Ένας διευθυντής εργοστασίου στη Λουιζιάνα των ΗΠΑ αποδείχθηκε πραγματικός Άγιος Βασίλης στην πραγματική ζωή, χαρίζοντας σε καθέναν από τους 540 μόνιμους εργαζομένους του μπόνους συνολικής αξίας 240 εκατ. δολαρίων, δηλαδή περίπου 204 εκατ. ευρώ.
Η γενναιόδωρη αυτή κίνηση ήρθε αφού πούλησε την εταιρεία για 1,7 δισεκατομμύρια δολάρια. Ο Graham Walker, ο πλέον πρώην διευθύνων σύμβουλος της Fibrebond, δήλωσε στη Wall Street Journal ότι δεν θα συμφωνούσε να πουλήσει την εταιρεία του, αν ο υποψήφιος αγοραστής, η Eaton, δεν δεσμευόταν να διαθέσει το 15% των εσόδων στους εργαζομένους — παρότι κανένας από αυτούς δεν κατείχε μετοχές.
Η συμφωνία, η οποία ολοκληρώθηκε νωρίτερα φέτος όταν η Eaton εξαγόρασε τη Fibrebond, οδήγησε σε πληρωμές προς 540 μόνιμους εργαζομένους, με μέσο ποσό περίπου 443.000 δολάρια ανά εργαζόμενο, κατανεμημένο σε διάστημα πέντε ετών. Οι υπάλληλοι που εργάζονται για πολλά χρόνια στην εταιρεία έλαβαν πολύ περισσότερα, σύμφωνα με την εφημερίδα The Journal.
Ο Walker, 46 ετών, δήλωσε στην εφημερίδα ότι αυτή η προϋπόθεση δεν ήταν διαπραγματεύσιμη. Χωρίς αυτήν, πίστευε ότι πολλοί εργαζόμενοι που είχαν στηρίξει την εταιρεία μέσα από δεκαετίες ακμής, ύφεσης και σχεδόν κατάρρευσης, θα έφευγαν.
Τον Ιούνιο, οι εργαζόμενοι άρχισαν να λαμβάνουν σφραγισμένους φακέλους με λεπτομέρειες για τα ατομικά τους μπόνους. Κάποιοι κατακλύστηκαν από συγκίνηση, ενώ άλλοι νόμιζαν ότι επρόκειτο για φάρσα, σύμφωνα με τη Wall Street Journal. Άλλοι έμειναν σιωπηλοί, αποσβολωμένοι.
Η Lesia Key, βετεράνος της Fibrebond με 29 χρόνια προϋπηρεσίας, η οποία ξεκίνησε το 1995 με ωρομίσθιο 5,35 δολάρια, ξέσπασε σε κλάματα όταν άνοιξε τον φάκελό της, σύμφωνα με το δημοσίευμα. Η Key, σήμερα 51 ετών, έχει την ευθύνη της εποπτείας των εγκαταστάσεων σε ολόκληρη την πανεπιστημιούπολη των 254 στρεμμάτων της Fibrebond, διαχειριζόμενη μια ομάδα 18 ατόμων.
Φέρεται ότι χρησιμοποίησε το μπόνους της για να αποπληρώσει το στεγαστικό της δάνειο και να ανοίξει μια μπουτίκ ρούχων σε κοντινή πόλη. «Πριν ζούσαμε από μισθό σε μισθό», φέρεται να είπε. «Τώρα μπορώ να ζήσω».
Ένας άλλος εργαζόμενος χρησιμοποίησε τα χρήματά του για να πάει ολόκληρη την ευρύτερη οικογένειά του διακοπές στο Κανκούν του Μεξικού. Άλλοι αποπλήρωσαν πιστωτικές κάρτες, αγόρασαν αυτοκίνητα μετρητοίς, κάλυψαν δίδακτρα πανεπιστημίων ή ενίσχυσαν τις αποταμιεύσεις τους για τη συνταξιοδότησή τους.
