Στην εκπομπή «Χαμογέλα και Πάλι» και τη Ρέα Ιωάννου μίλησε ο Παναγιώτης Ραφαηλίδης, σχολιάζοντας μεταξύ άλλων το τηλεοπτικό παρασκήνιο που έχει αναπτυχθεί τις τελευταίες ημέρες γύρω από το μέλλον της εκπομπής «Καλύτερα δε γίνεται».
Ο γνωστός τραγουδιστής και συνεργάτης της Ναταλίας Γερμανού δεν έκρυψε τον προβληματισμό του για όσα συμβαίνουν στον τηλεοπτικό χώρο, τονίζοντας πως το τελευταίο διάστημα παρατηρείται μία σκληρότητα και μία διάθεση χαιρεκακίας απέναντι σε επαγγελματίες που βλέπουν εκπομπές να ολοκληρώνουν τον κύκλο τους.
Όσα είπε ο Παναγιώτης Ραφαηλίδης
«Σκλήρυνε λίγο κάπως ο ανταγωνισμός. Είδαμε αιφνίδια να κόβονται εκπομπές, αιφνίδιες αποφάσεις καναλιών, αλλά αυτό που με στεναχώρησε περισσότερο είναι ότι είδα και μία χαιρεκακία από κάποιες μεριές, ένα, μια κατανόηση ως προς το αιφνίδιο, ένα “και η τηλεόραση δεν είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα”, μια σκληρότητα. Ενώ είμαστε στον ίδιο τομέα όλοι, είμαστε και λίγο σκόρπιοι. Δεν είμαστε ενωμένοι, δεν είμαστε αγαπημένοι», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Όταν η συζήτηση στράφηκε στα σενάρια που ακούστηκαν για το «Καλύτερα δε γίνεται» και το ενδεχόμενο να ολοκληρωθεί η πορεία της εκπομπής, ο Παναγιώτης Ραφαηλίδης έδειξε πως αντιμετωπίζει με επιφύλαξη τα συγκεκριμένες πληροφορίες
«Η αντίδρασή μου ήταν το απόλυτο τίποτα, γιατί από την ίδια εκπομπή εγώ την Τετάρτη ενημερώθηκα ότι για του χρόνου έχω ανανεώσει, και την Πέμπτη ότι δεν θα έχω δουλειά του χρόνου. Οπότε, όπως καταλαβαίνεις, η βαρύτητα που μπορώ να δώσω σε αυτό το ρεπορτάζ είναι η ανάλογη».
Ο ίδιος εμφανίστηκε ενοχλημένος και από όσα ακούγονται σχετικά με τη δική του θέση στην εκπομπή, αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζονται ορισμένες πληροφορίες στο τηλεοπτικό ρεπορτάζ.
«Το “παραμένω φαβορί για τη δουλειά που κάνω εδώ και έξι χρόνια”, μου φαίνεται τόσο αστείο σαν έκφραση. Τι κάνουμε, καλλιστεία; Είμαι φαβορί; Για τη δουλειά μου; Για τη θέση μου; Μπορώ να το καταλάβω αυτό σαν έκφραση από κάποιον που είναι εκτός του χώρου, αλλά με βγάζει από τα ρούχα μου να το ακούω από ανθρώπους που δουλεύουν στην τηλεόραση.
Ή “ο Παναγιώτης έχει κλείσει γιατί είναι πολύ φίλος με τη Ναταλία”. Λες και με τη Ναταλία εγώ ανανεώνω όρκους φιλίας κάθε δυο χρόνια, και δεν εργάζομαι εδώ. Αυτό υποτιμά και εμένα, υποτιμά και την ίδια τη Ναταλία, η οποία είναι, σαν επαγγελματίας, πρώτη.
Και το κριτήριό της για το ποιον θα ‘χει δίπλα της στον τηλεοπτικό αέρα όλα αυτά τα χρόνια δεν ήταν και δεν θα ‘ναι ποτέ το ποιος είναι φίλος της. Είναι το ποιος κάνει τη δουλειά. Θέλω να σου πω ότι νιώθω τελικά ότι το τηλεοπτικό ρεπορτάζ έχει περάσει στη στήλη της ψυχαγωγίας, μέσα στις εκπομπές. Οπότε είναι και λίγο λόγια του αέρα.
Το να βγαίνει κάποιος και να λέει πάλι, έχοντας ένα “ρεπορτάζ” ότι “έχω κλείσει”, και αυτό να σημαίνει παράλληλα κι ότι “μην τον ενοχλήσει κανείς, μην τον πάρει κανείς τηλέφωνο, έχει κλείσει ο άνθρωπος”, είναι εξαιρετικά επικίνδυνο έχω να σου πω. Έχω να συζητήσω με το κανάλι, ευχής έργον θα ‘ναι να ανανεώσουμε, εννοείται, γιατί είναι μία συνεργασία που αγαπώ, μια εκπομπή που αγαπώ, και αυτό που κάνω όλα αυτά τα χρόνια».
Αναφερόμενος στη στάση της Ναταλίας Γερμανού απέναντι στις φήμες και τα δημοσιεύματα, ο Παναγιώτης Ραφαηλίδης ξεκαθάρισε ότι κανείς από την ομάδα δεν αιφνιδιάστηκε από τα όσα ακούστηκαν. «Δεν υπάρχει ούτε αντίδραση, ούτε δράση από μεριάς μας. Δεν θα αιφνιδιαζόμασταν παιδιά, δουλεύουμε σε αυτό το κανάλι. Προσωπικά, είμαι εδώ και έξι χρόνια, η Ναταλία είναι ήδη οκτώ. Συνεργαζόμαστε άψογα, με άψογους επαγγελματίες, με τους οποίους έχουμε αναπτύξει και ανθρώπινες σχέσεις. Και πιστέψτε με, δεν υπήρχε περίπτωση μια τέτοια πληροφορία να αφήσουν να τη μάθουμε από το τηλεοπτικό ρεπορτάζ».
Κλείνοντας, μίλησε με πολύ θερμά λόγια για τη Ναταλία Γερμανού, αποκαλύπτοντας πως είναι από τα πρώτα πρόσωπα στα οποία θα απευθυνόταν σε περίπτωση που δεχόταν κάποια νέα επαγγελματική πρόταση.
«Όλα είναι στο τραπέζι. Και με τη Ναταλία, επειδή ακριβώς ανθρώπινα συνδεόμαστε και επαγγελματικά – είναι η δασκάλα μου, ο μέντοράς μου, είναι ο άνθρωπος που μου έμαθε τι σημαίνει τηλεόραση – όταν θα προέκυπτε οτιδήποτε (σ.σ άλλη τηλεοπτική πρόταση), θα ήταν το πρώτο πρόσωπο με το οποίο θα το συζητούσα. Και το πρώτο πρόσωπο που, αν άξιζε τον κόπο, θα μου ‘λεγε “go!”».
