Η Ιωάννα Τούνη εχθές, Δευτέρα 6 Απριλίου ξέσπασε για ακόμη μία φορά μέσα από τον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram με ένα φορτισμένο συναισθηματικά βίντεο όπου μίλησε με μεγάλο παράπονο για τα όσα συνέβησαν το περασμένο Σαββατοκύριακο. Με αφορμή αυτό, η εκπομπή Buongiorno του MEGA έκανε τον δικό της σχολιασμό σήμερα, Τρίτη.
Για όσους δεν γνωρίζουν, η influencer το περασμένο Σάββατο συνελήφθη με αυτόφωρο μετά από τη μήνυση που της έκανε ο ένας από τους δύο καταδικασθέντες για την υπόθεση revenge porn, η οποία ολοκληρώθηκε την προηγούμενη εβδομάδα κρίνοντας και τους δύο κατηγορούμενους ένοχους. Ο λόγος πίσω από τη κίνηση αυτή είναι η δημοσιοποίηση των προσωπικών του δεδομένων από την Ιωάννα Τούνη στα social media, όταν τον συνάντησε σε βραδινή της έξοδο –δείτε εδώ τις αναρτήσεις της.
Το σχόλιο του Άρη Καβατζίκη για την Ιωάννα Τούνη
Κατά τη διάρκεια της συζήτησής τους λοιπόν στην εκπομπή του MEGA, ο Άρης Καβατζίκης είπε χαρακτηριστικά: «Νομίζω ότι με αυτό που κάνει τώρα ξεπερνάει κάποια όρια. Δε μπορούμε να αστυνομεύσουμε μία ολόκληρη πόλη. Υπάρχει μία δικαστική απόφαση, και πρέπει να τη σεβαστούμε, όπως σεβόμαστε τον πόνο της Ιωάννας. Δε μπορούμε να αστυνομεύσουμε την πόλη. Δε μπορούμε να απαγορεύουμε στους ανθρώπους πού θα βγούνε. Πώς να το κάνουμε τώρα;».
Τότε, η παρουσιάστρια, Φαίη Σκορδά, σχολίασε από την πλευρά της: «Για εμένα το σχόλιο είναι πώς αυτός ο άνθρωπος δεν καταλαβαίνει τίποτα και θεωρεί ότι είναι όλα καλά. Ένας άνθρωπος που έχει καταδικαστεί, την έχει δει την Ιωάννα να κλαίει ένα εκατομμύριο φορές. Και βγαίνεις έξω και είσαι μία χαρά».
Το μήνυμα της Ιωάννας Τούνη μετά την σύλληψή της
«Υπάρχουν γυναίκες που δεν μιλάνε. Όχι γιατί δεν έχουν φωνή, αλλά γιατί ξέρουν τι θα ακολουθήσει όταν μιλήσουν…. Αμφισβήτηση, επίθεση, διασυρμός ή ακόμη και φυλάκιση! Ζούμε σε έναν κόσμο που το θύμα περιμένει 9 ολόκληρα χρόνια να δικαιωθεί. Και όταν αυτό τελικά συμβαίνει, συλλαμβάνεται και περνάει αυτόφωρο επειδή τόλμησε να αποκαλύψει το όνομα του κακοποιητή του. Έναν κόσμο που οι πραγματικοί θύτες χορεύουν στα μπουζούκια ανενόχλητοι… και αντί να ζητήσουν μια ΣΥΓΓΝΩΜΗ, προσπαθούν να στείλουν το θύμα τους φυλακή… Και έτσι πολλές ιστορίες δεν θα ειπωθούν ποτέ. Πολλές γυναίκες θα μείνουν στο περιθώριο, όχι απλά γιατί ατιμάστηκαν και διασύρθηκαν, αλλά γιατί φοβήθηκαν ότι η δικαιοσύνη θα τις πληγώσει περισσότερο από την ίδια την αδικία. Το πιο τρομακτικό δεν είναι το έγκλημα. Είναι όταν το θύμα φοβάται να μιλήσει. Όταν η δικαιοσύνη δεν το προστατεύει» γράφει στην ανάρτηση που έκανε η Ιωάννα Τούνη στο Instagram
«Καλημέρα και καλή εβδομάδα θα έλεγα, αν η ζωή μου δεν ήταν μια τεράστια φαρσοκωμωδία, γιατί πραγματικά νομίζω ότι κάποιος μου κάνει πλάκα με όλα αυτά που μου συμβαίνουν. Παραλίγο να περάσω όλο το Σαββατοκύριακό μου μες στη φυλακή. Μετά το δικαστήριο και αφού βγήκε η απόφαση που καταδίκασε και τους δύο κατηγορούμενους, ως ένοχους πλέον για κακούργημα, με 3 και 4 χρόνια φυλάκιση αντίστοιχα με αναστολή, οι κολλητοί πήραν τηλέφωνο σε νυχτερινό κέντρο και έκαναν κράτηση για να βγούμε και να γιορτάσουμε.
