Σχεδόν ένα μήνα μετά την έναρξη του πολέμου των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν η κατάσταση όχι μόνο δεν χαρακτηρίζεται από στασιμότητα, αλλά από μια βίαιη και διαρκή κλιμάκωση με διαφορετικές ταχύτητες. Το διπλωματικό αδιέξοδο είναι ορατό και οι φόβοι για ανταρτοπόλεμο μεγάλης κλίμακας από το Ιράν γιγαντώνονται. Παράλληλα, η Χεζμπολάχ μάχεται λυσσαλέα στο νότιο Λίβανο, με το Ισραήλ να επιστρατεύει περισσότερες δυνάμεις.
Ανταπόκριση από Τελ Αβίβ: Χρήστος Μαζανίτης
Μετά την εξόντωση του Αγιατολάχ Χαμενεΐ (28 Φεβρουαρίου), το Ιράν βρίσκεται σε κατάσταση εσωτερικής σύγχυσης, αλλά οι Φρουροί της Επανάστασης (IRGC) συνεχίζουν να εκτοξεύουν πυραύλους, αποδεικνύοντας ότι έχουν την απόλυτη εξουσία.
Οι διαπραγματεύσεις στο Ομάν έχουν καταρρεύσει, καθώς οι ΗΠΑ απορρίπτουν κάθε συμφωνία που δεν περιλαμβάνει πλήρη αλλαγή καθεστώτος και το Ιράν προτάσσει τις δικές του διεκδικήσεις.
Παράλληλα, παρά την είσοδο του IDF στον νότιο Λίβανο (16 Μαρτίου), η Χεζμπολάχ προβάλλει λυσσαλέα αντίσταση στα οχυρωμένα χωριά.
Η ισραηλινή αντιπολίτευση (Λαπίντ) προειδοποιεί για “ασφαλιστική καταστροφή”, καθώς ο στρατός είναι “τεντωμένος στα όριά του” ενώ ο IDF ζητά συνεχώς νέες δυνάμεις, παρά την επιστράτευση 400.000 εφέδρων.
Το Ισραήλ θεωρεί ότι αυτή είναι η μοναδική ιστορική ευκαιρία να τελειώσει οριστικά με την απειλή του Ιράν και της Χεζμπολάχ.
Το Ιράν από τη μεριά του χρησιμοποιεί το “χαρτί” του Στενού του Ορμούζ, προκαλώντας παγκόσμιο οικονομικό σοκ, κάτι που αναγκάζει τις ΗΠΑ να συνεχίσουν τις επιθέσεις για να ανοίξουν τη δίοδο.
Ωστόσο η κατάσταση περιπλέκεται αφού χθες, οι Χούθι εξαπέλυσαν νέα μαζική επίθεση με βαλλιστικούς πυραύλους, δείχνοντας ότι ο “Άξονας της Αντίστασης” έχει ακόμα εφεδρείες.
Τι φοβούνται στρατιωτικοί αναλυτές
Στρατιωτικοί αναλυτές φοβούνται ότι αν το Ιράν καταφέρει να επιβιώσει από το πρώτο κύμα και να μετατρέψει τη σύγκρουση σε ανταρτοπόλεμο μεγάλης κλίμακας στην ενδοχώρα του, τότε η Δύση θα βρεθεί μπροστά σε ένα πραγματικό αδιέξοδο που θα κρατήσει χρόνια.
Το Ιράν δεν βασίζεται στην κλασική στρατιωτική αντιπαράθεση “σώμα με σώμα” απέναντι στις ΗΠΑ και το Ισραήλ, καθώς γνωρίζει την τεχνολογική τους υπεροχή. Αντίθετα, έχει αναπτύξει ένα δόγμα που ονομάζει “Μωσαϊκή Άμυνα” (Mosaic Defense), το οποίο έχει σχεδιαστεί ακριβώς για να μετατρέψει μια εισβολή ή μια αεροπορική εκστρατεία σε έναν ατέρμονο, πολυδάπανο ανταρτοπόλεμο.
