Ο Παντελής Τουτουντζής έχει δημιουργήσει το δικό του κανάλι στο Youtube, με τίτλο Make up Stories, και εκεί δημοσιεύει βίντεο από συνεντεύξεις που κάνει σε Ελληνίδες celebrities, την ώρα που τους κάνει το μακιγιάζ. Σήμερα, Μεγάλη Δευτέρα 14 Απριλίου, καλεσμένη του είναι η Δανάη Μπάρκα, η οποία είχε πολλά να πει. Αξίζει να σημειωθεί πως για τις ανάγκες των γυρισμάτων βρέθηκαν στην Καλαμάτα, στο σπίτι που έχει δημιουργήσει η μητέρα της, Βίκυ Σταυροπούλου, όπου φιλοξενεί πλέον όποιον το επιθυμεί.

Η συνέντευξη της Δανάης Μπάρκα στον Παντελή Τουτουντζή

Η συζήτησή τους, λοιπόν, ξεκίνησε με το τι σημαίνει ο συγκεκριμένος τόπος για την παρουσιάστρια, με την ίδια να εξομολογείται:

«Όταν με έφερε η μαμά μου εδώ με μία φίλη μου, τη Μαρία, να μας δείξει το οικόπεδο που πήρε, που ήταν πάρα πολύ ευτυχισμένη και χαρούμενη γιατί ήθελε να φτιάξει κάτι που συμβολίζει τις ονειρικές της διακοπές, έβαλα τα κλάματα. Γιατί ανεβαίναμε και δεν είχε παιδάκια, δεν είχε τίποτα. Κι εγώ άρχισα να ουρλιάζω “και που με έφερες;” και “εδώ έχει μόνο δέντρα”, “με ποιον θα παίζω;”. Ήμουν τέλος γυμνασίου. Και της είπα “δεν το θέλω, εγώ δεν θα έρχομαι εδώ, να έρχεσαι εσύ με τους φίλους σου”.

Μετά από χρόνια, όταν αυτό άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά και έβλεπα μεγαλώνοντας πόσο είχα κι εγώ την ανάγκη να απομονώνομαι και να έρχομαι με τους φίλους μου να κάνουμε διακοπές, άρχισα να την ευγνωμονώ. Τώρα χαίρομαι που και ως επιχείρηση, όποιος έρχεται, ξανάρχεται, αρέσει και το προωθούν… Οπότε αυτός ο τόπος σημαίνει πολλά, σημαίνει ξεγνοιασιά, ανεμελιά, μεγάλωμα, γιατί στην ευρύτερη περιοχή έρχομαι από όταν ήμουν στο δημοτικό. Είναι λίγο το χωριό μου, η πόλη μου και το μέρος που θα ήθελα να έρθω να μείνω μόνιμα».

Για τις πρώτες της μνήμες από την παιδική της ηλικία ανέφερε: «Γεννήθηκα στο Περιστέρι και οι γονείς μου χώρισαν όταν ήμουν πολύ μικρή. Οι πρώτες μνήμες μου ως παιδάκι είναι σίγουρα από την πλατεία της γειτονιάς που έμενα εγώ με τους γονείς μου στην αρχή, σε ένα σπίτι απέναντι από την γιαγιά και μετά όταν χώρισαν οι γονείς μου έμενα λίγο περισσότερο στη γιαγιά. Η μαμά μου είχε ξεκινήσει τη δραματική σχολή…».

Και συμπλήρωσε: «Είμαστε μια μεγάλη οικογένεια, με όλες τις ηλικίες. Με τον Χρήστο (Χατζηπαναγιώτη) μετά φτιάξαμε την άλλη οικογένεια. Νομίζω ότι αυτό είναι δώρο Θεού. Δηλαδή, ο Χρήστος στη ζωή μου είναι ένας άνθρωπος που ήρθε για να με μάθει καταρχάς ότι οικογένεια δεν είναι οι άνθρωποι που έχεις το ίδιο αίμα μόνο, είναι οι άνθρωποι που σε κάνουν να νιώθεις δυνατός στα πολύ δύσκολα και ασφαλής στα μαύρα σου και πως οτιδήποτε και να συμβεί υπάρχει μία αγκαλιά που δεν θα σε αφήσει να πέσεις ή θα πέσετε μαζί και θα σηκωθείτε μαζί. Είναι ένα δώρο που μου έκανε η μαμά μου και η σχέση που έχουν μεταξύ τους.

