Ένας μακρινός γαλαξίας, γνωστός ως Cosmic Grapes, ανακαλύφθηκε να περιέχει τουλάχιστον 15 τεράστιες περιοχές σχηματισμού άστρων, διατεταγμένες σαν τσαμπί από σταφύλια, ανατρέποντας τις προηγούμενες θεωρίες των αστρονόμων. Η ανακάλυψη έγινε μέσω της τεχνικής του "βαρυτικού φακού", χρησιμοποιώντας το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb και το Atacama Large Millimeter/submillimeter Array. Αυτή η ανακάλυψη παρέχει νέα στοιχεία για την εσωτερική δομή των γαλαξιών, δείχνοντας ότι ο σχηματισμός τους ήταν πιο χαοτικός και δυναμικός από ό,τι θεωρούσαν μέχρι τώρα οι επιστήμονες, και συνδέει για πρώτη φορά τις πυκνές περιοχές σχηματισμού άστρων με τη συνολική περιστροφή του γαλαξία.
Πιο αναλυτικά
Χρησιμοποιώντας το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb (JWST) της NASA και το Atacama Large Millimeter/submillimeter Array (ALMA), οι αστρονόμοι ανακάλυψαν τον γαλαξία μέσω της τεχνικής “βαρυτικού φακού”, στην οποία ένας γαλαξίας στο προσκήνιο – στην περίπτωση μας ο RXCJ0600-2007 – λειτουργεί ως μεγεθυντικός φακός για πιο μακρινά αντικείμενα.
«Αυτό το αντικείμενο είναι γνωστό ως ένας από τους πιο ισχυρά βαρυτικά εστιασμένους μακρινούς γαλαξίες που έχουν ανακαλυφθεί ποτέ», δήλωσε ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, Σεϊτζί Φουτζιμότο, σε ανακοίνωση του Παρατηρητηρίου McDonald του Πανεπιστημίου του Τέξας στο Ώστιν (UT Austin).
«Χάρη σε αυτή την ισχυρή φυσική μεγέθυνση, σε συνδυασμό με παρατηρήσεις με μερικά από τα πιο προηγμένα τηλεσκόπια στον κόσμο, είχαμε μια μοναδική ευκαιρία να μελετήσουμε την εσωτερική δομή ενός μακρινού γαλαξία με πρωτοφανή ευαισθησία και ανάλυση», πρόσθεσε ο Φουτζιμότο, ο οποίος ξεκίνησε την έρευνα ενώ ήταν στο UT Austin, αλλά τώρα εργάζεται στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο.
Οι ερευνητές παρατηρούσαν και μελετούσαν τον αρχέγονο γαλαξία Cosmic Grapes, πάνω από 100 ώρες.
Το James Webb και το ALMA αποκάλυψαν έναν «σβωλοειδή» εσωτερικό σχηματισμό, περιοχές πυκνού αερίου που γεννούν άστρα αμφισβητώντας έτσι προηγούμενα μοντέλα που υπέθεταν την ομαλή κατανομή άστρων στους πρώιμους γαλαξίες. Αυτό δείχνει ότι ο σχηματισμός γαλαξιών ήταν πιο χαοτικός και δυναμικός απ’ ό,τι θεωρούσαν μέχρι τώρα οι αστρονόμοι.
Με την ανακάλυψη αυτή παρέχεται η πρώτη σαφής απόδειξη σύνδεσης μεταξύ της εσωτερικής δομής ενός γαλαξία (συγκεκριμένα των πυκνών περιοχών σχηματισμού άστρων) και της συνολικής του περιστροφής.
