Μια διεθνής μελέτη με επικεφαλής το Πανεπιστήμιο του Τύμπιγκεν (Γερμανία) και το Πανεπιστήμιο της Γρανάδας αποκάλυψε πώς ήταν η διατροφή των κοινοτήτων που ζούσαν στη Μενόρκα κατά την Εποχή του Χαλκού και την Εποχή του Σιδήρου. Τα αποτελέσματα, που δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Journal of Archaeological Science: Reports, βασίζονται στην ανάλυση ανθρώπινων και ζωικών λειψάνων που βρέθηκαν στο ταφικό σπήλαιο του Binadris στα νοτιοανατολικά του νησιού και δείχνουν διατροφή που βασίζεται εξ ολοκλήρου σε χερσαίους πόρους, στην οποία το χοιρινό κρέας απέκτησε αυξανόμενη σημασία με την πάροδο του χρόνου.
Το σπήλαιο Binadris, που ανακαλύφθηκε το 2013 από ντόπιους σπηλαιολόγους, είναι ένας εξαιρετικός χώρος. Η δύσκολη πρόσβασή του, μέσα από έναν γκρεμό, έχει επιτρέψει την εξαιρετική διατήρηση οργανικών υλικών που εκτείνονται σε σχεδόν οκτακόσια χρόνια κατοίκησης, από το 1300 έως το 500 π.Χ.
Στο εσωτερικό, οι αρχαιολόγοι έχουν καταγράψει τα λείψανα τουλάχιστον 155 ατόμων, μαζί με σκαλιστά ξύλινα στοιχεία, υφάσματα, ανθρώπινα μαλλιά, οστέινα κουμπιά, κεραμικά και μεταλλικά στολίδια. Αλλά αυτό που έχει τραβήξει την προσοχή των ερευνητών είναι τι αποκαλύπτουν αυτά τα οστά για τη διατροφή όσων θάφτηκαν εκεί.
Για την ανακατασκευή της διατροφής, η επιστημονική ομάδα χρησιμοποίησε μια τεχνική που ονομάζεται ανάλυση σταθερών ισοτόπων άνθρακα και αζώτου στο κολλαγόνο των οστών. Αυτή η μέθοδος, που χρησιμοποιείται από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, καθιστά δυνατή την ανίχνευση του είδους των φυτών που καταναλώνουν τα ζώα που αποτελούσαν μέρος της ανθρώπινης διατροφής, καθώς και του τροφικού επιπέδου —δηλαδή, αν ήταν φυτοφάγα ή σαρκοφάγα— και αν η τροφή προερχόταν από τη θάλασσα ή την ξηρά .
Οι ερευνητές ανέλυσαν 26 δείγματα ανθρώπινων οστών από το σπήλαιο Binadris και, για να δημιουργήσουν μια αξιόπιστη βάση αναφοράς, μελέτησαν επίσης 75 ζωικά λείψανα από έξι σύγχρονες τοποθεσίες στο νησί, τόσο οικόσιτα όσο και ταφικά: Binipati Nou, Cala Blanca, Clariana, Cornia Nou και Es Coll de Cala Morell, εκτός από το ίδιο το σπήλαιο. Το δείγμα ζώων περιελάμβανε πρόβατα και κατσίκες (που αντιπροσωπεύουν το 50,7% του συνόλου), βοοειδή (24%), οικόσιτους χοίρους (20%), θαλασσοπούλια (4%) και έναν σκύλο (1,3%).
Χερσαία και όχι θαλάσσια διατροφή
Τα αποτελέσματα ήταν σαφή: ο πληθυσμός που είχε ταφεί στο Binadris τρεφόταν αποκλειστικά με χερσαία προϊόντα. Οι τιμές άνθρακα στα ανθρώπινα οστά εμπίπτουν στο τυπικό εύρος των φυτών C3, δηλαδή των καλλιεργειών που είναι τυπικές για εύκρατα κλίματα όπως το σιτάρι, το κριθάρι ή τα όσπρια, τα οποία αποτέλεσαν τη βάση της τοπικής γεωργίας.
