Αρχαιολόγοι ανακάλυψαν μέσα σε σφραγισμένους τάφους ηλικίας άνω των 3.000 ετών στην Αίγυπτο δοχεία με μέλι.

Παρά το πέρασμα των αιώνων, το περιεχόμενό τους βρέθηκε σε κατάσταση που θεωρείται ακόμη κατάλληλη για κατανάλωση.

Οι ανακαλύψεις αυτές έγιναν σε βασιλικούς και αριστοκρατικούς τάφους της αρχαίας Αιγύπτου, όπου το μέλι αποτελούσε πολύτιμο αγαθό.

Οι Αιγύπτιοι το χρησιμοποιούσαν όχι μόνο ως γλυκαντικό αλλά και για θρησκευτικές τελετές, ως προσφορά στους θεούς και ακόμη ως θεραπευτικό μέσο.

Πίστευαν ότι είχε ιδιαίτερες ιδιότητες και συχνά τοποθετούσαν δοχεία με μέλι στους τάφους για να συνοδεύουν τους νεκρούς στη μετά θάνατον ζωή.

Το εντυπωσιακό στοιχείο είναι ότι το μέλι δεν χαλάει εύκολα. Οι επιστήμονες εξηγούν ότι αυτό οφείλεται στη μοναδική χημική του σύνθεση.

Περιέχει εξαιρετικά μικρή ποσότητα νερού, γεγονός που δυσκολεύει την ανάπτυξη βακτηρίων και μικροοργανισμών. Παράλληλα, έχει όξινο pH, το οποίο δημιουργεί ένα αφιλόξενο περιβάλλον για τους περισσότερους παθογόνους οργανισμούς.

Επιπλέον, οι μέλισσες παράγουν ειδικά ένζυμα κατά τη διαδικασία δημιουργίας του μελιού. Τα ένζυμα αυτά οδηγούν στην παραγωγή μικρών ποσοτήτων υπεροξειδίου του υδρογόνου, μιας ουσίας με φυσικές αντιβακτηριακές ιδιότητες.

Ο συνδυασμός χαμηλής υγρασίας, οξύτητας και φυσικής αντιμικροβιακής δράσης λειτουργεί σαν ένα εξαιρετικά αποτελεσματικό σύστημα συντήρησης.

Αν και το μέλι που ανακαλύπτεται σε αρχαιολογικούς χώρους μπορεί να εμφανίζει κρυστάλλωση ή να έχει αλλάξει υφή και χρώμα με την πάροδο του χρόνου, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έχει καταστραφεί.

Σε πολλές περιπτώσεις αρκεί μια ήπια θέρμανση για να επανέλθει σε πιο ρευστή μορφή.

Η περίπτωση του αιγυπτιακού μελιού αποδεικνύει πόσο ξεχωριστό είναι αυτό το φυσικό προϊόν.

Ενώ τα περισσότερα τρόφιμα αλλοιώνονται μέσα σε ημέρες, μήνες ή χρόνια, το μέλι μπορεί να αντέξει χιλιετίες όταν αποθηκεύεται σωστά. Για τον λόγο αυτό θεωρείται συχνά το μοναδικό τρόφιμο που, υπό ιδανικές συνθήκες, μπορεί να παραμείνει βρώσιμο σχεδόν επ’ αόριστον.