Η Στεφανία Γουλιώτη γνωστή για το χιούμορ της και τον άνετο χαρακτήρα της δεν διστάζει να εκπλήσσει το κοινό της στα social media και να προκαλεί άπειρο γέλιο με τα χιουμοριστικά της βίντεο. Η γνωστή ηθοποιός μέσα από μία νέα ανάρτηση έκανε αναπαράσταση το περσινό βίντεο της Πρωτομαγιάς, όπου φαίνεται να “τρώει” τούμπα από την καρέκλα που καθόταν με το… τσίπουρο στο χέρι!
Η Στεφανία Γουλιώτη τρώει τούμπα με το τσίπουρο στο χέρι
@ingr_news Το καθιερωμένο… πέσιμο της Στεφανίας Γουλιώτη για την Πρωτομαγιά έγινε ξανά viral Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά επέλεξε να γιορτάσει την Πρωτομαγιά με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο Επαναλαμβάνοντας την εντυπωσιακή πτώση από καρέκλα που είχε γίνει viral και πέρυσι ingr news πρωτομαγια viral fyp
Συγκεκριμένα, στο βίντεο η ηθοποιός του Maestro φαίνεται να τσουγκρίζει με τους φίλους της σε έξοδό της, ενώ τη στιγμή που πάει να πιει μία γουλιά από το τσίπουρο της, ξαφνικά βρίσκεται… ανάποδα στο πάτωμα! Το ξεκαρδιστικό βίντεο έλαβε μεγάλη απήχηση από το κοινό που την χειροκρότησε για τον ακομπλεξάριστο και αφιλτράριστο χαρακτήρα της, με την ίδια να δείχνει πόσο αυθεντική και απλή προσωπικότητα είναι.
Η σπάνια εξομολόγηση της Στεφανίας Γουλιώτη
Η Στεφανία Γουλιώτη πριν από λίγο καιρό βρέθηκε στον καναπέ του Στούντιο 4 και παραχώρησε μία αποκαλυπτική συνέντευξη. Μεταξύ άλλων, η ηθοποιός μίλησε για τα προσωπικά της βιώματα και την προσωπική της ζωή, κάνοντας μεγάλες αποκαλύψεις.
Αρχικά, μίλησε για τα «σκοτάδια» της αλλά και για το πώς διαχειρίζεται τα καλά λόγια για την δουλειά της. με την ίδια να εξομολογείται: «Νευριάζω όταν ακούω αποθεωτικά σχόλια, νιώθω ότι είναι της εποχής. Αποθεώνεις έναν ηθοποιό για να κερδίσεις κάτι από αυτόν. Τα καλά λόγια τα δέχομαι δύσκολα, είναι η ιδιοσυγκρασία μου. Είμαι πιο πολύ σε επαφή με τα σκοτάδια μου παρά με το φως μου. Είναι λίγο πλασματικό αυτό το καταλαβαίνω ότι ο κόσμος το χρειάζεται. Πρέπει να είσαι ωμός με τον εαυτό σου και είναι πολύ επίπονο αυτό. Σας ηθοποιοί και καλλιτέχνες δεν έχουμε την πολυτέλεια να πιστέψουμε το καλό που γίνεται. Είναι ένα βάθος ανικανοποίητο…» είπε αρχικά.
Και συνεχίζει: «Κάνω δουλειά στο να δέχομαι ότι τις ωραίες στιγμές που ζω στην προσωπική μου ζωή, τις αξίζω. Έχω μια δυσκολία. Ζω πάρα πολύ ωραίες στιγμές. Πάρα πολύ όμορφες στιγμές. Και έρχεται το σαμποτάζ αμέσως. Εγώ το σαμποτάρω. Μπορώ να βρω ό,τι θες. «Ναι αλλά τα παιδάκια στη Γάζα πεθαίνουν». Εγώ θα σου πω. Μπορώ να βρω άπειρους λόγους να σαμποτάρω κάτι και νομίζω ότι, ξέρεις, είναι ένα κομμάτι του εαυτού μου που πρέπει να το αποδεχτώ πια, ότι είναι και έτσι. Έχω διώξει ασυνείδητα ανθρώπους από δίπλα μου για αυτό το λόγο, γιατί σου λέει “κάτσε ρε, εμείς τώρα περνάμε ωραία”. Και εσύ πώς πας αμέσως σε ένα σκοτάδι; Νομίζω ότι είναι, πέρα από την προσωπική μου ιδιοσυγκρασία, είναι και ένα κομμάτι καλλιτεχνικό.