Πώς έσπασε ο διάολος το πόδι του και δίπλα μου ακριβώς έτυχε να κάθεται ο κακοποιητής μου, ο άνθρωπος που εκούσια σήκωσε το τηλέφωνο και τράβηξε εμένα σε ερωτική στιγμή μαζί με τον κολλητό του, εν αγνοία μου, πράγμα το οποίο αποδέχτηκε και το δικαστήριο. Αλλά επειδή η δικαιοσύνη είναι μάλλον μια έννοια αόριστη, ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν θα μπει ποτέ φυλακή, είναι έξω με αναστολή. Και φυσικά εφόσον δεν του επιβλήθηκε κανένα πρόστιμο και δεν του ζήτησα καμία χρηματική αποζημίωση, καθώς δεν ήθελα τα λεφτά του, αλλά απονομή δικαιοσύνης, βγήκε και αυτός να γιορτάσει τη νίκη του, γιατί πρακτικά το όνομά του δεν μαθεύτηκε ποτέ, δεν πλήρωσε κανένα χρηματικό ποσό πουθενά και δεν μπήκε φυλακή, ούτε πρόκειται να μπει.
Εννοείται πως ένιωσα πολύ άσχημα, να πρέπει να βρίσκομαι έξω και την ημέρα που βγήκα να γιορτάζω τη δικαίωσή μου στο δικαστήριο, να γιορτάζει δίπλα μου και ο άνθρωπος που με κακοποίησε. Ζήτησα πολλές φορές από τους υπεύθυνους στο μαγαζί να φύγει. Οι άνθρωποι προσπάθησαν, αλλά δεν έφευγε, με κοιτούσε εριστικά. Θέλησα να φύγω εγώ, γιατί προφανώς δεν μπορούσα να περάσω καλά, με τον άνθρωπο αυτό να γιορτάζει στα δύο μέτρα, αλλά οι φίλοι μου λέγανε “Έχουμε νικήσει, δεν θα φύγουμε εμείς με το κεφάλι σκυμένο. Αυτός πρέπει να φύγει, αν έχει ίχνος τσίπας”.
Εν τέλει φύγαμε εμείς, αναγκαστήκαμε να αποχωρήσουμε από το μαγαζί, ενώ αυτός έμεινε και συνέχισε να διασκεδάζει, ο άνθρωπος που με κακοποίησε. Καθώς στα χαρτιά η νίκη μπορεί να ήταν δική μου, αλλά στη ζωή η νίκη ήταν δική του. Γι’ αυτό και όντως ήταν καλή ιδέα να βγει στα μπουζούκια να το κάψει. Φεύγοντας ένιωσα τόσο πολύ πνιγμένη από την αδικία που υπάρχει σε αυτή τη ζωή, που εγώ προσπαθώ επί εννέα ολόκληρα χρόνια να δικαιωθώ γι’ αυτή την υπόθεση. Το όνομά μου έχει διασυρθεί παντού, μου έχει μείνει δια παντός η ρετσινιά της βίζιτας.
Και ο ένοχος είναι απόλυτα προστατευμένος. Κανείς δεν γνωρίζει ποιος είναι, το όνομά του προστατεύεται απόλυτα από όλους τους δημοσιογράφους ως δια μαγείας, ενώ για άλλα περιστατικά φυσικά οι κατηγορούμενοι βγαίνουν πριν καν ξεκινήσει το δικαστήριο, δημοσιεύονται κανονικά φωτογραφίες και ονόματα, το έχουμε δει σε άπειρες περιπτώσεις. Αλλά στη δική μου περίπτωση, τα ονόματα δεν μαθεύτηκαν και δεν δημοσιεύτηκαν ούτε καν μετά την ενοχή τους από το δικαστήριο. Την επόμενη μέρα το πρωί, δύο αστυνομικοί ήταν έξω από την πόρτα του σπιτιού μου και ήρθανε να με πάρουν για αυτόφωρο. Οπότε, το περιπολικό με οδήγησε στο τμήμα… εμένα, το θύμα. Μία γυναίκα που έχει διασυρθεί επί εννέα χρόνια, η οποία αποφάσισε επιτέλους να μιλήσει.