Δεν βρέθηκαν ίχνη φυτών τύπου C4 ούτε θαλάσσιων πόρων, παρά το γεγονός ότι η Μενόρκα είναι νησί και ότι το παράκτιο οικοσύστημα περιλάμβανε θαλασσοπούλια με σαφώς διαφορετική ισοτοπική υπογραφή.
Η λεπτομερής ανάλυση των ζώων επέτρεψε την περαιτέρω βελτίωση της εικόνας. Τα βοοειδή, τα πρόβατα και οι κατσίκες, εμφάνισαν τιμές αζώτου τυπικές των φυτοφάγων ζώων που τρέφονταν με φυτά C3. Οι χοίροι, εν τω μεταξύ, εμφάνισαν ελαφρώς υψηλότερες τιμές, γεγονός που συνάδει με μια παμφάγα διατροφή που θα μπορούσε να περιλαμβάνει υπολείμματα ανθρώπινης τροφής ή μικρά ζώα. Ένας μόνο σκύλος που αναλύθηκε έδειξε τιμές παρόμοιες με εκείνες των ζώων, γεγονός που υποδηλώνει ότι τρέφονταν με τα ίδια γεωργικά υποπροϊόντα.
Το μαθηματικό μοντέλο που ποσοτικοποιεί τη διατροφή
Ωστόσο, η μελέτη δεν περιορίστηκε στην περιγραφή του τι έτρωγαν. Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν ένα στατιστικό μοντέλο Bayes που ονομάζεται MixSIAR, ένα εργαλείο που καθιστά δυνατό τον υπολογισμό της αναλογίας με την οποία κάθε είδος κρέατος συνέβαλε στη συνολική διατροφή. Αυτό το μοντέλο συνδυάζει ισοτοπικά δεδομένα με αρχαιολογικές πληροφορίες σχετικά με την αφθονία κάθε είδους στις εν λόγω τοποθεσίες και λαμβάνει υπόψη τους παράγοντες τροφικού εμπλουτισμού – δηλαδή, πώς αλλάζουν τα ισότοπα καθώς περνούν από τα φυτά στα ζώα και από τα ζώα στους ανθρώπους.
Τα αποτελέσματα του γενικού μοντέλου για ολόκληρη τη χρονική ακολουθία έδειξαν μια εκπληκτική κατανομή: τα βοοειδή, τα ωοθηκάρια και οι χοίροι συνεισέφεραν περίπου το ένα τρίτο της καταναλισκόμενης πρωτεΐνης (33,1%, 33,7% και 33,1% αντίστοιχα). Ενώ τα θαλασσοπούλια αντιπροσώπευαν μόλις το 0,1%, επιβεβαιώνοντας την απουσία κατανάλωσης θαλάσσιων πόρων.
Αυτό το εύρημα είναι εντυπωσιακό επειδή έρχεται σε αντίθεση με αυτό που υποδεικνύουν τα ίδια τα ζωικά λείψανα στις τοποθεσίες, όπου κυριαρχούν τα πρόβατα και οι κατσίκες (σχεδόν τα μισά από τα οστά που ανακτήθηκαν). Οι συγγραφείς προσδιορίζουν αυτή την απόκλιση ως βασικό εύρημα: Αυτή η απόκλιση μεταξύ της ζωοαρχαιολογικής αφθονίας και της διατροφικής συμβολής αποτελεί ένα κρίσιμο ερμηνευτικό σημείο, γράφουν μεταξύ άλλων.
Οι χοίροι κερδίζουν έδαφος με την πάροδο του χρόνου
Μία από τις πιο σχετικές πτυχές της μελέτης είναι η χρονική αλλαγή που παρατηρήθηκε. Οι ερευνητές χώρισαν την ακολουθία σε δύο φάσεις: μια παλαιότερη, μεταξύ 1280 και 920 π.Χ., που αντιστοιχεί στην Ύστερη Εποχή του Χαλκού, και μια πιο πρόσφατη, μεταξύ 805 και 485, ήδη στην Εποχή του Σιδήρου. Τα μοντέλα ανάμειξης για κάθε περίοδο δείχνουν μια σημαντική εξέλιξη.
