί βία σε μια κατάσταση πολύ χαμηλού ρίσκου με την αποτροπή άλλων ειδών συγκρούσεων ή τη χρήση βίας όταν το κόστος θα είναι τεράστιο – όπως θα συνέβαινε αν επρόκειτο να υπερασπιστούμε την Ταϊβάν», δήλωσε η Δρ Στέισι Πέτιτζον από το Center for a New American Security κατά τη διάρκεια επεισοδίου του podcast Defense & Aerospace Air Power.
Σε παγκόσμιο επίπεδο, οι αντίπαλοι των ΗΠΑ ενδέχεται να αξιοποιήσουν τα πλήγματα για να ενισχύσουν την εικόνα των Ηνωμένων Πολιτειών ως μιας επιθετικής δύναμης που προτιμά να χρησιμοποιεί βία αντί για διαπραγματεύσεις – ένα μήνυμα που μπορεί να έχει απήχηση σε χώρες ήδη κουρασμένες από τον ευμετάβλητο Λευκό Οίκο.