Δόξα τω Θεώ, υπάρχει Θεός, και η εισαγγελέας μετά από κάποια ώρα επέτρεψε να φύγω από το τμήμα. Μιλάμε για ανθρώπους τόσο αδίστακτους, με μηδενική μεταμέλεια, με κανένα ίχνος ντροπής, οι οποίοι όχι απλά διέπραξαν ένα κακούργημα, όχι απλά είναι περήφανοι και γι’ αυτό βγαίνουν να γιορτάσουν στα μπουζούκια, αλλά όταν το θύμα αποφασίζει να μιλήσει και να πει μετά από εννέα χρόνια το όνομά τους, θέλουνε να με στείλουν φυλακή εμένα. Δεν ξέρω αλήθεια, δεν ξέρω τι να πω… Προσπαθώ τόσο πολύ να ηρεμήσω. Δεν έχω ανεβάσει τίποτα τις τελευταίες μέρες και προσπαθώ τόσο πολύ να ηρεμήσω και δεν μπορώ. Η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ να ηρεμήσω. Καταλαβαίνω πως το αυτόφωρο ήταν μία τυπική διαδικασία, η αλήθεια είναι πως οι αστυνομικοί ήταν πάρα πολύ καλοί μαζί μου και μου φέρθηκαν πολύ όμορφα, δεν με έφεραν, όσο μπορούσαν, σε πιο δύσκολη θέση.
Εννοείται πως οι άνθρωποι ένιωθαν άσχημα που ήταν αναγκασμένοι να κάνουν τη δουλειά τους στη συγκεκριμένη περίπτωση. Αλλά εγώ θέλω να σταθώ στην αδικία των νόμων. Στο πώς μπορεί το θύμα να βρίσκεται φυλακή και οι κατηγορούμενοι να διασκεδάζουν στα μπουζούκια. Αχ Θεέ μου, δεν ξέρω πότε θα μπορώ να μιλάω γι’ αυτό το θέμα χωρίς να κλαίω αλήθεια. Κι εν τέλει όλοι μιλάμε για δικαιοσύνη. Και απονομή δικαιοσύνης, επιτέλους μετά από εννέα χρόνια. Και εγώ πλέον μάλλον την ψάχνω, δεν ξέρω πού βρίσκεται η δικαιοσύνη αυτή. Γιατί οι δύο άνθρωποι αυτοί, οι οποίοι είναι έξω με αναστολή, δηλαδή δεν θα μπουν φυλακή, είχαν το θράσος να ασκήσουν και έφεση.
Γιατί δεν τους άρεσε η ποινή τους. Δεν τους άρεσε, δηλαδή, το ότι δεν χρειάζεται να πληρώσουνε, δεν χρειάζεται να μπουν φυλακή, αλλά παρόλα αυτά δεν ήταν ικανοποιημένοι. Θέλουνε κι άλλο. Μετά από όλα αυτά, ο δικηγόρος μου θα ασκήσει επίσης έφεση στην εισαγγελέα, ζητώντας αυστηρότερη ποινή. Με συγχωρείτε αν κάνω κάποιo νομικό λάθος, αλλά προσπαθώ να μιλήσω απλά και δεν ξέρω κι εγώ απόλυτα τις διαδικασίες. Παιδαγωγικό τελείωσα, όχι Νομική.
Δεν ξέρω πραγματικά πώς νιώθω και τι ακριβώς πρέπει να πω. Γιατί ακούω παντού μία προτροπή στα θύματα να μιλάνε. Και να μη σωπαίνουν. Αλλά εν τέλει, όταν τα θύματα μιλήσουν, βρίσκονται στη φυλακή. Που τους έχουν στείλει οι ένοχοι, οι οποίοι αλωνίζουν έξω. Πολλές σκέψεις έχω γενικά. Για την ώρα θα προσπαθήσω να ηρεμήσω».