31 αυτόνομες στρατιωτικές ζώνες
Οι Φρουροί της Επανάστασης, που έχουν τα ηνία, έχουν χωρίσει την επικράτεια του Ιράν σε 31 αυτόνομες στρατιωτικές ζώνες, μία για κάθε επαρχία.
Κάθε ζώνη έχει τη δική της διοίκηση, αποθήκες όπλων και τρόφιμα. Αν η Τεχεράνη “πέσει” ή οι επικοινωνίες κοπούν (decapitation strike), οι τοπικές μονάδες των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC) και των Basij έχουν εντολή να δρουν ανεξάρτητα.
Οι μονάδες αυτές είναι εκπαιδευμένες σε τακτικές “χτύπα κι εξαφανίσου” (hit-and-run), χρησιμοποιώντας το δύσβατο ανάγλυφο του Ιράν (βουνά Ζάγρος) για ενέδρες.
Ακόμα και αν καταστραφούν τα μεγάλα εργοστάσια, το Ιράν έχει μεταφέρει την παραγωγή σε διάσπαρτα, μικρά υπόγεια εργαστήρια. Χρησιμοποιούν 3D-εκτυπωτές και εξαρτήματα του εμπορίου για να κατασκευάζουν χιλιάδες μικρά drones καμικάζι. Αυτά λειτουργούν ως τα “νέα ναρκοπέδια” του αέρα, καθιστώντας κάθε προέλαση εχθρικών δυνάμεων εξαιρετικά επικίνδυνη.
Ο ψηφιακός ανταρτοπόλεμος συνεχίζεται από “κύτταρα” εκτός Ιράν, στοχεύοντας κρίσιμες υποδομές, όπως νερό και ηλεκτρισμό, στο Ισραήλ και τις ΗΠΑ για να προκαλέσουν εσωτερική πολιτική πίεση.
Η τοποθέτηση “έξυπνων” ναρκών και η χρήση ταχυπλόων για παρενόχληση δεξαμενόπλοιων αυξάνει τα ασφάλιστρα και την τιμή του πετρελαίου παγκοσμίως.
Ενεργοποιεί πλήρως τους Χούθι στην Υεμένη και τις πολιτοφυλακές στο Ιράκ για να χτυπούν αμερικανικές βάσεις, αναγκάζοντας τις ΗΠΑ να διασπείρουν τις δυνάμεις τους σε χιλιάδες χιλιόμετρα. Αυτό είναι αύξηση του κόστους και ταυτόχρονα σπατάλη τεράστιων πόρων.
Ο στόχος του Ιράν δεν είναι να νικήσει σε αυτή τη μάχη, αλλά να μην χάσει. Ένας πύραυλος αναχαίτισης του Iron Dome κοστίζει $50.000, ενώ ένα drone του Ιράν κοστίζει $2.000. Το Ιράν ποντάρει στο ότι η Δύση και ειδικά η Αμερική που έχει και τις ενδιάμεσες εκλογές τον Νοέμβριο, θα κουραστεί οικονομικά και πολιτικά από έναν πόλεμο χωρίς ορατό τέλος.
Οι Basij, που πρόκειται για πολιτοφυλακή εκατομμυρίων, χρησιμοποιούνται για την καταστολή εσωτερικών αντιδράσεων και την παροχή ανθρώπινου δυναμικού για “κύματα” επιθέσεων, αψηφώντας τις απώλειες.
Το Ιράν προετοιμάζεται 50 χρόνια για αυτό το σενάριο. Το σχέδιό του είναι να μετατρέψει τη χώρα σε ένα “αγκάθι” που όσο περισσότερο το πιέζεις, τόσο περισσότερο σε τραυματίζει, χωρίς ποτέ να μπορείς να το “βγάλεις” ολοκληρωτικά.
