Αντιμετώπη με ένα θέμα υγείας ήρθε πριν από τρεις μήνες η Ζέτα Δούκα και αυτό επηρέασε αρκετά την καθημερινότητά της. Συγκεκριμένα, η γνωστή ηθοποιός έπαθε ρήξη τένοντα, με αποτέλεσμα να της βάλουν νάρθηκα στο χέρι.
Μέσα από κάποιες αναρτήσεις που έκανε στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram, η Ζέτα Δούκα αποκάλυψε ότι η κατάστασή της έχει βελτιωθεί, ενώ παράλληλα μοιράστηκε ότι αφαίρεσε και τον νάρθηκα.
Οι ανάρτησης της Ζέτας Δούκα
«Το δάχτυλό που επιστρέφει σιγά σιγά στην καθημερινότητα μετά από 3 μήνες σε νάρθηκα λόγω ρήξης τένοντα, δέχεται μια έξτρα φροντίδα», σημείωσε στην πρώτη της ανάρτηση.
«Έχουμε χρόνο ακόμη για να γίνει ξανά λειτουργικό το δάχτυλό μου αλλά τουλάχιστον ο νάρθηκας βγήκε! Όχι τίποτα άλλο, για να μπορώ να λουστώ ξανά μόνη μου, που έχω καταστηκώνει στο @avedateo (το οποίο ευχαριστώ για όλη τη φροντίδα)», έγραψε στο δεύτερο post της η Ζέτα Δούκα.
Η μάχη με την ανορεξία
Σε συνέντευξη της στη διαδικτυακή εκπομπή Rainbow Mermaidas, η ίδια είχε μιλήσει για την μάχη της με τη νευρική ανορεξία, την προσπάθειά της να αγαπήσει τον εαυτό της, ενώ είχε αναφερθεί και σε ένα σεξιστικό περιστατικό που είχε αντιμετωπίσει και την είχε σοκάρει.
Αρχικά, εξομολογήθηκε για τη νευρική ανορεξία: «Έδωσα έναν αγώνα που κράτησε σχεδόν δέκα χρόνια, μπορεί και λίγο παραπάνω. Ήταν από τα 15 μου μέχρι τα 26 μου. Ήμουν λειτουργική γιατί είμαι προικισμένη – γιατί αυτό πραγματικά αυτό είναι μία προίκα καλή – να έχω ένα δυνατό σώμα που να αντέχει πολλά. Γι’ αυτό και δεν μου άφησε όλη αυτή η ιστορία κάποια πράγματα τα οποία θα τα κουβαλούσα μια ολόκληρη ζωή. Είχα “καλή” ανορεξία τα δύο πρώτα χρόνια, στα 15-17 που έχασα πάρα πολλά κιλά, με ορμόνες, με δύσκολα πράγματα, τα οποία δεν ήταν τα σωστά, γιατί δεν ήξερε και κανένας και οι γιατροί έκαναν του κεφαλιού τους.
Μου ήρθε η περίοδος, πήρα πολλά κιλά. Διατηρούμουν σε αυτά τα καλά κιλά για το ύψος μου, αλλά κάνοντας εμετούς, περνούσα από την βουλιμία στην ανορεξία και από την ανορεξία στη βουλιμία για πάρα πολλά χρόνια, μέχρι που κάποια στιγμή είπα “τέλος”. Κι αυτό το είπα μόνη μου, έχοντας βάλει, βέβαια, στη ζωή μου την ψυχοθεραπεία, αλλά για άλλη αιτία. Ψάχνοντας, τελικά, και θεραπεύοντας, άρχισα να μιλάω γι’ αυτό το πράγμα το οποίο έχω. Δεν ήξερα πού να το πω και τι να κάνω. Δεν υπήρχε ένας άνθρωπος να μου πει “Είσαι καλά; Μήπως θες κάτι; Κάποια βοήθεια; Δεν σε βλέπω καλά”. Δεν υπήρχε αυτή η ερώτηση. Οι άνθρωποι που έχουν ανορεξία το κρύβουν… Φοράνε φαρδιά ρούχα… Και από το σπίτι μου δεν είχε παρατηρήσει κανένας τίποτα. Πήγα μόνη μου και είπα στην μαμά μου ότι δεν είχα περίοδο 9 μήνες».
Και έπειτα πρόσθεσε: «Εγώ με έβλαψα πολύ και άργησα να με αποδεχτώ και να με αγαπήσω. Τα κατάφερα μετά από πολύ κόπο και πολλά χρόνια. Εκεί στο κατώφλι των 40 άρχισε να γίνεται. Εκεί άρχισα να με αποδέχομαι πραγματικά και να λέω “αυτή είμαι, κάποια δεν τα έκανα καλά, κάποια τα έκανα, δεν μπορώ να τα κάνω όλα, δεν μπορώ να αρέσω σε όλους”».
