Στην καρδιά του εκτεταμένου τροπικού δάσους της Βραζιλίας , υπήρχε κάποτε ένας άνθρωπος που ζούσε εντελώς μόνος, χωρίς να έχει πει λέξη σε άλλο άνθρωπο ή να έχει έρθει σε επαφή με τον έξω κόσμο για 26 χρόνια.

Ο ιθαγενής, γνωστός ως ο «Τελευταίος της Φυλής του» αναγκάστηκε να φροντίζει μόνος του τον εαυτό του, αφού έγινε ο μοναδικός επιζών μιας βίαιης σφαγής που εξάλειψε τη φυλή του.

Απελπισμένος να επιβιώσει στα βάθη του μεγαλύτερου τροπικού δάσους του κόσμου, ο ανώνυμος άνδρας έφτιαχνε βαθιές τρύπες για να παγιδεύσει ζώα και να κρυφτεί. Ο ερημίτης απέφευγε κάθε επαφή με τον έξω κόσμο, αν και οι αρχές τον παρακολουθούσαν και περιστασιακά του άφηναν προμήθειες.

Όμως, μυστικά πλάνα που κατέγραψε η κυβέρνηση της Βραζιλίας το 1998 έδωσαν συναρπαστική εικόνα για τη ζωή του ερημίτη καθώς έσπασε ένα δέντρο και έριξε μια ματιά κατευθείαν στον φακό της κάμερας πριν εξαφανιστεί.

Μετά από χρόνια αποφυγής τόσο του πολιτισμού όσο και του θανάτου, η μοναχική του ζωή τελικά έφτασε στο τέλος της. Το νεκρό σώμα του ανακαλύφθηκε τον Αύγουστο του 2022, ξαπλωμένο σε μια αιώρα έξω από την καλύβα του.

Ο μυστηριώδης κυνηγός ήταν περιτριγυρισμένος από χειροποίητα εργαλεία, φτερά και σιωπή – όπως ακριβώς ήταν για 26 χρόνια.

Δεν είχε όνομα, καμία προφορική γλώσσα που μπορούσε να καταλάβει κανείς, και καμία γνωστή επαφή με τον έξω κόσμο. Και για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, δεν είχε με κανέναν να μιλήσει.

Η ιστορία του άνδρα της φυλής που ονομάστηκε «ο πιο μοναχικός άνθρωπος στον κόσμο» είναι μια μεγάλη ιστορία θάρρους.

Ο άγνωστος άνδρας ήρθε για πρώτη φορά στην προσοχή του κόσμου το 1996, όταν οι αρχές της Βραζιλίας άρχισαν να παρατηρούν σημάδια της μοναχικής ύπαρξής του στην απομακρυσμένη επικράτεια των ιθαγενών Tanaru στην πολιτεία Rondonia.

Με τα χρόνια, οι ιχνηλάτες έπιαναν περιστασιακά ματιές του – ήταν μυώδης, ευκίνητος και πάντα οπλισμένος με τόξο – προτού εξαφανιστεί για άλλη μια φορά στη ζούγκλα.

Ζούσε σκάβοντας βαθιές τρύπες στη γη που έμοιαζαν με τάφους. Κάποιες προορίζονταν για να παγιδεύουν άγρια ​​ζώα, άλλες για φαινομενικά πνευματικούς ή τελετουργικούς σκοπούς.

Συγκλονιστικές εικόνες δείχνουν τη μαύρη άβυσσο μέσα στις μεγάλες τρύπες που περιβάλλονται από ξύλα, φύλλα και βράχους.

Αυτοί οι λάκκοι, μερικοί από τους οποίους ήταν καλυμμένοι ακόμη και με ακονισμένους πασσάλους, ήταν μια στοιχειωμένη υπενθύμιση τόσο των ενστίκτων επιβίωσής του όσο και της πολιτιστικής του κληρονομιάς, που τώρα έχει χαθεί για πάντα.

