Ο Φριτζ Χάαρμαν επί έξι χρόνια, χρησιμοποιούσε τη θέση του ως πληροφοριοδότης της αστυνομίας για να καλύπτει τα δολοφονικά του ένστικτα και να δημιουργεί άλλοθι, ενώ παράλληλα πραγματοποίησε τουλάχιστον 24 φρικιαστικούς φόνους που του χάρισαν το παρατσούκλι «χασάπης του Ανόβερου».
Τη δεκαετία του 1920, ο Χάαρμαν ήταν γνωστός ως επιτυχημένος πωλητής μεταχειρισμένων ρούχων και ήταν αγαπητός στις νοικοκυρές για την αβίαστη προσφορά φθηνού κρέατος – μέχρι που έγινε γνωστό ότι και τα δύο είδη που εμπορευόταν προέρχονταν από σκοτωμένα, έφηβα αγόρια που το είχαν σκάσει από το σπίτι τους.
Όλοι οι κάτοικοι της γενέτειράς του, του Ανόβερου, πίστευαν ότι ο Φριτζ ήταν κάπως παράξενος, αλλά φιλικός και σίγουρα ακίνδυνος. Ακόμα και η αστυνομία τον συμπαθούσε, και δούλευε γι’ αυτούς ως πληροφοριοδότης, ενώ πραγματοποιούσε ένα τρομακτικό φονικό όργιο κάτω από τη μύτη τους.
Μόλις ανακαλύφθηκαν τα εγκλήματά του, ο Χάαρμαν έγινε διαβόητος ως το «βαμπίρ του Ανόβερου» ή «χασάπης του Ανόβερου» που σκότωνε τα θύματά του με ένα «ερωτικό δάγκωμα» που περνούσε μέσα από την τραχεία, τον κύριο αεραγωγό του σώματος.
Τελικά ομολόγησε σχεδόν 30 δολοφονίες, αλλά η αστυνομία υποπτεύεται ότι σκότωσε δεκάδες ακόμη.
Η ταραγμένη πρώιμη ζωή του Φριτζ Χάαρμαν
Γεννημένος στις 25 Οκτωβρίου του 1879, από έναν σκυθρωπό πατέρα γνωστό ως «Sulky Olle», ο Φριτζ είχε την αγάπη της ανάπηρης μητέρας του. Ο μικρότερος από τα έξι παιδιά της οικογένειας, του άρεσε να παίζει με κούκλες, να φοράει φορέματα και να αποφεύγει τα άλλα παιδιά στη γειτονιά, ιδίως τα αγόρια.
Σε μια προσπάθεια να αναγκάσει τον γιο του να γίνει πιο σκληρός, ο Olle έστειλε τον νεαρό Φριτζ σε στρατιωτική σχολή στη νότια γερμανική πόλη Breisach σε ηλικία 16 ετών. Παρόλο που το αγόρι απολάμβανε τη θητεία του εκεί, μετά από λίγους μήνες στο σχολείο ανακάλυψε ότι είχε επιληψία.
Αποβλήθηκε από το σχολείο λόγω της κατάστασής του και εργάστηκε στο εργοστάσιο πούρων του πατέρα του για ένα χρόνο πριν διαπράξει το πρώτο του έγκλημα: παρενοχλούσε σεξουαλικά νεαρά αγόρια. Συνελήφθη και κατηγορήθηκε από την αστυνομία και οδηγήθηκε σε ψυχιατρικό άσυλο. Μετά από μόλις έξι μήνες στο άσυλο, δραπέτευσε και πέρασε τα σύνορα με την Ελβετία.
Ενώ βρισκόταν στην Ελβετία, αρραβωνιάστηκε μια νεαρή γυναίκα με το όνομα Έρνα Λάβερτ. Ωστόσο, ο βραχύβιος αρραβώνας διαλύθηκε όταν εκείνη έμεινε έγκυος και ο ίδιος επέστρεψε στη Γερμανία το 1900 για να ολοκληρώσει την υποχρεωτική στρατιωτική του θητεία.
Λόγω της επιληψίας του και της πιθανής ψυχικής του ασθένειας, ο Φριτζ νοσηλεύτηκε για τέσσερις μήνες το 1901 και απολύθηκε από το στρατό το 1902. Μετά την απόλυσή του, ο πατέρας του έκανε επανειλημμένες προσπάθειες να τον ξαναβάλει οριστικά στο άσυλο, αλλά ο Φριτς κατάφερνε να το αποφεύγει κάθε φορά.
Μετά την αποχώρησή του από τον στρατό, ο Φριτζ τα έβγαζε αρχικά πέρα με τη σύνταξή του, η οποία αυξήθηκε το 1904, όταν τελικά χαρακτηρίστηκε ανάπηρος. Κατά την επόμενη δεκαετία, συμπλήρωνε τη σύνταξή του με μικροδιαρρήξεις και απατεωνιές.
Δυστυχώς για τα έφηβα αγόρια του Ανόβερου, τα εγκλήματα του Χάαρμαν θα κλιμακώνονταν δραματικά μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο πρώτος φόνος από τον «χασάπη του Ανόβερου»
Μέχρι το 1913, η αστυνομία είχε βαρεθεί τα επαναλαμβανόμενα εγκλήματά του και τον καταδικάστηκε για τη διάρρηξη μιας αποθήκης στο Ανόβερο βάζοντάς τον φυλακή για πέντε χρόνια, γεγονός που του επέτρεψε να μείνει εκτός Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Στη φυλακή, ο Χάαρμαν γνώρισε τον 24χρονο νταβατζή Χανς Γκαρνς, με τον οποίο ερωτεύτηκε γρήγορα. Μετά την αποφυλάκισή τους, συγκατοίκησαν.
