Όταν οι Ισπανοί εισέβαλαν στη λεκάνη του Αμαζονίου τη δεκαετία του 1540, κατέγραψαν αφηγήσεις των ιθαγενών για μια χαμένη πόλη φανταστικού πλούτου που ονόμασαν Ελ Ντοράντο («το χρυσό»). Κατά τη διάρκεια των αιώνων, έγιναν πολλές μάταιες προσπάθειες να εντοπιστεί ένας χαμένος πολιτισμός στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου.

Η τελευταία σημαντική προσπάθεια εύρεσης ενός τέτοιου πολιτισμού έγινε από τον Βρετανό εξερευνητή Πέρσι Φώσετ. Μεταξύ 1906 και 1924, ο Φώσετ πραγματοποίησε επτά αποστολές στη λεκάνη του Αμαζονίου, καταλήγοντας στην καταδικασμένη αναζήτησή του να βρει την πόλη που ονόμασε Ζ. Ο Φώσετ εμπνεύστηκε από την εκτενή ανάγνωση ιστορικών πηγών, συμπεριλαμβανομένου ενός μυστηριώδους εγγράφου γνωστού ως Χειρόγραφο 512.

Άνθρωπος με εξαιρετική ψυχική και σωματική αντοχή, ο Φόσετ εργαζόταν σε μια εποχή που η περιοχή του Αμαζονίου ήταν ακόμη σε μεγάλο βαθμό άγνωστη στους Ευρωπαίους, οι οποίοι επιδίωκαν να εξερευνήσουν τις ζούγκλες και τις πλωτές οδούς της, αναζητώντας αρχαίες πόλεις και πλούτη. Η εξαφάνισή του κατά τη διάρκεια της αναζήτησής του για το Ζ το 1925, στην περιοχή Μάτο Γκρόσο της Βραζιλίας, συνεχίζει να ενδιαφέρει συγγραφείς και κινηματογραφιστές.

Ο Πέρσι Χάρισον Φόσετ γεννήθηκε το 1867 στο Τόρκι του Ντέβον, την αγγλική κομητεία που είχε αναδείξει πολλούς διάσημους εξερευνητές και ναυτικούς, συμπεριλαμβανομένων των Φράνσις Ντρέικ και Γουόλτερ Ράλεϊ.

Γιος ενός αριστοκράτη που είχε χάσει την περιουσία του, ο Φόσετ περιέγραψε την παιδική του ηλικία ως μια περίοδο χωρίς στοργή. Στην ηλικία των 19 ετών, διορίστηκε υπολοχαγός στο Βασιλικό Πυροβολικό και στάλθηκε σε φυλάκια της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.

Το 1901, ο Φώσετ έγινε μέλος της Βασιλικής Γεωγραφικής Εταιρείας του Λονδίνου και ταξίδεψε στην Αφρική ως τοπογράφος στην υπηρεσία του βρετανικού κράτους, με αποστολή τη συλλογή στρατιωτικών πληροφοριών. Το 1906, η εταιρεία του ανέθεσε να ηγηθεί μιας αποστολής στον Αμαζόνιο.

Η άφιξή του στη Νότια Αμερική ήταν η στιγμή που άλλαξε ολόκληρη η ζωή του. Ξεκινώντας από τη Λα Παζ για να χαρτογραφήσει την τεράστια περιοχή στα σύνορα μεταξύ Βολιβίας και Βραζιλίας, ο Φόσετ αντιμετώπιζε συχνά την εχθρότητα των αυτόχθονων πληθυσμών, οι οποίοι ήταν εξοργισμένοι από τους βαρόνους του καουτσούκ, οι οποίοι είχαν εισβάλει στα εδάφη τους για να εξάγουν καουτσούκ για χρήση στην κατασκευή αυτοκινήτων και τρένων.