Αυτή η απόφαση πάρθηκε όταν η μαμά μου ήταν πιο μικρή και ήμουν κι εγώ μωρό. Είχε γνωρίσει τον Χρήστο, στα μαγαζιά που είχε ο μπαμπάς μου. Έγιναν αμέσως φίλοι σε μία μεγάλη παρέα. Ο Χρήστος είναι ένας από τους ανθρώπους που την οδήγησαν να ακολουθήσει το όνειρό της που είναι η δραματική σχολή. Είναι ο φύλακας άγγελός μας. Και στους σεισμούς του ’99, ο Χρήστος έμενε σε μία μονοκατοικία στο Παλαιό Φάληρο, που δυστυχώς είχε πάρα πολλές βλάβες, και δεν μπορούσε να κατοικηθεί.

Εμείς, επίσης, μέναμε σε ένα σπίτι το οποίο είχε βγει κίτρινο και αποφάσισαν να δοκιμάσουν την συγκατοίκηση και βρήκαμε ένα σπίτι στο Περιστέρι και μείναμε μαζί. Όμως τώρα, δεν έχω μνήμες του πριν. Είναι σαν να είναι από πάντα αυτή η κατάσταση στο σπίτι μας. Bullying δεν υπήρξε γι’ αυτό, αλλά ακριβώς επειδή στο σπίτι μας δεν συζητήθηκε ποτέ ως κάτι διαφορετικό και ήταν η κανονικότητά μας, δεν το αντιμετώπισα ούτε εγώ διαφορετικά».

Για τις δύσκολες στιγμές που αντιμετώπισαν, αποκάλυψε: «Υπάρχουν κάποια πράγματα τα οποία και εγώ αλλά και η μαμά μου, που είναι ένα αναγνωρίσιμο πρόσωπο και προφανώς θα μπορούσε να μιλήσει ανοιχτά για διάφορα, επιλέγουμε να μην τα μοιραζόμαστε όλα, εκτός αν υπάρχει λόγος και σωστή στιγμή.

Παρατηρώντας τη μαμά μου και κυρίως τη γιαγιά μου, κάπως με έμαθαν σχεδόν υποχρεωτικά, να μετατρέπω τα δύσκολα σε εύκολα ή να βρίσκω τον τρόπο να λύνω τις δυσκολίες όπως με βολεύει. Σαφώς υπήρχαν στιγμές που έχω δει τη μαμά μου να κλαίει και να νιώθει τεράστια ανασφάλεια για το τι θα κάνει και αν η αλλαγή ζωή θα της βγει και θα λειτουργήσει, με το ότι βρέθηκε μία γυναίκα μόνη, με ένα παιδί και, μάλιστα, χωρίς να έχει καμία ασφάλεια επαγγελματική, θέλοντας να τα φέρει όλα τούμπα.

Οπότε προφανώς υπήρχαν και στερήσεις και μέρες που την άκουγα να κλαίει στα κρυφά και να κάνει τη δυνατή ενώ δεν είναι και αυτό έχει περάσει και σε εμένα, άρα νομίζω ότι κι εγώ στα δύσκολα έχω κοινούς μηχανισμούς με τη μαμά μου για την αντιμετώπισή τους».

«Ο μπαμπάς μου δεν μου έλειψε γιατί τον είχα και τον έχω. Είναι πάντα εκεί και το ήξερα ότι είναι πάντα εκεί. Ήταν ένα πολύ ειρηνικό διαζύγιο και ακόμα και τώρα, δεν υπήρξε ποτέ στιγμή που κάποιος θα μπολιάσει με αρνητισμό και κακή διάθεση τη σχέση του άλλου. Και επίσης τις διακοπές πάντα τις περνούσα με τον μπαμπά μου», εξομολογήθηκε έπειτα για την σχέση με τον πατέρα της – δείτε τον εδώ.