Σε άλλο σημείο της συνέντευξης, αποκάλυψε για πρώτη φορά: «Όταν ήμουνα στο στο ΚΑΤ και έκανα κλινική άσκηση, υπήρχε ένας γιατρός, ο οποίος μου έδειχνε πόσο πολύ του άρεσα. Ήτανε μεγαλύτερης ηλικίας, ήτανε διευθυντής στην κλινική αυτή. Και μου έλεγε συνέχεια να να κανονίσουμε να βγούμε για ένα κρασάκι, να κανονίσουμε να βγούμε για ένα καφεδάκι, να κανονίσουμε.
Εγώ έλεγα, όχι, όχι, όχι. Και κάποια στιγμή όταν ήμασταν μπροστά σε έναν ασθενή που του έκανα εγώ φυσικοθεραπεία και ζητούσε να μάθει ποια είναι η πρόοδος του και μου έκανε διάφορες ερωτήσεις – ήτανε και η προϊσταμένη της φυσικοθεραπείας, ήτανε και μικρότεροι γιατροί, ειδικευόμενοι και πάρα πολύς κόσμος τέλος πάντων – λέει «πολύ ωραία όλα αυτά που μου λέτε, αλλά θέλω να σας πω και να σας ρωτήσω και κάτι άλλο», λέω, «παρακαλώ».
«Τι νούμερο σουτιέν φοράτε;» με ρώτησε. Είναι αυτά τα που λέμε, τα σεξιστικά. Και του απάντησα, «δεν νομίζω ότι αυτή η ερώτηση αφορά τους ανθρώπους, τους παρευρισκόμενους εδώ και γενικώς είναι άσχετη». Ήτανε πάρα πολύ άβολο και θυμάμαι ότι είχα σοκαριστεί τόσο πολύ και δεν ξέρω πώς βρήκα το θάρρος να του πω ότι “Ξέρετε κάτι; Δεν δεν θέλω να σας απαντήσω, γιατί δεν νομίζω ότι ενδιαφέρει και κανέναν άνθρωπο”. Θέλω να πω σε αυτούς αυτούς οι οποίοι θεωρούν – οι άντρες, ως επί το πλείστον – τους εαυτούς τους, τουλάχιστον Θεούς ότι υπάρχει αυτό που λέμε, ποια είναι η διαφορά του Θεού με το με το γιατρό; Ότι ο Θεός δεν πιστεύει ότι είναι γιατρός.
Ε, εκεί πέρα πραγματικά κάνουνε ό,τι θέλουνε. Και δεν τους νοιάζει. Σε φέρνει σε δύσκολη θέση, δεν καταλαβαίνει κιόλας. Νομίζει ότι είναι και κολακευτικό να στο ρωτήσει. Ότι είναι πάρα πολύ ωραίο, είναι στο επίπεδο του φλερτ.
Υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι, ιδιαίτερα μεγαλύτερης ηλικίας, που κάνουν όλα αυτά τα σεξιστικά σχόλια. Φέρνουνε τον άλλον τον άνθρωπο, τη γυναίκα ως επί το πλείστον, σε δύσκολη θέση. Και δεν το καταλαβαίνουν και λένε ίσα ίσα, θα πρέπει να κολακεύεσαι με το ενδιαφέρον που σου δείχνω».
Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης έκαναν και μία αναφορά στην τραγωδία των Τεμπών, με την ηθοποιό να αναφέρει: «Ελπίζω ότι ο ελληνικός λαός δεν θα το ξεχάσει και ελπίζω να γίνουν αυτά που πρέπει να γίνουν για να μάθουμε επιτέλους τι έχει συμβεί. Αυτοί οι άνθρωποι που θρηνούν τα παιδιά τους… Μου φαίνεται αδιανόητο. Δεν μπορώ πραγματικά να το πω. Ό,τι και να έχει γίνει, είναι ένας γονιός που δεν ξέρει πώς έχασε το παιδί του. Δεν ξέρει τι έχει συμβεί και έχει το δικαίωμα να μάθει. Ποιο κράτος και ποιοι θεσμοί είναι αυτοί και ποια συμφέροντα, που θα τους στερήσουν το ύψιστο δικαίωμα; Μου φαίνεται αδιανόητο. Δεν μπορώ να το βάλω στο μυαλό μου. Όπως δεν μπορώ να βάλω στο μυαλό μου τι θα έκανα αν έχανα τη Θάλεια με αυτό τον τρόπο! Δεν ξέρω στα πόσα άκρα θα έφτανα!».