Μια επί χρόνια βοηθός διευθυντή, η Hong «TT» Blackwell, 67 ετών, έλαβε αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια και συνταξιοδοτήθηκε αμέσως. Η Blackwell, μετανάστρια από το Βιετνάμ που εργάστηκε για περισσότερα από 15 χρόνια στη λειτουργία logistics της Fibrebond, δήλωσε ότι χρησιμοποίησε μέρος του μπόνους για να αγοράσει στον σύζυγό της ένα Toyota Tacoma και έβαλε στην άκρη τα υπόλοιπα. «Τώρα δεν χρειάζεται να ανησυχώ», είπε. «Η συνταξιοδότησή μου είναι όμορφη και ήρεμη».
Η Blackwell ανέφερε ότι οι φόροι αφαίρεσαν μεγάλο μέρος του μπόνους — σχεδόν 100.000 δολάρια — όμως ακόμη και το ποσό που απέμεινε άλλαξε τη ζωή της. Σε ολόκληρο το Minden, μια πόλη περίπου 12.000 κατοίκων, τα χρήματα επηρέασαν γρήγορα την τοπική οικονομία.
Αξιωματούχοι της πόλης δήλωσαν ότι οι τοπικοί έμποροι είδαν απότομη αύξηση στις καταναλωτικές δαπάνες, καθώς οι εργαζόμενοι αποπλήρωναν χρέη, ανακαίνιζαν τα σπίτια τους και έκαναν αγορές που είχαν αναβάλει για καιρό. «Υπάρχει μεγάλη συζήτηση για το πόσα χρήματα ξοδεύονται», δήλωσε στη Wall Street Journal ο δήμαρχος Nick Cox.
Η Fibrebond ιδρύθηκε το 1982 από τον πατέρα του Walker, τον Claud Walker, με μια δωδεκάδα εργαζομένων που κατασκεύαζαν καταφύγια για ηλεκτρικό και τηλεπικοινωνιακό εξοπλισμό. Η εταιρεία άνθισε κατά τη διάρκεια της άνθησης της κινητής τηλεφωνίας τη δεκαετία του 1990 — και στη συνέχεια παραλίγο να καταρρεύσει όταν το εργοστάσιό της κάηκε ολοσχερώς το 1998.
Οι Walker συνέχισαν να πληρώνουν τους εργαζομένους ακόμη και όταν η παραγωγή είχε σταματήσει, μια κίνηση που οι εργαζόμενοι εξακολουθούν να αναφέρουν ως το θεμέλιο της κουλτούρας αφοσίωσης της εταιρείας. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, η κατάρρευση της «dot-com» αγοράς μείωσε τη βάση πελατών της Fibrebond σε μόλις τρεις, αναγκάζοντας απολύσεις που μείωσαν το εργατικό δυναμικό από περίπου 900 σε 320 άτομα.
Ο Graham Walker και ο αδελφός του ανέλαβαν αργότερα την καθημερινή λειτουργία της εταιρείας, πουλώντας περιουσιακά στοιχεία και αποπληρώνοντας χρέη, ενώ παράλληλα αναζητούσαν μια νέα αγορά για να επενδύσουν.
Η αναστροφή ήρθε με μια ριψοκίνδυνη επένδυση 150 εκατομμυρίων δολαρίων για τη στροφή στην κατασκευή αρθρωτών περιβλημάτων ισχύος για κέντρα δεδομένων — ένα στοίχημα που απέδωσε όταν η ζήτηση για υπολογιστικό νέφος εκτοξεύθηκε κατά την πανδημία.
Οι πωλήσεις αυξήθηκαν σχεδόν κατά 400% μέσα σε πέντε χρόνια, προσελκύοντας ενδιαφέρον εξαγοράς από μεγαλύτερους βιομηχανικούς ομίλους. Ο Walker είπε σε κάθε υποψήφιο αγοραστή το ίδιο πράγμα: το 15% του τιμήματος της πώλησης έπρεπε να δοθεί στους εργαζομένους.
Όταν ρωτήθηκε γιατί επέμεινε στο 15%, ο Walker απάντησε στη Wall Street Journal: «Είναι περισσότερο από 10%». Οι σύμβουλοί του τον προειδοποίησαν ότι ο όρος θα μπορούσε να περιπλέξει τη συμφωνία ή να προκαλέσει αγωγές από πρώην εργαζόμενους που έχασαν την ευκαιρία, ανέφερε η εφημερίδα.
