Τη στιγμή που χιλιάδες είναι εκείνοι που έχουν εγκαταλείψει το νησί της Σαντορίνης που σίεται καθημερινα από τους σεισμούς, υπάρχουν και κάποιοι πιο θαρραλέοι που αποφάσισαν να παραμείνουν στον τόπο που γεννήθηκαν, στον τόπο που μεγάλωσαν και αναδείχθηκαν.
Ανάμεσα σε αυτούς, είναι και ο γνωστός ζωγράφος, Χριστόφορος Ασιμής ο οποίος είχε βιώσει και την εμπειρία του σεισμού που είχε γίνει στη Σαντορίνη το 1956 και όπως δηλώνει ο ίδιος στο newsit.gr παραμένει ψύχραιμος γιατί αυτό που είχε ζήσει τότε ήταν πραγματικά δύσκολη κατάσταση.
«Ο σεισμός του 1956 ήταν μια πολύ διαφορετική κατάσταση, γιατί δεν είχαν προηγηθεί προσεισμοι, ο κύριος σεισμός δηλαδή ήρθε κατευθείαν. Όταν έγινε ο σεισμός, εμείς κοιμόμασταν- ήταν 5 τα ξημερώματα – και ξαφνικά νιώσαμε ένα τεράστιο θόρυβο, τα πάντα ήταν μέσα σε σκόνη, αλλά εγώ δεν καταλάβαινα τι γινόταν και τότε ήρθε ο πατέρας μου και μας είπε “γρήγορα έξω”.
Ευτυχώς για καλή μου τύχη, δεν βγήκα κατευθείαν έξω και ξαφνικά, όσο ντυνόμουν, έπεσε το επόμενο δωμάτιο του σπιτιού και αναγκαστήκαμε να ανέβουμε από τα μπάζα επάνω ώστε να καταφέρουμε να κατέβουμε, κατρακυλήσαμε πανω στις πετρες και βγήκαμε έξω από το σπίτι», λέει στο newsit.gr ο γνωστός ζωγράφος για τις δύσκολες στιγμές που έζησε ο ίδιος ως παιδί σε μια πρωτόγνωρη γι αυτόν κατάσταση.
Οι επόμενες ώρες που καταγράφηκαν, ήταν και αυτές δραματικές γιατί στα πηγαδάκια που είχαν στηθεί γινόταν ο απολογισμός των απωλειών και των καταστροφών.
«Βλέπαμε το σπίτι μας να ισοπεδώνεται»
«Όλοι έκλαιγαν και λέγανε καταστράφηκαμε και στη συνέχεια όλοι συγκεντρωθήκαμε σ ένα χωράφι και ακούγαμε τα νέα… η τάδε σκοτώθηκε, ο άλλος τραυματίστηκε και για τα σπίτια που καταστράφηκαν ολοσχερώς.
Σα να μην έφτανε όλο αυτό, μετά από μισή ώρα γίνεται άλλος ένας μικρότερος σεισμός και διαλύει ότι ειχε απομείνει απο τα σπίτια που είχαν καταφέρει να μείνουν όρθια. Βλέπαμε από μακριά το σπίτι μας να ισοπεδώνεται», αναφέρει ο ιδιος για τις δύσκολες εκείνες ώρες που περνούσε ο κόσμος τότε.
Οι καταστροφές είχαν γίνει μέσα σε λίγη ώρα, αλλά ο αγώνας της επιβίωσης δύσκολος για όσους κατάφεραν να βγουν ζωντανοί μέσα από τα χαλάσματα.
«Ήρθαν αεροπλάνα της πολεμικής αεροπορίας και μας πετούσαν από τον αέρα με αλεξίπτωτα γαλετες και ξηρά τροφή και μέναμε για ένα διάστημα σε σκηνές. Στη συνέχεια, εγώ με τη μητέρα μου φύγαμε στην Αθήνα και φιλοξενηθηκαμε σε κάποιους συγγενείς, ο πατέρας μου όμως είχε μείνει στο νησί και ο χειμώνας που ακολούθησε για οσους ειχαν μεινει πισω ήταν πολύ δύσκολος και θυμάμαι πως μένανε στις σκηνές για περιπου έξι μήνες», λέει ο γνωστός ζωγράφος.
Το νησί έπρεπε οπωσδήποτε να ξεκινήσει να χτίζεται και το στοίχημα ήταν να βρεθεί ένα σχέδιο οικοδόμησης κατάλληλο που να παρέχει ασφάλεια στους κατοίκους.
«Η ανοικοδόμηση ξεκίνησε με ένα ειδικό αντισεισμικό σχέδιο το οποίο ήταν βασισμένο στο θολό γιατί πίστευαν πως αυτό το σχήμα έχει αντισεισμικοτητα. Χτίστηκαν πολλά σπίτια το ένα δίπλα στο άλλο και έβλεπες παντού θόλους».
Ο καλλιτέχνης, μιλώντας στο newsit.gr περιγράφει πως το διάστημα που έμεινε στην Αθήνα κατάφερε να βρει τον επαγγελματικό του ορίζοντα και να κάνει το όνειρο του πραγματικότητα.
«Όσο ήμασταν Αθήνα, πήγα σε ένα καταπληκτικό γυμνασιο του Πειραιά, όπου ήταν και πρότυπο, και εκεί κάναμε μαθήματα καλλιτεχνικά. Ένας καθηγητής είδε ότι σχεδίαζα και κάλεσε τη μητέρα μου και της είπε πως θα ήταν κρίμα να μην αναδειχθω και μας πρότεινε να πάω στη σχολή καλών τεχνών. Πηγα πράγματι και εκανα αυτό που αγαπούσα και πάντα μέσα μου υπήρχε η αγάπη για το φως και το νησί μου και αποφάσισα να ασχοληθώ αποκλειστικά με το τοπίο της Σαντορίνης και το φως που έχει το νησί αυτό».
Για τις ημέρες που διανύει σήμερα το νησί, άφησε το δικό του αισιόδοξο μήνυμα αλλά παράλληλα τονίζει πως χρειάζεται και λίγη υπομονή για να περάσει και αυτή η σεισμική δοκιμασία.
«Δεν φοβάμαι καθόλου ειλικρινά, έχω ζήσει τον σεισμό του 1956 και τότε ήταν πραγματικά δύσκολα αλλά τώρα είμαι πιο ψύχραιμος.
Το τελευταίο 24ωρο η σεισμική δραστηριότητα χαμηλώνει σε ένταση και λίγο απομακρύνεται. Όσοι θορυβηθηκαν έφυγαν αλλά το καταλαβαίνω γιατί δεν μπορούν να βιώνουν όλο αυτό το κούνημα που γίνεται συνέχεια, κάθε πέντε με δέκα λεπτά κουνάει, σιγά σιγά μειώνεται βέβαια και η ένταση και η συχνότητα. Το φαινόμενο επιμένει δεν θα σταματήσει έτσι απότομα».
Πηγή φωτογραφιών: αρχείο του Ανδρέα Νομικου /Ψηφιακό Αρχείο Θηρας |Santorini Archive Project
