Στις 26 Απριλίου 1986, μια φαινομενικά συνηθισμένη διαδικασία ελέγχου στον αντιδραστήρα Νο 4 του πυρηνικού σταθμού του Τσερνόμπιλ εξελίχθηκε στη μεγαλύτερη πυρηνική καταστροφή που έχει καταγραφεί.

Κατά τη διάρκεια της δοκιμής, το σύστημα του αντιδραστήρα βρέθηκε σε ασταθή κατάσταση, με αποτέλεσμα η ισχύς να αυξηθεί απότομα και να προκληθούν εκρήξεις που κατέστρεψαν τον πυρήνα. Μεγάλη ποσότητα ραδιενεργών υλικών απελευθερώθηκε στην ατμόσφαιρα, χωρίς αρχικά να γίνει πλήρως αντιληπτή η έκταση του συμβάντος.

Στην επιχείρηση αντιμετώπισης της πυρκαγιάς έσπευσαν πυροσβέστες που δεν είχαν επίγνωση του πυρηνικού κινδύνου, εκτεθειμένοι σε εξαιρετικά υψηλά επίπεδα ακτινοβολίας. Πολλοί παρουσίασαν σοβαρά προβλήματα υγείας τις επόμενες ώρες και ημέρες.

Στη συνέχεια, οι σοβιετικές αρχές κινητοποίησαν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, γνωστούς ως «εκκαθαριστές», οι οποίοι συμμετείχαν σε εργασίες περιορισμού της ραδιενέργειας και καθαρισμού της περιοχής, συχνά υπό ιδιαίτερα επικίνδυνες συνθήκες.

Η κοντινή πόλη Πριπιάτ εκκενώθηκε περίπου 36 ώρες μετά το ατύχημα. Οι κάτοικοι απομακρύνθηκαν βιαστικά, αφήνοντας πίσω προσωπικά αντικείμενα και χωρίς να γνωρίζουν ότι δεν θα επιστρέψουν.

Σήμερα, η περιοχή έχει μετατραπεί σε ζώνη αποκλεισμού. Η φύση έχει επανέλθει σε μεγάλο βαθμό, με δάση και άγρια ζωή να έχουν καλύψει αστικά σημεία, δημιουργώντας ένα ιδιαίτερο περιβάλλον που συνδυάζει εγκατάλειψη και οικολογική αναγέννηση.

Για τον περιορισμό της ραδιενέργειας κατασκευάστηκε αρχικά ένας προσωρινός τσιμεντένιος «σαρκοφάγος», ενώ το 2016 τοποθετήθηκε νέο μεταλλικό κάλυμμα μεγάλης κλίμακας για την περαιτέρω απομόνωση του αντιδραστήρα.

Σαράντα χρόνια μετά, το Τσερνόμπιλ παραμένει σημείο αναφοράς για την πυρηνική ασφάλεια, την επιστημονική έρευνα και τη συζήτηση γύρω από τα όρια της τεχνολογίας και τις συνέπειες της ανθρώπινης παρέμβασης στο περιβάλλον.