Στην παλαιότερη φάση, η διατροφή διαιρέθηκε σε 34,6% βοοειδή, 37,6% ωικαπρίδια και 27,7% χοίρους. Στην πιο πρόσφατη φάση, τα βοοειδή μειώθηκαν σε 32,1%, τα ωικαπρίδια σε 33,9% και οι χοίροι αυξήθηκαν σε 33,6%. Αν και οι ποσοστιαίες αλλαγές μπορεί να φαίνονται μέτριες, υποδεικνύουν μια σαφή τάση: οι χοίροι απέκτησαν σημασία στη διατροφή με την πάροδο του χρόνου, εις βάρος των άλλων ειδών.
Οι τιμές του αζώτου στους ανθρώπους υποστηρίζουν επίσης αυτήν την ιδέα. Ενώ στην παλαιότερη φάση οι μέσες τιμές ήταν 8,8‰, στην πιο πρόσφατη φάση αυξήθηκαν σε 9,76‰, υποδεικνύοντας μεγαλύτερη κατανάλωση ζωικής πρωτεΐνης γενικά. Τα μοντέλα ανάμειξης επιβεβαιώνουν αυτήν την αλλαγή, δείχνοντας μια πιθανή αύξηση 5,9% στη συμβολή των χοίρων και μειώσεις στις αναλογίες των ωικαπριδίων (3,7%) και των βοοειδών (2,5%) μεταξύ της Ύστερης Εποχής του Χαλκού και της Πρώιμης Εποχής του Σιδήρου , αναφέρει το άρθρο.
Οι ερευνητές προσφέρουν διάφορες ερμηνείες για αυτήν την αύξηση στην κατανάλωση χοιρινού κρέατος. Πρώτον, οι χοίροι είναι ζώα ιδιαίτερα αποτελεσματικά στη μετατροπή των πόρων σε κρέας και η εκτροφή τους προσαρμόζεται καλά σε εξανθρωπισμένα περιβάλλοντα όπου μπορούν να τρέφονται με οικιακά υπολείμματα. Δεύτερον, η δημογραφική ανάπτυξη και η επέκταση των γεωργικών περιοχών κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου στη Μενόρκα μπορεί να ευνόησαν τη διατήρηση των χοίρων ως προσβάσιμης πηγής πρωτεΐνης.
Όσον αφορά τα βοοειδή, οι συγγραφείς επισημαίνουν τον πιθανό διττό ρόλο τους: ως ζώα έλξης για γεωργικές εργασίες και ως πηγή κρέατος.
Αλλά ίσως το πιο εντυπωσιακό αποτέλεσμα, και το πιο αμφιλεγόμενο για όσους συνδέουν τη νησιωτικότητα με την κατανάλωση ψαριών, είναι η παντελής απουσία θαλάσσιων προϊόντων. Παρά το γεγονός ότι η Μενόρκα είναι ένα νησί και ότι η ανάλυση περιελάμβανε θαλασσοπούλια με ισοτοπικές υπογραφές πολύ διαφορετικές από τις χερσαίες, σε κανέναν άνθρωπο που μελετήθηκε δεν υπήρχαν στοιχεία ότι έχει καταναλώσει ψάρια ή οστρακοειδή.
Οι συγγραφείς είναι επιφυλακτικοί: Παρόλο που τα μοντέλα μας υποδηλώνουν μηδενική ή σχεδόν μηδενική συμβολή των θαλάσσιων πόρων, αυτό το εύρημα πρέπει να ερμηνεύεται με προσοχή. Η απουσία ψαριών στην αρχική κατάσταση της πανίδας περιορίζει την ικανότητα να αποκλειστεί πλήρως ο διατροφικός τους ρόλος, καθώς οι ισοτοπικές τιμές των ψαριών θα μπορούσαν να διαφέρουν από εκείνες των θαλασσοπουλιών. Παρ’ όλα αυτά, προσθέτουν ότι η έλλειψη ισοτοπικών στοιχείων θαλάσσιας εισροής, σε συνδυασμό με τη ζωοαρχαιολογική σπανιότητα των ιχθυογενών υπολειμμάτων, υποστηρίζει την ερμηνεία ότι η θαλάσσια πρωτεΐνη, εάν καταναλωνόταν, ήταν ελάχιστη και δεν αποτελούσε σημαντικό διατροφικό συστατικό.
