Στα ράφια μιας βιβλιοθήκης και κρυμμένο σε μια ποιητική συλλογή του 17ου αιώνα, βρέθηκε ένα σπάνιο χειρόγραφο αντίγραφο του διάσημου σονέτου 116 του Σαίξπηρ.

Αυτός ο θησαυρός βρέθηκε ανάμεσα στα έγγραφα του Elias Ashmole (1617-1692), ιδρυτή του Μουσείου Ashmolean και ισχυρού υποστηρικτή της μοναρχίας κατά τη διάρκεια του αγγλικού εμφυλίου πολέμου. Αυτό είναι μόνο το δεύτερο γνωστό χειρόγραφο αντίγραφο του σονέτου που ανακαλύφθηκε ποτέ.

Την ανακάλυψη έκανε η Δρ Veronese στη βιβλιοθήκη Bodleian.

Το χειρόγραφο είναι μέρος ενός «miscellany», ενός τύπου χειρογράφου (ένα έγγραφο γραμμένο με το χέρι και όχι δακτυλογραφημένο ή τυπωμένο) που περιέχει μια επιλογή κειμένων από διαφορετικούς συγγραφείς για διάφορα θέματα.

Η πρώιμη σύγχρονη ποίηση κυκλοφορούσε συχνά σε διάφορα μέρη. Αυτό το χειρόγραφο περιέχει ακόμη και μερικά από τα πρωτότυπα ποιήματα του ίδιου του Elias Ashmole.

Η Δρ Veronese εξήγησε:

«Καθώς ξεφύλλιζα το χειρόγραφο, το ποίημα μου φάνηκε σαν μια περίεργη έκδοση του Σονέτου 116. Όταν κοίταξα στον κατάλογο (που συντάχθηκε αρχικά τον δέκατο ένατο αιώνα) το ποίημα περιγράφηκε, όχι ανακριβώς, ως «για τη σταθερότητα στην αγάπη» – αλλά δεν αναφέρει τον Σαίξπηρ.

Νομίζω ότι ο συνδυασμός του πρόσθετου πρώτου στίχου «Το αυτοτυφλωτικό λάθος καταλαμβάνει αυτά τα μυαλά» και η απουσία του Σαίξπηρ από την αρχική περιγραφή του καταλόγου μπορεί να είναι ο λόγος για τον οποίο αυτό το ποίημα έχει περάσει απαρατήρητο ως αντίγραφο του Σονέτου 116 όλα αυτά τα χρόνια.

Αυτό που κάνει αυτή την έκδοση ιδιαίτερα συναρπαστική είναι ο τρόπος με τον οποίο έχει προσαρμοστεί το ποίημα. Το σονέτο βρίσκεται ανάμεσα σε πολιτικά φορτισμένα έργα, για παράδειγμα απαγορευμένα χριστουγεννιάτικα κάλαντα και σατιρικά ποιήματα για τα ταραχώδη γεγονότα των αρχών της δεκαετίας του 1640.

Σε αυτό το αντίγραφο το σονέτο έχει προσαρμοστεί ως τραγούδι μελοποιημένο από τον συνθέτη Henry Lawes. Αυτό το αντίγραφο περιλαμβάνει μόνο το κείμενο, αλλά η ίδια η μουσική μπορεί να βρεθεί σε ένα βιβλίο τραγουδιών στη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης.

Η σύνθεση του τραγουδιού περιλαμβάνει επτά επιπλέον στίχους και αλλαγές στο αρχικό εναρκτήριο και τελικό δίστιχο του Σαίξπηρ.

Ένας πιθανός πρακτικός λόγος για αυτούς τους πρόσθετους στίχους είναι να δημιουργηθούν περισσότεροι στίχοι που θα τραγουδηθούν.

Ωστόσο, στο πλαίσιο του αγγλικού εμφυλίου πολέμου, οι πρόσθετες γραμμές θα μπορούσαν επίσης να διαβαστούν ως έκκληση προς τη θρησκευτική και πολιτική πίστη.

Αν και οι πρόσθετες γραμμές είναι αρκετά διφορούμενες στο νόημα, διαβάζονται πιο πολιτικά όταν διαβάζονται στη συλλογή ενός βασιλόφρονα, που περιβάλλεται από βασιλική ποίηση. Οι προστιθέμενες γραμμές δυνητικά μετατρέπουν το σονέτο από έναν διαλογισμό για τη ρομαντική αγάπη σε μια ισχυρή πολιτική δήλωση.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η δημόσια εκτέλεση τραγουδιών απαγορεύτηκε κατά τη διάρκεια του δημοκρατικού καθεστώτος.

Πολλοί μουσικοί, όπως ο ίδιος ο Henry Lawes, επέζησαν από μυστικές ιδιωτικές παραστάσεις στο σπίτι. Όχι μόνο αυτό το κείμενο μας παρέχει ένα νέο παράδειγμα για το πώς διαβαζόταν ο Σαίξπηρ κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, αλλά και πώς τα κείμενά του επαναπροσδιορίζονταν πολιτικά για να ταιριάζουν στα θέματα της εποχής.

Η ανακάλυψη του Δρ Veronese ρίχνει νέο φως στο πώς τα λόγια του Σαίξπηρ αντήχησαν και αναδιαμορφώθηκαν κατά τη διάρκεια μιας από τις πιο ταραχώδεις περιόδους στην αγγλική ιστορία.

Το άρθρο της, ‘A New Copy of Sonnet 116: A Cavalier Cover Version’, περιλαμβάνεται στο The Review of English Studies.