Μια πρόσφατη επιστημονική μελέτη επιχειρεί να ρίξει «φως» στο πώς χτίστηκε η Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας, προτείνοντας ένα πιο σύνθετο και «εσωτερικό» σύστημα μεταφοράς λίθων από ό,τι θεωρούταν μέχρι σήμερα.
Σύμφωνα με την έρευνα, οι αρχαίοι Αιγύπτιοι ενδέχεται να αξιοποίησαν ένα δίκτυο από ενσωματωμένες ράμπες μέσα στη δομή της πυραμίδας, γνωστό ως σύστημα «ενσωματωμένων ραμπών ακμών» (IER). Αντί για μία μεγάλη εξωτερική ράμπα, η κατασκευή θα βασιζόταν σε πολλαπλές εσωτερικές διαδρομές ανύψωσης των λίθων.
Η μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό NPJ Heritage Science, βασίζεται σε τρισδιάστατες προσομοιώσεις και προτείνει ότι οι ράμπες ήταν τοποθετημένες περιμετρικά, επιτρέποντας την ταυτόχρονη μεταφορά υλικών από διαφορετικά σημεία. Έτσι, η εργασία θα μπορούσε να εκτελείται παράλληλα σε πολλά επίπεδα, επιταχύνοντας σημαντικά την κατασκευή.
Το μοντέλο αυτό επιχειρεί να εξηγήσει πώς τοποθετήθηκαν περίπου 2,3 εκατομμύρια λίθοι μέσα σε λίγες δεκαετίες. Οι υπολογισμοί δείχνουν ότι με αυτή τη μέθοδο η ολοκλήρωση της πυραμίδας θα μπορούσε να είχε γίνει σε περίπου 14 έως 21 χρόνια, κάτι που συμβαδίζει με την περίοδο βασιλείας του Χέοπα.
Επιπλέον, προτείνεται ότι το σύστημα προσαρμοζόταν ανάλογα με το ύψος της κατασκευής: πιο εκτεταμένες ράμπες στα χαμηλότερα επίπεδα και σταδιακά πιο συμπαγείς δομές όσο η πυραμίδα πλησίαζε στην κορυφή. 
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η εξήγηση για τη μεταφορά πολύ βαριών λίθων γρανίτη, οι οποίοι σε ορισμένες περιπτώσεις έφταναν τους 80 τόνους. Σύμφωνα με την υπόθεση, οι λίθοι μετακινούνταν μέσω μικρότερων εσωτερικών ραμπών από επίπεδο σε επίπεδο, αντί να απαιτείται μία ενιαία εξωτερική κατασκευή.
Η θεωρία συνδέεται με παλαιότερα αρχαιολογικά ευρήματα, όπως ίχνη ραμπών σε λατομεία και παπύρους από το Wadi al-Jarf που περιγράφουν τη μεταφορά υλικών μέσω του Νείλου. Επιπλέον, τα δεδομένα φαίνεται να ευθυγραμμίζονται με ευρήματα του προγράμματος ScanPyramids, το οποίο έχει εντοπίσει εσωτερικές κοιλότητες μέσα στην πυραμίδα.
Συνολικά, η μελέτη υποστηρίζει ότι η κατασκευή της πυραμίδας δεν βασίστηκε μόνο σε τεράστια εργατικά χέρια, αλλά και σε ιδιαίτερα εξελιγμένο σχεδιασμό μηχανικής. Με το προτεινόμενο σύστημα, θα μπορούσε να τοποθετείται περίπου ένας λίθος κάθε λίγα λεπτά, χάρη στον συντονισμό πολλαπλών ομάδων εργασίας.
