Σε αυτό που ίσως είναι ο πιο παράλογος ιατρικός ισχυρισμός του αιώνα, ένας Ιταλός νευροχειρουργός πιστεύει ότι είναι έτοιμος να πραγματοποιήσει την πρώτη μεταμόσχευση ανθρώπινου κεφαλιού στον κόσμο.

Ενώ τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν γεμίσει με ρεαλιστικά βίντεο από μεταμοσχεύσεις κεφαλής , σε αυτό το σημείο απέχει ακόμη πολύ από το να γίνει ποτέ πραγματικότητα.

Ωστόσο, ο νευροχειρουργός Δρ. Σέρτζιο Καναβέρο ασχολείται έντονα με το θέμα εδώ και χρόνια, ισχυριζόμενος ότι έχει ήδη μεταμοσχεύσει με επιτυχία κεφάλια σε πιθήκους, σκύλους και ανθρώπινα πτώματα. Η επόμενη κίνησή του περιλαμβάνει τη λήψη του κεφαλιού ενός ατόμου από το άρρωστο σώμα του και την τοποθέτησή του σε ένα υγιές σώμα δότη από κάποιον που είναι εγκεφαλικά νεκρός.

Ακούγεται σαν κάτι εμπνευσμένο από τον Φρανκενστάιν της Μαίρη Σέλεϊ — και οι ιατρικοί εμπειρογνώμονες φαίνεται να συμφωνούν ως προς τις μη πρακτικές πτυχές της διαδικασίας.

Το ταξίδι του Καναβέρο στον χώρο ξεκίνησε όταν εργαζόταν στην έρευνα για τον “κεντρικό πόνο”, βλάβη στο κεντρικό νευρικό σύστημα . Μιλώντας με τον Κάρλο Αλμπέρτο Πάγκνι, έναν παγκοσμίου κλάσης ειδικό στον κεντρικό πόνο, είπε: «Θέλω να κάνω μεταμοσχεύσεις κεφαλής».

Ο Καναβέρσο θυμόταν: «Και ο τύπος δεν έχασε την ψυχραιμία του».

Αφού εργάστηκε στην έρευνα για τον πόνο και δημοσίευσε ένα βιβλίο το 2011, ο Καναβέρο πείστηκε ότι η επιστήμη είχε προχωρήσει αρκετά ώστε να καταστήσει δυνατές τις μεταμοσχεύσεις κεφαλής. «Ήμουν έτοιμος. Αλλά πώς θα το έκανα γνωστό στον κόσμο;» είπε.

Ενώ ο Καναβέρο ισχυρίζεται ότι έχει ήδη μεταμοσχεύσει με επιτυχία κεφάλια πιθήκων, σκύλων και ανθρώπινων πτωμάτων, οι ελπίδες του να ολοκληρώσει το ίδιο αμφιλεγόμενο έργο σε ανθρώπους απέχουν πολύ από το να είναι εφικτές, λένε οι επιστήμονες.

Μια πληθώρα άλυτων χειρουργικών, νομικών και ηθικών αινιγμάτων εμποδίζει αυτό το είδος εργασίας να συμβεί σε ανθρώπους. Παρά ταύτα, το 2012, ο Καναβέρο ανακοίνωσε τα σχέδιά του για μεταμόσχευση κεφαλής, την οποία ονόμασε ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ.

Ένα χρόνο αργότερα, είχε τον πρώτο του εθελοντή – έναν Ρώσο επιστήμονα υπολογιστών, τον Βαλέρι Σπιριντόνοφ, ο οποίος πάσχει από τη νόσο Werdnig-Hoffmann (μια εκφυλιστική πάθηση που καταστρέφει τους μύες και τα νεύρα στον εγκέφαλο και τον νωτιαίο μυελό).

Αλλά ενώ ο Καναβέρο βελτίωνε την επέμβασή του με τα χρόνια, ο Σπιριντόνοφ παντρεύτηκε και απέκτησε οικογένεια και δεν επιθυμούσε πλέον να προχωρήσει στην επέμβαση.

Σχεδόν κάθε ειδικός που έχει εξετάσει τους ισχυρισμούς του Καναβέρο έχει πει ότι είναι ανοησίες που δεν θα μπορούσαν ποτέ να λειτουργήσουν στην πράξη, ένας εκ των οποίων είναι ο Άλεν Φουρ, Ph.D.

Σύμφωνα με τον Furr, ο οποίος έγραψε το βιβλίο «Μια δοκιμασία ηθικής: Οι χειρουργικές, ηθικές και ψυχοκοινωνικές σκέψεις στη μεταμόσχευση ανθρώπινου κεφαλιού», το πρόβλημα είναι ότι «απλά δεν μπορεί να γίνει».

«Εκεί που υπάρχει σκεπτικισμός και απόλυτη δυσπιστία στην πρόταση [του Καναβέρο] είναι η επανασύνδεση του νωτιαίου μυελού», εξήγησε ο Φουρ, προσθέτοντας ότι αν ήταν δυνατό, οι επιστήμονες θα το έκαναν ήδη. «Υπάρχουν σε όλο τον κόσμο 250.000 τραυματισμοί του νωτιαίου μυελού ετησίως και δεν μπορούμε να τους αντιμετωπίσουμε. Υπάρχουν μερικές πειραματικές θεραπείες, αλλά με πολύ, πολύ χαμηλά ποσοστά επιτυχίας».

Υπάρχουν πειραματικές θεραπείες για τραυματισμούς στη σπονδυλική στήλη, αλλά τα ποσοστά επιτυχίας είναι απολύτως μικροσκοπικά.

Κατά τη διάρκεια της επέμβασης, οι χειρουργοί θα πρέπει να διατηρούν τη ροή του αίματος τόσο στο σώμα του δότη όσο και στο κεφάλι του λήπτη, ενώ παράλληλα θα εκτελούν την πιο περίπλοκη χειρουργική επέμβαση που έχει επιχειρηθεί ποτέ.

Το ανοσοποιητικό σύστημα του λήπτη θα πρέπει επίσης να κατασταλεί πλήρως για να αποτραπεί η απόρριψη του νέου κεφαλιού από το σώμα.

«Απλώς δεν έχουμε καμία εμπειρία στον αποκεφαλισμό ενός ζωντανού ατόμου και στην επαναφορά αυτού του ατόμου στη ζωή με οποιονδήποτε τρόπο», συνέχισε ο Furr.

Ακόμα κι αν η χειρουργική επέμβαση ήταν με κάποιο τρόπο επιτυχής, ο λήπτης πιθανότατα θα βιώσει «αφόρητο πόνο» καθώς και «κάποιο είδος παράλυσης».

Ο Φουρ κατέληξε στο συμπέρασμα: «Η ποιότητα ζωής θα ήταν τραγική».