Σε άλλο σημείο ανέφερε πως ο πρώτος της ρόλος ήταν σε ηλικία 9 ετών, στο “Είσαι το ταίρι μου” και παρόλο που η μητέρα της δεν την άφηνε να παίξει άλλους ρόλους, εκείνη είχε ήδη αποφασίσει πως θα γίνει ηθοποιός.

«Η σύγκριση με τη μητέρα μου υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει. Το ότι ένας άνθρωπος ο οποίος κουβαλάει ένα επίθετο ή μία συγγένεια με κάποιον άλλο, θα κριθεί πριν καν δείξει το υλικό που έχει μέσα του, είναι σίγουρα μία αυστηρή κατάσταση για κάποιον που ξεκινάει το όνειρό του. Έβαλα τα δυνατά μου, το πέρασα, το μοιράστηκα όταν ένιωσα την ανάγκη να το μοιραστώ. Άλλες φορές έκλαιγα μόνη μου στον καναπέ. Εν τέλει με οδήγησε σε κάτι που νιώθω ότι με έχει εξελίξει ως άνθρωπο και με έχει κάνει να αντέχω τις στιγμές που μου κόβονται τα πόδια.

Οι άνθρωποι που έχω δίπλα μου… Ο μπαμπάς μου είναι ένας πολύ δυνατός άνθρωπος, η μαμά μου μία πολύ δυνατή γυναίκα, ο Χρήστος επίσης… Και η γιαγιά μου είναι μία γυναίκα που έχει “γράψει” πολύ μέσα μου, με μία σπουδαία ζωή. Οπότε το ότι είχα στη ζωή μου παραδείγματα ανθρώπων που δεν τα παράτησαν και που αυτή τη στιγμή, ακόμα κι αν αύριο εξαφανιστεί ο κόσμος, θα υπάρχουν άνθρωποι που θα λένε πόσο σπουδαίοι ήταν, με έκανε να πω, “πήγαινε και όπου οδηγήσει”», σημείωσε έπειτα βουρκωμένη και εξήγησε:

«Νομίζω ότι τα τελευταία χρόνια συγκινούμαι πολύ με τη γιαγιά μου, επειδή δεν έχω τον παππού μου. Γιατί παλιά η αγάπη που τους είχα, μοιραζόταν. Τώρα η αγάπη και το βάρος αυτής, έχει πέσει μόνο στη γιαγιά μου. Οι δυο τους είναι μια εποχή, που ήταν δεν μπορώ να σηκωθώ και νιώθω ένα βάρος, ανακαλώ τις μνήμες που ξυπνούσα στο κρεβάτι τους, που δεν με άγχωνε τίποτα και το μόνο μου θέμα ήταν τι ώρα θα παίξω και που θα πάω μαζί τους. Δεν είχα ευθύνες, δεν είχα άγχος για άλλους».

Έπειτα, μίλησε για το Πάμε Δανάη, το οποίο ήρθε σε μία περίοδο που υπήρχε καραντίνα λόγω covid και δεν ήταν ανοιχτά τα θέατρα. «Μπήκα σε μία αγκαλιά που έγινε ένα από τα μεγαλύτερα κεφάλαια της ζωής μου και ό,τι και να συμβεί στο μέλλον, δεν νομίζω ότι αυτή την 5ετία μπορεί κάποιος να την σβήσει από το μυαλό μου», δήλωσε. «Αυτό που μου έφερε εμένα, που είναι μαγικό, είναι η αγάπη. Θα βγω έξω και θα μιλήσω με κόσμο και για πιο σοβαρά και για πιο ελαφριά θέματα», συμπλήρωσε ακόμη.

«Φιλίες θέλω να ελπίζω ότι έκανα στον χώρο. Ακόμα κι αν δεν είναι σχέσεις που μπορεί να μείνουν μέχρι τα 100 μας, αλλά όσο διήρκησαν ή διαρκούν είναι αληθινές. Με μερικούς είναι κάτι παραπάνω από επαγγελματική σχέση, μία οικογένεια που δίπλα τους μαθαίνω και ελπίζω κι εκείνοι να παίρνουν κάτι. Όπως ο Άρης (Καβατζίκης)», υπογράμμισε.

