Η ιστορία της Ελίζαμπεθ Μπάθορι, της Ουγγαρέζας κόμισσας του 16ου αιώνα, αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά παραδείγματα όπου ο μύθος έχει επισκιάσει την ιστορική πραγματικότητα.
Στη δυτική παράδοση, έχει μείνει ως μια από τις πιο διαβόητες κατά συρροή δολοφόνους, με τον θρύλο να της αποδίδει τον θάνατο εκατοντάδων νεαρών γυναικών και να τη συνδέει με αιματηρές πρακτικές που ενέπνευσαν βαμπιρικούς μύθους, όπως το λουτρό αίματος από τα θύματά της.
Πολλοί μάλιστα τόνιζαν πως αυτό το έκανε για να παίρνει την αύρα των γυναικών και να διατηρείται πάντα λαμπερή, παρά το νεαρό της ηλικίας της.
Θεωρείται σχεδόν σίγουρο ότι το φιλάσθενο αλλά πανέμορφο κορίτσι έπασχε από επιληψία (εκρήξεις θυμού και οργής το έλεγαν τότε), μια πάθηση που την εποχή εκείνη πιστευόταν ότι είχε να κάνει με δαιμόνια.
Κι έτσι δεν ήταν λίγοι αυτοί που έλεγαν ότι η μικρή είχε καταληφθεί από δαίμονες!
Οι παρατρεχάμενοι εξάλλου των Μπάθορι ασχολούνταν συνήθως με μαγείες και αποκρυφιστικές τελετές, με κάποιους να ενοχοποιούνται ακόμα και για σατανισμό και παιδοφιλία.
Παρά τις φήμες που μπορούσαν να κηλιδώσουν το όνομά της, το 1575 σε ηλικία 15 ετών, αρραβωνιάζεται και παντρεύεται τον πανίσχυρο κόμη Φέρεντζ Νάντασντι, άλλον έναν γόνο βασιλικής γενιάς και κατοπινό ήρωα πολέμου (ή γενοκτόνο, κατά τους Οθωμανούς), με την αριστοκρατική ένωση να φέρνει κοντά δυο εξαιρετικά ισχυρούς οίκους της Ανατολικής Ευρώπης.
Ωστόσο, σύγχρονες ιστορικές προσεγγίσεις αμφισβητούν έντονα αυτούς τους ισχυρισμούς.
Η ιδέα ότι σκότωσε πάνω από 600 παρθένες θεωρείται πλέον εξαιρετικά απίθανη και βασισμένη κυρίως σε φήμες και μεταγενέστερες υπερβολές.
Ακόμη και η καταχώρισή της στα Ρεκόρ Γκίνες ως «πιο παραγωγική γυναίκα κατά συρροή δολοφόνος» έχει αμφισβητηθεί ή αποσυρθεί από μεταγενέστερες αξιολογήσεις.
Οι κατηγορίες εναντίον της φαίνεται πως διαμορφώθηκαν μέσα σε ένα περιβάλλον πολιτικών και θρησκευτικών συγκρούσεων στην Ουγγαρία της εποχής.
Αντιπαραθέσεις μεταξύ προτεσταντικών και καθολικών ομάδων, καθώς και συγκρούσεις για περιουσιακά και εξουσιαστικά συμφέροντα, συνέβαλαν στη δαιμονοποίησή της.
Κεντρικό ρόλο φαίνεται να έπαιξε ο αριστοκράτης Γκιόργκι Τούρζο, ο οποίος διεξήγαγε έρευνες και συγκέντρωσε καταθέσεις που σήμερα θεωρούνται αμφιλεγόμενες ως προς την αξιοπιστία τους.
Οι σύγχρονες μελέτες προτείνουν ότι πολλές από τις κατηγορίες ενδέχεται να προέρχονται από φήμες, πολιτική σκοπιμότητα ή παρερμηνείες κοινωνικών και ιατρικών πρακτικών της εποχής, οι οποίες αποδόθηκαν ως βασανιστήρια.
Επίσης, δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία που να επιβεβαιώνουν την κλίμακα των εγκλημάτων που της αποδίδονται.
Τελικά, η Μπάθορι δεν καταδικάστηκε ποτέ επίσημα σε δίκη και πέθανε το 1614 από φυσικά αίτια.
Η υστεροφημία της διαμορφώθηκε περισσότερο από θρύλους και πολιτικές συγκρούσεις παρά από τεκμηριωμένα ιστορικά γεγονότα, καθιστώντας την μια χαρακτηριστική περίπτωση όπου η ιστορία και ο μύθος έχουν συγχωνευθεί.
