Η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη εξέφρασε τη βαθιά θλίψη της για την απώλεια του Διονύση Σαββόπουλου, ενός από τους πιο επιδραστικούς δημιουργούς της σύγχρονης Ελλάδας.
Στη δήλωσή της, τόνισε τη μοναδική συμβολή του Σαββόπουλου στην ελληνική κουλτούρα, αναγνωρίζοντας τον ως έναν εμπνευσμένο βάρδο που με τη μουσική, τους στίχους και τις κοινωνικές του παρεμβάσεις, αποτύπωσε την Ελλάδα και τους ανθρώπους της.
Η Μενδώνη υπογράμμισε ότι ο Σαββόπουλος, με την ικανότητά του να συνδυάζει την παράδοση με τη νεωτερικότητα, ανανοηματοδότησε την ελληνική ταυτότητα και κάλεσε τους Έλληνες σε μια συλλογική γιορτή.
Εκφράζοντας τα συλλυπητήριά της στην οικογένειά του, η υπουργός δήλωσε ότι ο Σαββόπουλος θα παραμείνει παρών μέσα από την ποιητική του δημιουργία και την αγάπη του για την πατρίδα.
Πιο αναλυτικά
«Οι Έλληνες θρηνούν την απώλεια του Διονύση Σαββόπουλου» τόνισε η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη για τον θάνατο του σπουδαίου τραγουδοποιού.
Η Λίνα Μενδώνη στη δήλωσή της αναφέρει πως «οι Έλληνες θρηνούν την απώλεια του Διονύση Σαββόπουλου, του μέγιστου τραγουδοποιού μας, ενός από τους πιο επιδραστικούς δημιουργούς της σύγχρονης Ελλάδας, ενός ελεύθερου, αληθινού δημιουργικού πνεύματος. Για τον Διονύση Σαββόπουλο, η απολύτως τετριμμένη φράση «περί μεγάλης απώλειας», ισχύει στο ακέραιο.
Και τα λόγια μας μπροστά στη συμβολή του όχι μόνο στον πολιτισμό μας, αλλά στην ίδια την αυτοεικόνα μας, είναι απελπιστικά φτωχά. Γιατί ο Διονύσης δεν υπήρξε μόνο ο εμπνευσμένος βάρδος, με την αστείρευτη ποιητική φλέβα, ούτε ο αξεπέραστος ερμηνευτής. Με τη μουσική του, τον στίχο του, τη σκηνική του παρουσία, αλλά και την καθηλωτική του αφήγηση, δια ζώσης ή στο χαρτί, εξέφρασε, διαχρονικά, τις ατομικές αναζητήσεις μας, τις συλλογικές μας τάσεις, αλλά και ανατάσεις που χρειαζόμαστε.
Δεν έμεινε, στην έκφρασή τους, ως μετεωρικός και σπάνιος δημιουργός. Χαρτογράφησε την πατρίδα μας και τους ανθρώπους της. Μας διαμόρφωσε με τα τραγούδια του, την ποίησή του, τις καθηλωτικές κοινωνικές και πολιτικές παρεμβάσεις του.
Ίσως περισσότερο από όλα, κινούμενος διαρκώς μεταξύ παράδοσης και νεωτερικής ματιάς, μας επανασύστησε μια οικεία μορφή του εαυτού μας και ανανοηματοδότησε την παράδοσή μας, καλώντας μας στη συλλογική ελληνική γιορτή, σε χορούς κυκλωτικούς «και άλλο τόσο ελεύθερους σαν ποταμούς,» για να ανταμώνουμε φίλοι και συνοδοιπόροι.
Στα χρόνια που έτρεξαν χύμα, ο Σαββόπουλος έδωσε μοναδικό και ανεξίτηλο στον χρόνο σχήμα. Είναι μεγάλη μου η θλίψη ότι αποχαιρετώ έναν Έλληνα δημιουργό του δικού του μεγέθους, με λόγια που δεν περιγράφουν ούτε την αξία του, ούτε την προσφορά του για το κτίσιμο της Νέας Ελλάδας.
Θα μείνει, εις τον αιώνα, παρών. Όχι μόνο από την εξαίσια ποιητική μουσική δημιουργία του αλλά και την αστείρευτη αγάπη του για την πατρίδα. Προσωπικά αποχαιρετώ έναν πολύτιμο φίλο, ένα μοναδικό άνθρωπο.
Στην οικογένειά του, στην αγαπητή μου ‘Ασπα, στα παιδιά του, τον Κορνήλιο και το Ρωμανό και στα εγγόνια του, στους αμέτρητους φίλους του, απευθύνω τα πιο ειλικρινή μου συλλυπητήρια».