Για τις προδοσίες στον χώρο αυτό, ανέφερε: «Έχω νιώσει προδοσίες από πολλούς. Είναι βαριά λέξη. Απογοήτευση έχω νιώσει από πολλούς ανθρώπους, πίκρα επίσης. Από κάποιους που δεν περίμενα να νιώσω και από κάποιους σχεδόν το περίμενα. Όταν είδα από ανθρώπους που εμπιστευόμουν και υπήρχε επικοινωνία, ότι μετά μπορεί να ειπώθηκαν πράγματα τα οποία ήταν χυδαία, προφανώς θα μου μείνει πίκρα. Απλά δεν θα μιλήσω. Δεν θα πάω σε κάποιον να πω “τι είπες;”».

Με αφορμή το περιστατικό που είχε διαρρεύσει φωτογραφία της να φιλιέται με τον Φίλιππο Τσαγκρίδη, εξομολογήθηκε: «Όταν οι προσωπικές μου στιγμές βγαίνουν από εμένα ή από κάτι που θα πούμε στην εκπομπή ή από κάποιον δικό μου άνθρωπο, είμαι προετοιμασμένη ότι κάτι θα ακουστεί και θα γραφτεί. Αν δω τον εαυτό μου, χωρίς να το έχω επιλέξει, είτε είναι από φωτογραφίες ή καλοκαιρινές εξορμήσεις, με πιάνει μία αμηχανία και μόνο στη σκέψη. Πολλές φορές μπορεί να το αντιμετωπίσω επιφανειακά και επιδερμικά και να μην ασχοληθώ, γιατί θέλω να προσέχω με ποιον θα εμπλακώ και γιατί και άλλες φορές μπορεί να τοποθετηθώ και να απαντήσω αν νιώσω ότι δεν επηρεάζομαι μόνο εγώ, αλλά και άλλοι άνθρωποι.

Σίγουρα, πάντως, δεν είναι κάτι που μαθαίνεται αυτό. Επειδή ακούγεται ότι από τη στιγμή που εκτίθεσαι είσαι υποχρεωμένος να τα ακούς όλα… όχι, από τη στιγμή που εκτίθεσαι είσαι υποχρεωμένος να κάνεις αυτό που είχες ονειρευτεί να κάνεις, να δεις αν ταυτίζεται ο κόσμος ή πού διαφωνεί, γιατί είναι απαραίτητη η διαφωνία και η κριτική είναι καλοδεχούμενη, αλλά υπάρχουν κανόνες. Τώρα νομίζω ότι βιώνω μία φάση που με σοκάρει η κακία και το πόσο ο καθένας θέλει να αναδείξει τον εαυτό του σκορπώντας κακία. Αλλά δεν μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο».

Και πρόσθεσε για τα hate comments: «Μπλοκάρω στα hate comments. Σβήνω και bye!». «Το ότι έχω τους ίδιους φίλους από το σχολείο, επίσης με βοηθάει», πρόσθεσε.

Σε άλλο σημείο ανέφερε: «Η αναγνωρισιμότητα μου στέρησε τον αυθορμητισμό. Υπάρχουν στιγμές που είμαι πολύ πιο τρελή από αυτό που βλέπει κάποιος στην τηλεόραση».

Όσον αφορά στον έρωτα, αποκάλυψε: «Ο έρωτας με την έννοια που κάποιος μπορεί να την έχει στο μυαλό του, επειδή έχει έρθει συγκεκριμένες φορές στη ζωή μου, παίζει συγκεκριμένο ρόλο από τον προηγούμενο. Γενικά όμως, είμαι εκδηλωτική και μου αρέσει να βιώνω τα συναισθήματα. έχω ανακαλύψει όμως και έναν τρόπο που αν κάτι τελειώνει το παίρνω ορθολογικά. Κρατάω πολύ καλές σχέσεις με τους ανθρώπους με τους οποίους έχουμε υπάρξει μαζί και μου αρέσει, γιατί όταν είμαι με κάποιον δένομαι και με φίλους και με την οικογένεια οικογένεια και δεν μου αρέσει να αποκόβω. Όχι με όλους».