Το άρθρο αναλύει τις δέκα κύριες αιτίες που συνέβαλαν στη μακροχρόνια επιτυχία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η οποία υπήρξε συνέχεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη. Η αυτοκρατορία αυτή, που διήρκεσε από το 330 έως το 1453, εξελίχθηκε μέσα από διάφορες φάσεις, επηρεασμένη από τον ελληνικό πολιτισμό, τη χριστιανική πίστη και τη ρωμαϊκή πολιτική θεωρία. Παρά τις συνεχείς αλλαγές στα εδαφικά της όρια και τις προκλήσεις που αντιμετώπισε, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία κατάφερε να διατηρήσει την επιρροή της για αιώνες, χάρη στη στρατηγική της θέση, την πολιτιστική της κληρονομιά και την ικανότητά της να προσαρμόζεται στις ιστορικές συνθήκες.
Πιο αναλυτικά
H Βυζαντινή Αυτοκρατορία, Βυζάντιο, Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, Ρωμανία ήταν αυτοκρατορία με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη, ήταν η συνέχεια της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας καθώς οι αυτοκράτορες (από τον Ηράκλειο και μετά) είχαν τον τίτλο “Βασιλεύς Ρωμαίων”.
Τα χρονικά όρια της Βυζαντινής-Ρωμαικής αυτοκρατορίας ξεκινούν από τα εγκαίνια της Κωνσταντινούπολης στις 11 Μαΐου του 330 και φτάνουν ως την τελική της πτώση, την άλωση από τους Οθωμανούς, στις 29 Μαΐου του 1453.
Τα όριά της μέσα στα εκτεταμένα χρονικά όρια ζωής άλλαξαν πολλές φορές αλλά στη μεγαλύτερή της έκταση διοικούσε εδάφη που περιελάμβαναν την Ιταλική χερσόνησο, τα Βαλκάνια, τη Μικρά Ασία, Συρία και Παλαιστίνη, την Αίγυπτο, τη σημερινή Τυνησία καθώς και μικρό τμήμα της Ιβηρικής χερσονήσου.
Από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, γεννήθηκε το «εκχριστιανισμένο ρωμαϊκό κράτος της ανατολής» με κύριο μέλημα την ανασύσταση της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, επί της δυναστείας του Ηράκλειου μεταμορφώθηκε στην «εξελληνισμένη αυτοκρατορία της χριστιανικής ανατολής» και τέλος, κυρίως από το 1204 και μετά, με την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από το βενετσιάνικο στόλο και τους Λατίνους Σταυροφόρους, γεννήθηκε η «ελληνική βυζαντινή-ρωμαϊκή αυτοκρατορία».
Πρόκειται για μία νέα φάση της ρωμαϊκής ιστορίας που διαμορφώθηκε κάτω από την επιρροή του ελληνικού πολιτισμού και παραδόσεων και της ελληνικής γλώσσας, με μετάθεση του πολιτικού κέντρου του κράτους στην εξελληνισμένη Ανατολή, της χριστιανικής πίστης και της ρωμαϊκής πολιτικής θεωρίας. Οι διαφορές δημιουργούνταν μόνο με βάση το μερίδιο που διατηρούσαν οι τρεις αυτοί παράγοντες στη συσπείρωση της αυτοκρατορίας, κατά τη διάρκεια της ακατάπαυστης και αγωνιώδους προσπάθειας επιβίωσής της.