Για σχεδόν μια δεκαετία περιπλανήθηκε στη λεκάνη του Αμαζονίου, συχνά ο πρώτος Ευρωπαίος που κατέγραψε γεωγραφικά χαρακτηριστικά όπως καταρράκτες. Το γραπτό του δίνει μια αίσθηση του δέους που βίωσε:

Πάνω από εμάς υψώνονταν οι λόφοι του Ρικάρντο Φράνκο, με επίπεδες κορυφές και μυστηριώδεις, με τις πλαγιές τους σημαδεμένες από βαθιά φαράγγια . Στέκονταν σαν ένας χαμένος κόσμος, δασωμένοι μέχρι την κορυφή τους, τα τελευταία απομεινάρια μιας εποχής που είχε χαθεί προ πολλού.

Το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου διέκοψε αυτή την πλούσια περίοδο εξερεύνησης, αναγκάζοντάς τον να επιστρέψει στην Ευρώπη. Αν και στα 50 του, ο Φώσετ βρισκόταν σε άριστη φυσική κατάσταση και αποδείχθηκε εξαιρετικός στρατιώτης.

Ένα μυστηριώδες χειρόγραφο
Ο Φόσετ, ωστόσο, δεν μπορούσε να αποτινάξει τη γοητεία της Νότιας Αμερικής. Έτσι, όταν τελείωσε ο πόλεμος, επέστρεψε στη Βραζιλία, όπου θα κυνηγούσε μια ιδέα που τον οδήγησε στις τελευταίες μεγάλες περιπέτειές του και, τελικά, στον μυστηριώδη θάνατό του.

Θρηνούσε τις επιπτώσεις της αποικιοκρατικής απληστίας σε αυτές τις κοινωνίες και πείστηκε ότι οι ισπανικές και πορτογαλικές αναφορές του 16ου και 17ου αιώνα για πολύπλοκους πολιτισμούς στο τροπικό δάσος μπορεί να είχαν βάση. Τέτοιες αναφορές αναφέρουν «πολύ μεγάλους οικισμούς» καθώς και «ωραίους δρόμους στην ενδοχώρα».

Ένα έγγραφο ιδιαίτερα γοήτευσε τον Φώσετ. Γνωστό ως Χειρόγραφο 512 και γραμμένο στα πορτογαλικά, υποτίθεται ότι είναι μια αφήγηση από τυχοδιώκτες και κυνηγούς τύχης. Το 1753, αναζητώντας πολύτιμα μέταλλα, οι τυχοδιώκτες βρήκαν μια ερειπωμένη πόλη με μνημειώδη κτίρια, δρόμους και μια πλατεία, «σε κάθε γωνιά της οποίας υπάρχει ένας κωδωνοστάσιο, στο στυλ των Ρωμαίων».

Το έγγραφο που ενέπνευσε εν μέρει την αναζήτηση του Φώσετ για την χαμένη πόλη Ζ φυλάσσεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Βραζιλίας. Το χειρόγραφο 512 θεωρείται πλαστό από ορισμένους μελετητές, αν και ο Φώσετ δεν ήταν ο μόνος που πίστευε ότι ήταν αυθεντικό.

Οι μελετητές διχάζονται σχετικά με την αυθεντικότητα του χειρογράφου. Πολλοί εκείνη την εποχή, ωστόσο, δέχτηκαν την αυθεντικότητα του χειρογράφου, συμπεριλαμβανομένου του Φόσετ, ο οποίος ήταν ήδη πεπεισμένος ότι οι πρώιμες αναφορές για πολύπλοκους πολιτισμούς στο τροπικό δάσος ήταν ακριβείς. Απέκτησε εμμονή με την εύρεση ενός τέτοιου μέρους.

Αναζητώντας το Ζ
Αν και ο Φώσετ εμπνεύστηκε από τους ισχυρισμούς του Χειρογράφου 512, ποτέ δεν σκόπευε να βρει την πόλη που περιέγραφε. Ο οικισμός σε αυτό το έγγραφο υποτίθεται ότι βρίσκεται στα βορειοανατολικά της Βραζιλίας. Επικαλούμενος άλλες πηγές (τις οποίες δεν κατονόμασε), ο Φώσετ πείστηκε ότι υπήρχε ένας χαμένος πολιτισμός στην άγρια, κεντροδυτική περιοχή του Μάτο Γκρόσο. Ονόμασε την πόλη Ζ.

