Ένα λασπωμένο χαντάκι στη νότια Γαλλία μόλις έγινε το πλουσιότερο «φυτώριο» δεινοσαύρων που έχει βρεθεί ποτέ στην Ευρώπη, και οι επιστήμονες λένε ότι έχουν μόλις “ξύσει την επιφάνεια του παγόβουνου”.
Η ολισθηρή λάσπη και οι χειμωνιάτικες βροχές καθυστέρησαν επανειλημμένα τις εργασίες. Παρ’ όλα αυτά, παλαιοντολόγοι στη νότια Γαλλία προχώρησαν και αποκάλυψαν ένα απολιθωματικό στρώμα γεμάτο με εκατοντάδες ακέραια αυγά δεινοσαύρων από τουλάχιστον τρία διαφορετικά είδη. Η ανακάλυψη, που δημοσιοποιήθηκε στα τέλη Μαρτίου 2026, καθιστά τη θέση απολιθωμάτων του Mèze μία από τις πλουσιότερες περιοχές φωλεοποίησης δεινοσαύρων που έχουν εντοπιστεί ποτέ στην Ευρώπη.
Περισσότερα από 100 αυγά ήδη γεμίζουν το τρέχον ανασκαφικό όρυγμα. Το απολιθωματικό στρώμα επεκτείνεται πολύ πέρα από την εκτεθειμένη περιοχή. Η ομάδα του Musée-Parc des Dinosaures (φωτογραφίες στο λινκ) εκτιμά ότι ο συνολικός αριθμός θα αυξηθεί σε αρκετές εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες, καθώς η ανασκαφή συνεχίζεται.
Το εύρημα «κοιτάζει» απευθείας στις τελευταίες μέρες της εποχής των δεινοσαύρων, περίπου 70 εκατομμύρια χρόνια πριν, στο τέλος της Κρητιδικής περιόδου. Το Mèze ξεχωρίζει όχι μόνο για τον τεράστιο αριθμό αυγών, αλλά και για την ποικιλία των ειδών που επέλεξαν αυτή την αρχαία παράκτια πεδιάδα ως τόπο φωλεοποίησης.
Τιτάνες, ένας δίποδος φυτοφάγος και ένα μικρό σαρκοφάγο
Τα αυγά αντιπροσωπεύουν τουλάχιστον τρία είδη δεινοσαύρων. Οι ερευνητές τα ξεχωρίζουν από τη δομή του κελύφους και το μέγεθος. Τα μεγαλύτερα αυγά, σφαιρικά και έως 20 εκατοστά σε διάμετρο, ανήκουν σε τιτανόσαυρους, μακρυλαίμους φυτοφάγους που κυριαρχούσαν στη νότια Ευρώπη κατά την Κρητιδική.
Δίπλα τους βρίσκονται μικρότερα οβάλ αυγά που αποδίδονται στον Rhabdodon priscus, έναν δίποδο φυτοφάγο μέτριου μεγέθους που ζούσε στο ίδιο παράκτιο περιβάλλον. Ένα τρίτο είδος εμφανίζεται ως Prismatoolithus caboti, ένα σαρκοφάγο που αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά στο Mèze το 1998.
Η παρουσία πολλών ειδών στο ίδιο γεωλογικό στρώμα υποδηλώνει κοινή χρήση περιοχής φωλεοποίησης. Διαφορετικοί δεινόσαυροι πιθανότατα επέστρεφαν στο ίδιο ευνοϊκό έδαφος από εποχή σε εποχή. Ο Alain Cabot περιέγραψε τη συγκέντρωση ως εντυπωσιακή: «Ξέραμε ότι η θέση ήταν πλούσια, αλλά το να αποκαλύπτουμε τόσα αυγά πολλών ειδών σε ένα μόνο στρώμα ξεπερνά ό,τι είχαμε τεκμηριώσει», δήλωσε.
Μια καταστροφική πλημμύρα έθαψε τις φωλιές κάτω από λεπτό αργιλώδες ίζημα. Η γρήγορη ταφή προστάτεψε τα εύθραυστα κελύφη από καιρό και θηρευτές, επιτρέποντας την απολίθωσή τους.
Από τυχαία ανακάλυψη σε παλαιοντολογικό ορόσημο
Τα απολιθώματα του Mèze προκάλεσαν επιστημονικό ενδιαφέρον το 1996, όταν ο Alain Cabot, τότε ερασιτέχνης, εντόπισε θραύσματα κελύφους. Το σημείο δεν έχει “δώσει” μόνο αυγά: το 1999 βρέθηκαν και οστά του Struthiosaurus.
Η ομάδα ανέπτυξε σύστημα ταξινόμησης βασισμένο στη μικροδομή του κελύφους, τους πόρους και την επιφανειακή υφή. Αυτό επιτρέπει την αναγνώριση αυγών ακόμη και χωρίς έμβρυα ή οστά.
Δύο εκατομμύρια χρόνια πριν τον αστεροειδή
Η ανασκαφή συνεχίζεται μέσα στο 2026 και προσφέρει στοιχεία για το πώς αναπαράγονταν οι δεινόσαυροι λίγο πριν την μαζική εξαφάνιση. Τα στρώματα χρονολογούνται περίπου 72–70 εκατομμύρια χρόνια πριν, δηλαδή λίγα εκατομμύρια χρόνια πριν την φερόμενη πρόσκρουση του αστεροειδούς που λένε ότι έφερε το τέλος τους.
Η ομάδα σχεδιάζει να συνεχίσει για αρκετά χρόνια, καθώς το απολιθωματικό στρώμα επεκτείνεται σε ανεξερεύνητη περιοχή. Ορισμένα αυγά είναι τόσο άθικτα που ενδέχεται να περιέχουν διατηρημένα εμβρυϊκά υπολείμματα.
Περισσότερα αυγά κάτω από το έδαφος
Οι ερευνητές εκτιμούν ότι πολλά ακόμη αυγά παραμένουν θαμμένα. Το Mèze αποτελεί σημαντικό σημείο αναφοράς για την κατανόηση της αναπαραγωγής των δεινοσαύρων στην Ευρώπη, αποτυπώνοντας μια σπάνια στιγμή συνύπαρξης πολλών ειδών στο ίδιο περιβάλλον κατά το τελευταίο κεφάλαιο της εποχής τους.