Η μελέτη τοποθετεί τη Μενόρκα σε ένα ευρύτερο μοτίβο της δυτικής Μεσογείου, όπου οι προϊστορικές κοινότητες βάσιζαν τη διατροφή τους στην ξηρική γεωργία (καλλιέργειες που εξαρτώνται αποκλειστικά από το νερό της βροχής) και στην κτηνοτροφία, με ελάχιστη ή καθόλου εκμετάλλευση των θαλάσσιων πόρων. Αυτό το μοτίβο έρχεται σε αντίθεση με ό,τι έχει παρατηρηθεί στην ανατολική Μεσόγειο, όπου οι ισοτοπικές αναλύσεις σε νησιά όπως οι Κυκλάδες δείχνουν τακτική, έστω και μικρή, κατανάλωση ψαριών.
Οι συγγραφείς πλαισιώνουν τα ευρήματά τους στην έννοια του «νησιού ως τοπίου» (islandscape), έναν τρόπο κατανόησης των νησιών όχι ως απομονωμένων τόπων, αλλά ως χώρων βαθιά συνδεδεμένοι με το περιβάλλον τους και με τα ηπειρωτικά πολιτιστικά δίκτυα. Η Μενόρκα καταδεικνύει πώς οι νησιωτικές κοινότητες μπορούν να ενσαρκώσουν ταυτόχρονα την απομόνωση και τη συνδεσιμότητα: τοπικά προσαρμοσμένη διαβίωση μέσα σε ένα νησιωτικό περιβάλλον, αλλά βυθισμένη σε ευρύτερα πολιτιστικά και οικονομικά δίκτυα, γράφουν.
Το σπήλαιο Μπινάντρις, με την εξαιρετική του διατήρηση και τη δυνατότητα συνδυασμού δεδομένων από ανθρώπους και ζώα από το ίδιο πλαίσιο, αναδεικνύεται σε βασικό σημείο για την κατανόηση αυτών των μεταβάσεων. Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι η μελλοντική εργασία θα πρέπει να περιλαμβάνει και άλλους ισοτοπικούς ιχνηθέτες όπως το θείο, το οξυγόνο ή το στρόντιο, για να αποκλειστεί οριστικά η οριακή κατανάλωση θαλάσσιων προϊόντων και να διερευνηθούν τα πρότυπα κινητικότητας. Προτείνουν επίσης τη χρήση ανάλυσης οργανικών υπολειμμάτων και αρχαίου DNA για την εμβάθυνση της κατανόησης των πρακτικών κτηνοτροφίας και της χρήσης δευτερογενών προϊόντων όπως το γάλα.
Τα συμπεράσματα της μελέτης είναι ισχυρά και προσφέρουν μια νέα προοπτική για το πώς οι παλαιότερες νησιωτικές κοινωνίες έχτισαν την ανθεκτικότητά τους: Η ενσωμάτωση της ανάλυσης σταθερών ισοτόπων με μοντέλα ανάμειξης Bayes στο σπήλαιο Binadris έχει προσδιορίσει με ακρίβεια τις πρακτικές διαβίωσης των κοινοτήτων της Εποχής του Χαλκού και του Σιδήρου στη Μενόρκα. Η εξαιρετική διατήρηση στο χώρο επέτρεψε μια ισχυρή διατροφική ανακατασκευή, αποκαλύπτοντας ένα σύστημα που εξαρτάται αποκλειστικά από τους χερσαίους πόρους, χωρίς θαλάσσια προϊόντα.
Το άρθρο καταλήγει τονίζοντας ότι η Μενόρκα αποτελεί παράδειγμα του πώς οι νησιωτικές κοινωνίες θα μπορούσαν να σφυρηλατήσουν ανθεκτικές ταυτότητες όχι μέσω της θαλάσσιας εκμετάλλευσης, αλλά μέσω της ανάπτυξης της χερσαίας κτηνοτροφίας.
Η έρευνα, στην οποία συμμετείχαν περισσότεροι από 12 ειδικοί από γερμανικά και ισπανικά πανεπιστήμια, καθώς και από τα μουσεία της Μενόρκα και της Θιουταδέγια, αποτελεί ένα σημαντικό βήμα προς την κατανόηση του παρελθόντος αυτού του μεσογειακού νησιού.
Η μελέτη δημοσιεύτηκε εδώ
