μια τεράστια πέτρινη πλατφόρμα της οποίας τα παλαιότερα μέρη χρονολογούνται περίπου από το 4000-3650 π.Χ. , δηλαδή νωρίτερα από, για παράδειγμα, το Στόουνχεντζ και περίπου χίλια χρόνια παλαιότερα από τις πυραμίδες της Αιγύπτου.

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι τώρα περιγράφεται ως το πιο μοναδικό λατρευτικό μνημείο της πρώιμης Δυτικής Μεσογείου .

Είναι άγνωστο ποιος μπορεί να έχτισε αυτήν την αρχική κατασκευή – τη βάση αυτού που φαίνεται να είναι βωμός ή βαθμιδωτή πυραμίδα – καθώς οι ερευνητές δεν έχουν καταλήξει σε συναίνεση σχετικά με την αρχική της λειτουργία. Κάποιοι υποδεικνύουν τον πολιτισμό Οζιέρι, έναν προ-Νουραγικό πολιτισμό που αναπτύχθηκε στη Σαρδηνία στο τέλος της Νεολιθικής Εποχής, αλλά άλλοι πιστεύουν ότι μπορεί να είναι ακόμη παλαιότερη.

Αυτή η βάση έχει διαστάσεις 27 επί 27 μέτρα, με ύψος 5,5 μέτρα, και καταλήγει σε ένα ορθογώνιο δωμάτιο διαστάσεων περίπου 12,5 επί 7,2 μέτρα, προσβάσιμο από μια ράμπα, γνωστή ως ο Κόκκινος Ναός , καθώς οι περισσότερες επιφάνειες είναι σοβατισμένες και βαμμένες σε ώχρα, με ίχνη επίσης κίτρινου και μαύρου.

Ωστόσο, δεν έχουν βρεθεί θάλαμοι ή ανοίγματα πρόσβασης στο εσωτερικό της κατασκευής, γεγονός που οδηγεί τους ειδικούς να πιστεύουν ότι επρόκειτο για κάποιο είδος βωμού. Με βάση το γεγονός ότι η αρχική τετράγωνη διάταξη είναι τέλεια ευθυγραμμισμένη με τα σημεία του ορίζοντα, ορισμένοι πιστεύουν ότι μπορεί να είχε αστρονομική λειτουργία, για παρατήρηση.

Μεταξύ των τελευταίων, ο Εουτζένιο Μουρόνι πρότεινε μια θεωρία σύμφωνα με την οποία η συμμετρία του προ-Νουραγικού βωμού θα αναπαρήγαγε τα αστέρια του Σταυρού του Νότου , ο οποίος δεν είναι ορατός σήμερα από την τοποθεσία του Μόντε ντ’Ακόντι λόγω της μετάπτωσης των ισημεριών, αλλά που πριν από 5.000 χρόνια ήταν σίγουρα ορατός στον νότιο ουρανό της Σαρδηνίας.

Αυτή η αρχική κατασκευή, πιθανώς χτισμένη από τον πολιτισμό Οζιέρι, εγκαταλείφθηκε ή καταστράφηκε γύρω στο 3000 π.Χ. Ίχνη φωτιάς έχουν βρεθεί στα αρχαιολογικά αρχεία.

Γύρω στο 2800 π.Χ., τα ερείπια της αρχικής κατασκευής καλύφθηκαν πλήρως με ένα μείγμα στρώσεων χώματος και πέτρας, και μεγάλα τεμάχια ασβεστόλιθου τοποθετήθηκαν στην κορυφή για να δημιουργηθεί η δεύτερη πλατφόρμα, στην κορυφή της οποίας βρισκόταν μια βαθμιδωτή πυραμίδα διαστάσεων 36 επί 29 μέτρα και ύψους περίπου 10 μέτρων , προσβάσιμη από μια δεύτερη ράμπα μήκους 41,80 μέτρων, η οποία χτίστηκε πάνω στην παλαιότερη.

Αυτός ο δεύτερος ναός ή βωμός μοιάζει με τα σύγχρονα ζιγκουράτ της Μεσοποταμίας και αποδίδεται στον πολιτισμό Abealzu-Filigosa, ήδη από την Χαλκολιθική περίοδο.

Αρχαιολογικές ανασκαφές των χαλκολιθικών στρωμάτων στο χώρο αποκαλύπτουν ότι το Monte d’Accoddi χρησιμοποιούνταν για θυσίες ζώων, καθώς έχουν βρεθεί μεγάλες συσσωρεύσεις υπολειμμάτων από αρχαία ιερά γεύματα, μαζί με αντικείμενα που χρησιμοποιούνταν κατά τη διάρκεια εξιλαστήριων τελετών και υπολείμματα προβάτων, αγελάδων και χοίρων σε σχεδόν ίσες αναλογίες

Συνεπώς, θα ήταν ένας από τους πρώτους γνωστούς τόπους θυσίας στη Δυτική Ευρώπη .

Το μνημείο εγκαταλείφθηκε ξανά γύρω στο 1800 π.Χ., με την έναρξη της Νουραγικής εποχής στη Σαρδηνία, η οποία διαρκεί μέχρι τη Ρωμαϊκή κατάκτηση, αν και συνέχισε να χρησιμοποιείται περιστασιακά ως τόπος ταφής.

Από την ανακάλυψή του το 1954, οι αρχαιολογικές ανασκαφές γύρω από την κατασκευή έχουν αποκαλύψει και άλλα ενδιαφέροντα ερείπια. Για παράδειγμα, κοντά στη νοτιοανατολική γωνία της πλατφόρμας υπάρχει ένα ντολμέν(είδος μεγαλιθικού μνημείου) ,ενώ στην άλλη πλευρά της ράμπας βρίσκεται ένα μενίρ.

Επιπλέον, ανακαλύφθηκαν θεμέλια αρκετών μικρότερων κατασκευών, καθώς και σκαλιστές πέτρες διαφόρων μεγεθών και σχημάτων, η σημασία των οποίων παραμένει μυστήριο για τους ερευνητές.

Κάποιοι έχουν εντοπίσει στη δομή του Monte d’Accoddi ομοιότητες με το συγκρότημα Los Millares στην Αλμερία. Άλλοι πιστεύουν ότι οι ομοιότητες με τα ζιγκουράτ της Μεσοποταμίας, τα οποία χρονολογούνται περίπου στην ίδια περίοδο, οφείλονται σε πολιτισμικές επιρροές από την Ανατολική Μεσόγειο.

Το βέβαιο είναι ότι πουθενά αλλού στη Μεσόγειο δεν έχει βρεθεί παρόμοια κατασκευή .

Το μνημείο ανακατασκευάστηκε εν μέρει κατά τη δεκαετία του 1980 και είναι ανοιχτό στο κοινό.

Δείτε ΦΩΤΟ ΕΔΩ