Στην αρχαιότητα υπήρχαν τόποι που προκαλούσαν δέος, αλλά και τρόμο. Ένας από αυτούς ήταν το περίφημο Πλουτώνιον στην αρχαία Hierapolis — ένας ιερός χώρος αφιερωμένος στον θεό του Κάτω Κόσμου, Hades, τον οποίο οι Ρωμαίοι ταύτιζαν με τον Πλούτωνα. Για τους ανθρώπους της εποχής, εκεί βρισκόταν μια πραγματική πύλη προς τον Άδη.

Όσοι πλησίαζαν την είσοδο έβλεπαν ένα σοκαριστικό θέαμα: πουλιά έπεφταν νεκρά στον αέρα, μικρά ζώα κατέρρεαν σχεδόν ακαριαία, ενώ ακόμη και μεγάλα ζώα που οδηγούνταν κοντά στην πύλη πέθαιναν από ασφυξία. Οι αρχαίοι πίστευαν ότι επρόκειτο για την «ανάσα του Άδη», ένα θανατηφόρο πέρασμα που κανένας κοινός θνητός δεν μπορούσε να διασχίσει.

Το πιο ανατριχιαστικό όμως ήταν άλλο: οι ιερείς έμπαιναν στο σημείο και έβγαιναν σώοι. Για το πλήθος, αυτό ήταν απόδειξη πως είχαν θεϊκή προστασία ή υπερφυσικές δυνάμεις. Στην πραγματικότητα, όπως πιστεύουν σήμερα οι επιστήμονες, γνώριζαν το μυστικό του τόπου: από ρωγμές στο έδαφος αναδυόταν πυκνό διοξείδιο του άνθρακα, ένα αόρατο αλλά θανατηφόρο αέριο που καθόταν χαμηλά στο έδαφος σαν «λίμνη θανάτου». Τα μικρότερα ζώα το ανέπνεαν πρώτα και πέθαιναν, ενώ οι ιερείς απέφευγαν την έκθεση κρατώντας την αναπνοή τους ή στεκόμενοι σε πιο ψηλά σημεία.

Για αιώνες, η «Πύλη του Άδη» παρέμεινε θρύλος. Όμως οι ανασκαφές αποκάλυψαν πως πίσω από τον μύθο κρυβόταν ένα αληθινό, φυσικό — αλλά εξίσου τρομακτικό — φαινόμενο. Και ίσως αυτό να κάνει την ιστορία ακόμη πιο ανατριχιαστική: ότι η ίδια η φύση δημιούργησε έναν τόπο που έμοιαζε πραγματικά… με την είσοδο της κόλασης