Από τις δεκαετίες του 1930 μέχρι και τα 1970, περίπου το 1/3 των Πουερτορικανών γυναικών σε ηλικία τεκνοποίησης (20-49 ετών) υπέστησαν αναγκαστική ή εξαναγκασμένη στείρωση – το υψηλότερο ποσοστό παγκοσμίως εκείνη την εποχή.
Όλα ξεκίνησαν με τον νόμο 116 του 1937, που νομιμοποίησε τη στείρωση για «υγειονομικούς» λόγους, αλλά στην πράξη υποστηρίχθηκε από την αμερικανική κυβέρνηση, ευγονιστικές ιδεολογίες και οικονομικά συμφέροντα.
Ο πρόεδρος Franklin D. Roosevelt, ο κυβερνήτης Blanton Winship και γιατροί όπως ο Dr. Clarence Gamble προώθησαν την ιδέα ότι η «υπερπληθυσμός» στο Πουέρτο Ρίκο προκαλούσε φτώχεια, ανεργία και ασθένειες – και η λύση ήταν η μαζική στείρωση.
Πολλές γυναίκες εξαναγκάστηκαν να υπογράψουν χωρίς να καταλαβαίνουν πλήρως (συχνά οι φόρμες ήταν στα αγγλικά).
Τους είπαν ότι η επέμβαση ήταν προσωρινή ή «απλό δέσιμο σαλπιγγών» που θα «λυνόταν» αργότερα.
Δεν ενημερώθηκαν ότι ήταν μη αναστρέψιμη.
Υποβλήθηκαν σε «la operación» (όπως την έλεγαν) μετά τον τοκετό, χωρίς εναλλακτικές επιλογές αντισύλληψης.
Το αποτέλεσμα; Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’60, πάνω από 34% των γυναικών αυτής της ηλικίας είχαν στειρωθεί.
Ήταν μέρος ευρύτερης πολιτικής ελέγχου του πληθυσμού, ενώ ταυτόχρονα Πουερτορικάνες γυναίκες χρησιμοποιήθηκαν ως πειραματόζωα για τις δοκιμές του χαπιού αντισύλληψης (χωρίς πλήρη ενημέρωση για παρενέργειες).
Η Dr. Helen Rodríguez-Trías, το Committee to End Sterilization Abuse (CESA) και ντοκιμαντέρ όπως το La Operación (1982) της Ana María García αποκάλυψαν τις αδικίες και βοήθησαν να αλλάξουν οι νόμοι για την ενημερωμένη συναίνεση.
Αυτή η ιστορία δεν είναι μακριά – είναι μέρος της αποικιοκρατικής κληρονομιάς.
Επίσης εδώ συμβαίνει και κάτι άλλο: Άλλοι είχαν το όνομα (Οι Ναζί) και άλλοι είχαν την χάρη (Αμερικανοί).
Απλά οι Ναζί έχασαν και οι νικητές έγραψαν την Ιστορία όπως τους βόλευε.
Βέβαια τα στοιχεία υπάρχουν αλλά πρέπει κάποιος να κάνει προσωπική έρευνα για να τα ανακαλύψει.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
