Οι πόλεις αλλάζουν διαρκώς μέσα στον χρόνο και, όταν πρόκειται για μια πόλη με ιστορία χιλιάδων ετών όπως η Αθήνα, οι μεταμορφώσεις αυτές είναι αμέτρητες. Κάθε γειτονιά κουβαλά τις δικές της ιστορίες, μύθους και θρύλους. Το ίδιο ισχύει και για μια περιοχή που, σύμφωνα με την αρχαία παράδοση, ήταν το σημείο απ’ όπου ο Δίας εξαπέλυε τις αστραπές του.
Πρόκειται για τα Τουρκοβούνια, τα οποία όμως στην αρχαιότητα είχαν διαφορετική ονομασία. Όπως αναφέρει ο Παυσανίας στα «Αττικά», ο λόφος λεγόταν «Αγχεσμός». Είναι το υψηλότερο σημείο της Αθήνας, με υψόμετρο 337 μέτρα, και βρίσκεται ανάμεσα στο Γαλάτσι και τον δήμο Αθηναίων. Στις πλαγιές του αναπτύσσεται το Πανόραμα Γαλατσίου, ενώ εκεί βρίσκεται και το Αττικό Άλσος.
Σύμφωνα με τον Παυσανία, ο λόφος ήταν αφιερωμένος στον Δία και στην κορυφή του υπήρχε ξόανο του θεού («Διός άγαλμα Αγχεσμίου»). Οι μύθοι της εποχής υποστήριζαν ότι από εκεί ο «βασιλιάς των θεών» έστελνε κεραυνούς και βροντές. Παράλληλα, αναφέρεται πως την εποχή του Σόλων η περιοχή θεωρούνταν επικίνδυνη, καθώς φιλοξενούσε άγρια ζώα, ισχυρούς ανέμους αλλά και ληστές που κρύβονταν σε σπηλιές.
Το 1932, ο αρχαιολόγος Μπερντ εντόπισε ίχνη αρχαίου βωμού, ενώ ο Διονύσιος Σουρμελής, στο έργο του «Ιστορία των Αθηνών», αναφέρει ότι εκεί βρισκόταν το «Άλσος των Ευμενίδων», όπου, σύμφωνα με την παράδοση, οδηγήθηκε ο Οιδίποδας από την κόρη του Αντιγόνη για να εξιλεωθεί.
Η ονομασία «Αγχεσμός» διατηρήθηκε μέχρι τους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες (3ος–5ος μ.Χ.), οπότε ο λόφος μετονομάστηκε σε Λυκοβούνια. Τον 18ο αιώνα, σύμφωνα με μαρτυρίες περιηγητών, είχε πλέον επικρατήσει το όνομα Τουρκοβούνια, για το οποίο υπάρχουν διάφορες εκδοχές.
Μία εκδοχή συνδέει το όνομα με την περίοδο της Οθωμανικής κυριαρχίας, όταν οι μη καλλιεργήσιμες εκτάσεις ανήκαν στο κράτος και καταγράφονταν ως «τουρκικά βουνά». Μια άλλη θεωρία υποστηρίζει ότι η ονομασία προήλθε από την παραμονή στρατευμάτων του Πασά Ομάρ στην περιοχή, ενώ μια τρίτη αποδίδει την ονομασία στην ύπαρξη τουρκικού τάφου στην κορυφή του λόφου.
Το βέβαιο είναι ότι η σημερινή ονομασία καθιερώθηκε κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, προσθέτοντας ακόμη ένα κεφάλαιο στη μακρά και πολυεπίπεδη ιστορία της περιοχής.
