Στις 9 Μαΐου 1908, η ελληνική κοινωνία συγκλονίστηκε από το φρικτό έγκλημα της Μαρίας Παπαδάκη, μιας 60χρονης γυναίκας από τα Χανιά, που έβρασε το νεογέννητο εγγόνι της στον Πειραιά. Η πράξη αυτή, που διαπράχθηκε σε μια προσπάθεια να προστατεύσει την «τιμή» της οικογένειας λόγω της εξωγαμικής εγκυμοσύνης της κόρης της, Αφροδίτης, προκάλεσε σοκ και κατακραυγή.
Παρά τις αρχικές αρνήσεις της, η Παπαδάκη ομολόγησε την εγκληματική της πράξη όταν οι γείτονες αντελήφθησαν την κατάσταση και ειδοποίησαν την αστυνομία. Η υπόθεση αυτή, που χαρακτηρίστηκε ως «έγκλημα χωρίς προηγούμενο», παραμένει μια από τις πιο ανατριχιαστικές σελίδες της ελληνικής ιστορίας.
Πιο αναλυτικά
Ένα από τα πιο φρικτά εγκλήματα που αντιμετώπισε η ελληνική κοινωνία συνέβη τον 20ο αιώνα, όταν μία γιαγιά έβρασε το ίδιο της το εγγόνι, προκαλώντας σοκ.
Στις 9 Μαΐου του 1908, η Ελλάδα συγκλονίστηκε από ένα πρωτοφανές έγκλημα. Στον Πειραιά, μια γυναίκα προχώρησε σε μια πράξη που ακόμη και σήμερα προκαλεί φρίκη: Δολοφόνησε και διαμέλισε το νεογέννητο εγγόνι της, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να προστατεύσει την «τιμή» της οικογένειας.
Η Μαρία Παπαδάκη, 60 ετών, έμεινε στην ιστορία όχι μόνο για τη στυγερότητα της πράξης της, αλλά και γιατί το θύμα της ήταν το ίδιο της το αίμα – το παιδί της κόρης της, Αφροδίτης, που είχε μείνει έγκυος εκτός γάμου.
Η Μαρία και η Αφροδίτη ζούσαν στα Χανιά, σε μια αυστηρά παραδοσιακή κοινωνία. Η Αφροδίτη διατηρούσε ερωτική σχέση με τον δικηγόρο Γιώργο Δασκαλογιάννη, αλλά δεν υπήρχε προοπτική γάμου. Όταν έμεινε έγκυος, η κατακραυγή που φοβόντουσαν έγινε πραγματική απειλή.
Η έκτρωση δεν ήταν επιλογή, και έτσι μητέρα και κόρη εγκατέλειψαν την Κρήτη για την Αθήνα, ελπίζοντας να «κρύψουν» την εγκυμοσύνη και να εφεύρουν μια δικαιολογία που θα τους επέτρεπε να επιστρέψουν στο μέλλον χωρίς ντροπή.
Το φθινόπωρο του 1907 εγκαταστάθηκαν σε ένα μικρό ισόγειο διαμέρισμα στον Πειραιά. Όμως τα κουτσομπολιά δεν άργησαν να ξεκινήσουν – η κοιλιά της Αφροδίτης φούσκωνε, και οι δικαιολογίες περί «υδρωπικίας» δεν έπειθαν τους γείτονες. Η Μαρία Παπαδάκη ένιωθε εγκλωβισμένη: Οι φήμες πλήθαιναν, και μαζί τους η κοινωνική πίεση. Τότε, στο μυαλό της γεννήθηκε ένα σχέδιο σκοτεινό και απάνθρωπο.
Όταν η Αφροδίτη ξεκίνησε να γεννά, οι πόνοι την βρήκαν στον χώρο της κουζίνας. Μετά τη γέννα, η μητέρα της τη βοήθησε να ξαπλώσει, και επέστρεψε στην κουζίνα. Εκεί, σύμφωνα με τα αρχεία, σκότωσε το βρέφος, το διαμέλισε και το έβρασε σε ένα μεγάλο καζάνι. 
Πίστευε πως έτσι θα εξαφανίσει κάθε ίχνος του μωρού και μαζί του την ντροπή. Όμως οι γείτονες είχαν ήδη ακούσει το κλάμα του παιδιού – και το αίμα στην αυλή επιβεβαίωνε τις υποψίες τους.
Οι γειτόνισσες ειδοποίησαν τη χωροφυλακή και λίγο αργότερα κατέφθασε ο ενωμοτάρχης Γεωργαντόπουλος. Παρά τις αρχικές αρνήσεις της Παπαδάκη, τελικά ομολόγησε την εγκυμοσύνη της κόρης της και οδήγησε τον αστυνομικό στο καζάνι όπου αποκάλυψε τα διαμελισμένα υπολείμματα του βρέφους.
Το φρικτό εύρημα προκάλεσε σοκ σε ολόκληρη την τοπική κοινωνία, ενώ οι εφημερίδες της εποχής μιλούσαν για «έγκλημα χωρίς προηγούμενο».
Η Παπαδάκη υποστήριξε πως πίστευε ότι το παιδί είχε γεννηθεί νεκρό, και πως δεν ένιωθε τύψεις. Κατηγόρησε τον Δασκαλογιάννη για την κατάσταση, ενώ η Αφροδίτη ισχυρίστηκε πως αγνοούσε την εγκυμοσύνη και ότι η μητέρα της ενήργησε χωρίς να την ενημερώσει. Ωστόσο, οι έρευνες απέδειξαν πως γνώριζαν την εγκυμοσύνη και είχαν επισκεφθεί το νοσοκομείο πριν από τον τοκετό.
Η Μαρία Παπαδάκη προφυλακίστηκε στις φυλακές Αβέρωφ, ενώ η κόρη της νοσηλεύτηκε στο Τζάνειο. Οι τελευταίες πληροφορίες για τη συνέχεια της ζωής τους χάνονται στην ιστορία.