Τον Απρίλιο του 1925, ο Φώσετ ξεκίνησε από την Κουιαμπά για να την βρει, συνοδευόμενος από τον μεγαλύτερο γιο του, Τζακ, και τον καλύτερο φίλο του γιου του, Ράλεϊ Ρίμελ. Τα τελευταία νέα από αυτούς ήταν σε μια επιστολή που έστειλε ο Φώσετ στη σύζυγό του: «Θα εξαφανιστούμε από τον πολιτισμό μέχρι τον επόμενο χρόνο. Φανταστείτε μας… σε δάση που μέχρι τώρα δεν έχουν πατηθεί από τον πολιτισμένο άνθρωπο».

Και μετά όντως εξαφανίστηκαν. Σκοτώθηκαν από ζώα ή από ανθρώπους; Ξεκίνησαν αρκετές αποστολές σε μια προσπάθεια να διευκρινιστεί τι συνέβη, συμπεριλαμβανομένης μιας με επικεφαλής τον Πίτερ Φλέμινγκ, αδελφό του δημιουργού του Τζέιμς Μποντ, Ίαν Φλέμινγκ. Πολλές από αυτές τις επιχειρήσεις κατέληξαν επίσης σε τραγωδία. Και καμία δεν έριξε φως στο τι συνέβη στον Φόσετ.

Το 1952, ο ανθρωπολόγος Ορλάντο Βίλας-Μπόας ανακοίνωσε ότι είχε βρει τα οστά του εξερευνητή και ότι οι Ινδιάνοι Καλαπάλο είχαν ομολογήσει ότι τον σκότωσαν. Αργότερα, η ιατροδικαστική ανάλυση έδειξε ότι τα λείψανα δεν ανήκαν στον Φόσετ.

Η ιστορία του Φόσετ έχει διαρκή πολιτισμικό αντίκτυπο. Αποτελεί μια από τις εμπνεύσεις για τον χαρακτήρα Ιντιάνα Τζόουνς . (Η Walt Disney Company είναι ο πλειοψηφικός μέτοχος της National Geographic Media.) “Ο Άγγλος εξερευνητής” ήταν επίσης το θέμα της ταινίας του Ντέιβιντ Γκραν « Η Χαμένη Πόλη του Ζ: Μια Ιστορία Θανάσιμης Εμμονής στον Αμαζόνιο», η οποία αποτέλεσε τη βάση για μια ταινία μεγάλου μήκους του 2016. Στο βιβλίο του, ο Γκραν παραθέτει τα λόγια των Ινδιάνων Καλαπάλο, οι οποίοι επιμένουν ότι δεν σκότωσαν τον Φόσετ. Έβλεπαν τον καπνό από το στρατόπεδο του Φόσετ για μερικές ημέρες μέχρι που σταμάτησε. Λένε ότι πιθανότατα πέθανε στα χέρια «εχθρικών» ανθρώπων σε περιοχές στα ανατολικά.

Αν και το μυστήριο των τελευταίων ημερών του μπορεί να μην λυθεί ποτέ πλήρως, η αναζήτηση του Φώσετ για μια χαμένη πόλη μπορεί να έχει φτάσει στο τέλος της. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν την εξαφάνισή του, η εξερεύνηση του βορειοανατολικού Μάτο Γκρόσο έχει αποκαλύψει τα ερείπια μεγάλων αστικών οικισμών, που τώρα βρίσκονται στο Πάρκο Ιθαγενών Ξίνγκου. Το συγκρότημα, με το όνομα Κουχικούγκου, περιλαμβάνει υπολείμματα δρόμων, γεφυρών και μεγάλων πλατειών. Οι σύγχρονες σαρώσεις lidar υποδηλώνουν περαιτέρω ότι μεταξύ 1.500 και 400 ετών πριν, αυτό το τμήμα του Αμαζονίου ήταν πράγματι η τοποθεσία ενός μεγάλου οικισμού.

Ενώ η ακριβής ταυτότητα και η τοποθεσία του Ζ εξακολουθούν να αποτελούν μυστήριο, η διαίσθηση του Φώσετ για μια κρυμμένη αρχαία πόλη στην περιοχή φαίνεται να ήταν σωστή.

Δείτε ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