Σε άλλο σημείο, τονίζει: «Μέχρι να μάθεις και να αναγνωρίσεις τα σκοτάδια σου υπάρχει ένας μεγάλος χρόνος. Μέχρι τότε καίνε τα μέσα σου. Καίει το σύστημα, εγώ τουλάχιστον καίω. Μέχρι να συνειδητοποιήσω και να βάλω σε μια τάξη τις σκέψεις μου και τη λογική μου, να τα βγάλω έξω και να μπορώ να συνομιλήσω μ’ αυτά είναι ένας μεγάλος κόπος. Εντάξει, υπάρχουν και άνθρωποι που δεν το έχουν αυτό γιατί έζησαν με άλλες προσλαμβάνουσες.
Υπάρχουμε και άνθρωποι που είμαστε σε μια διαρκή συνομιλία μ’ αυτό, το αποδέχεσαι. Εγώ ενοχοποιούσα τον εαυτό μου πάρα πολύ γιατί έχουμε μια ταμπέλα ότι το να είσαι θλιμμένος σημαίνει ότι είσαι αυτοκαταστροφικός. Όχι, είναι απολύτως φυσιολογικό να είσαι θλιμμένος και να είσαι μες στη θλίψη και να το αγκαλιάζεις αυτό. Χρειάζεσαι ανθρώπους δίπλα σου που θα το αγκαλιάσουν αυτό, μαζί σου» είπε η ηθοποιός.
Τέλος, αναφέρει: «Αυτή η εποχή της εικόνας που ζούμε, στην παγίδα της οποίας έχω πέσει και εγώ, δεν βοηθάει σ’ αυτό που λέω. Αυτό είναι που λέω ότι πάει τον κόσμο πίσω όλο αυτό, το να μην βλέπουμε και να μην εκφραζόμαστε. Να είμαστε δηλαδή μόνο μες στο χρώμα. Περισσότερη δυστυχία είχα όταν προσπαθούσα να κάνω ότι δεν υπάρχουν τα σκοτάδια μου και να ενοχοποιώ τον εαυτό μου γι’ αυτά παρά τώρα, που ζω και τους δίνω χώρο και χρόνο».
Χρειάζομαι εναλλαγές. Και είμαι καλά μέσα τις εναλλαγές. Δηλαδή να μη βαλτώνω. Είναι δύσκολο, ναι. Όχι, οι άνθρωποι δίπλα μου δεν νιώθουν ασφαλείς μαζί μου, να το πω έτσι. Επειδή έχω αυτές τις μεγάλες… Καλά δεν φτάνεις στα όρια του διπολισμού αλλά έχω μια ιδιοσυγκρασία που αλλάζει πολύ εύκολα, γίνεται από άσπρο μαύρο πολύ γρήγορα. Μα τι είναι η καταστροφή;
Αυτοκαταστροφικό και καταστροφικό θεωρώ μόνο κάτι που σε κάνει μη λειτουργικό κοινωνικά. Απ’ τη στιγμή που είσαι λειτουργικός, δεν έχεις addictions που σε καταστρέφουν, νομίζω ότι τίποτα δεν είναι αυτοκαταστροφικό. Είναι μια επαφή με τα σκοτάδια μου που είναι πολύ ωραία, που είναι πολύ ζωντανά, που είναι πολύ εκεί και θεωρώ ότι τα ακούω πολύ περισσότερο από ανθρώπους οι οποίοι θα βγουν να τα σπάσουν για να μην τα ακούσουν ή θα πάνε κατευθείαν σε μια σχέση…».