Περνούσε τον περισσότερο χρόνο του κυνηγώντας δασικούς χοίρους, πουλιά και πιθήκους με τόξο και βέλος και ζούσε σε μια καλύβα περιτριγυρισμένη από φυτείες παπάγιας και καλαμποκιού.

Η φυλή του άνδρα, που πιστεύεται ότι κάποτε αριθμούσε περίπου έξι άτομα, καταστράφηκε από παράνομους κτηνοτρόφους τις δεκαετίες του 1980 και του 1990, καθώς τα σύνορα του Αμαζονίου της Βραζιλίας έγιναν πεδίο μάχης αρπαγών γης και βίαιης εκμετάλλευσης.

Οι άνθρωποί του σφαγιάστηκαν σε μια προσπάθεια να ανοίξει δρόμος για γεωργική γη, όπως λέγεται. Ήταν ο μόνος που ξέφυγε.

Η Φουνάι, η υπηρεσία ιθαγενών υποθέσεων, είχε από καιρό σεβαστεί την επιθυμία του για μοναξιά.

Ένα ιθαγενές καταφύγιο γνωστό ως Tanara δημιουργήθηκε επίσης τη δεκαετία του 1990 ως μέρος των κινήσεων για την προστασία της επικράτειάς του.

Παραδοσιακά όπλα όπως τσεκούρια και μαχαίρια άφησαν οι εργάτες του Funai για να τα βρει, αλλά ποτέ δεν επέτρεψαν να τα δει.

Κάθε φορά που οι άνθρωποι προσπαθούσαν να έρθουν σε επαφή με τον άνδρα της φυλής αφού ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά το 1996, συνήθως έφευγε παρά τα δώρα τους με σπόρους ή εργαλεία.

Τις σπάνιες στιγμές που οι αξιωματούχοι τον πλησίασαν, έφυγε μέσα στην αχυρένια καλύβα του και αρνήθηκε να πει λέξη, και μια φορά έριξε ένα βέλος σε έναν υπάλληλο του Φουνάι, τρυπώντας τον πνεύμονά του.

Μετά το σχεδόν μοιραίο περιστατικό, οι αξιωματούχοι αποφάσισαν ότι θα ήταν καλύτερα να ζήσει μόνος του στο δάσος, όπου έσκαψε παγίδες για να πιάσει άγρια ​​ζώα, κυνηγούσε με βέλη από μπαμπού, μάζευε φρούτα και άγριο μέλι και φύτευε μικρούς κήπους.

Ο Altair Algayer, τοπικός συντονιστής για το Funai, είπε: «Αυτός ο άνθρωπος, άγνωστος σε εμάς, χάνει ακόμη και τα πάντα, όπως οι δικοί του και μια σειρά πολιτιστικών πρακτικών, έχει αποδείξει ότι, ακόμη και τότε, μόνος στη μέση του δάσους, είναι δυνατό να επιβιώσει και να αντισταθεί στη συμμαχία με την κοινωνία».

Ωστόσο, παρά τα προστατευτικά μέτρα, η ύπαρξή του παρέμενε βαθιά ευάλωτη.

Όταν βρέθηκε το σώμα του – κειτόταν ειρηνικά, χωρίς σημάδια βίας – οι αρχές πίστευαν ότι είχε πεθάνει λίγες μέρες νωρίτερα. Η αστυνομία πίστευε ότι είχε πεθάνει από φυσικά αίτια.

Ένα μικρό φτερωτό στολίδι ακουμπούσε δίπλα του, σαν να είχε προετοιμαστεί για τον θάνατό του με ήρεμη αξιοπρέπεια.

Δεν υπήρχαν ίχνη ή σημάδια αγώνα, μόνο δέντρα που ψιθύριζαν και ο απόηχος ενός χαμένου πολιτισμού.

Δείτε ΦΩΤΟ ΕΔΩ