Αποφυλακίστηκε με αναστολή το 1918, καθώς η γερμανική αυτοκρατορία κατέρρεε θεαματικά, και αμέσως έπιασε δύο δουλειές. Η μία ήταν με μια συμμορία λαθρεμπόρων- η άλλη ήταν ως πληροφοριοδότης της αστυνομίας του Ανόβερου, μια θέση που θα έπαιζε τεράστιο ρόλο στο επόμενο έργο του.
Τον Σεπτέμβριο του 1918, ο 17χρονος Φρίντελ Ροχ το έσκασε από το σπίτι του και εξαφανίστηκε στα σοκάκια του Ανόβερου. Όταν ο πατέρας του Ροχ ξεκίνησε να βρει τον γιο του, έμαθε ότι ο νεαρός Φρίντελ ήταν φίλος με τον Φριτζ, ο οποίος συχνά έπαιρνε νεαρά αγόρια στο διαμέρισμά του για λίγη διασκέδαση.
Ωστόσο, όταν ο πατέρας του Ροχ έδωσε αυτό το στοιχείο στις αρχές, η αστυνομία ήταν απρόθυμη να παρέμβει στον πιο πολύτιμο κατάσκοπό της. Ο πατέρας επέμενε και τελικά συμφώνησαν να επισκεφθούν τον Χάαρμαν.
Εκεί, βρήκαν τον Φριτζ στο κρεβάτι με ένα 13χρονο αγόρι, αλλά κανένα ίχνος του Φρίντελ. Το μόνο που μπορούσαν να κάνουν σύμφωνα με τους νόμους της εποχής ήταν να συλλάβουν τον Χάαρμαν για ασέλγεια με ανήλικο.
Ο Χάαρμαν επεσήμανε αργότερα ότι η αστυνομία θα μπορούσε να είχε ψάξει καλύτερα. Το κομμένο κεφάλι του Φρίντελ Ροχ ήταν κρυμμένο πίσω από τη σόμπα όλη την ώρα που βρίσκονταν εκεί.
Η φωλιά του θανάτου Φριτζ
Ο Χάαρμαν ήταν ήδη γνωστός ως κρεοπώλης της μαύρης αγοράς, δημοφιλής στους κατοίκους της περιοχής για τη φιλικότητά του και το ακαταμάχητα προσιτό κρέας του. Μέχρι το 1919, η Γερμανία βρισκόταν σε δεινή οικονομική κατάσταση και πολλές οικογένειες πάλευαν για να έχουν φαγητό στο τραπέζι.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, ο Χάαρμαν περνούσε μεγάλο μέρος του χρόνου του περιφερόμενος γύρω από τον σιδηροδρομικό σταθμό του Ανόβερου, αναζητώντας έφηβα αγόρια για να τα καλοπιάσει με υποσχέσεις φαγητού και παρηγοριάς και να τα προσελκύσει στο σπίτι του.
Χιλιάδες παιδιά το έσκαγαν από τα σπίτια τους εκείνη την εποχή λόγω των μεταπολεμικών δυσκολιών, οπότε είχε πολλά θύματα για να διαλέξει.
Αφού τάιζε τα θύματά του, ο Χάαρμαν τα σκότωνε με έναν αλλόκοτο τρόπο που ο ίδιος αποκαλούσε «ερωτικό δάγκωμα», πριν κακοποιήσει σεξουαλικά τα πτώματά τους. Τέλος, τα τεμάχιζε, αλέθοντας τη σάρκα τους σε κρέας λουκάνικου ή κόβοντάς τα σε κομματάκια για να τα πουλήσει ως «βοδινό» ή «χοιρινό».
Αφού έσφαζε τα θύματά του, πέταγε τα υπολείμματά τους στον κοντινό ποταμό Λάινε.
Επί έξι χρόνια, ενώ η αστυνομία έκανε τα στραβά μάτια στις δραστηριότητες του αγαπημένου της πληροφοριοδότη, πιστεύεται ότι ο Φριτζ δολοφόνησε πάνω από 50 αγόρια.
Έγινε επιτυχημένος πουλώντας τα ρούχα και τη σάρκα τους, ενώ όλο και περισσότεροι γονείς κατέβαιναν στην πόλη που δρούσε ο «βρικόλακας του Ανόβερου», αναζητώντας απεγνωσμένα τα εξαφανισμένα παιδιά τους.
Ανακάλυψη και δίκη
Τον Μάιο του 1924, η αστυνομία αναγκάστηκε να στρέψει την προσοχή της στον Χάαρμαν, όταν παιδιά ανακάλυψαν ένα κρανίο στις όχθες του Λάινε. Βρέθηκαν αρκετά ακόμη κρανία και σκελετοί όταν η στάθμη του νερού του ποταμού κατέβηκε αποκαλύπτοντας τα πτώματα τουλάχιστον 22 εφήβων αγοριών και νεαρών ανδρών.
Η πόλη του Ανόβερου πανικοβλήθηκε και οι υποψίες στράφηκαν στον Χάαρμαν χάρη στη φήμη του ότι έφερνε στο διαμέρισμά του αγόρια που το έσκαγαν. Λόγω της ιδιότητάς του ως αγαπημένου πληροφοριοδότη, η αστυνομία του Ανόβερου κρίθηκε ακατάλληλη να ερευνήσει την υπόθεση. Έτσι, δύο ντετέκτιβ από το Βερολίνο έφτασαν στο σημείο για να αναλάβουν την έρευνα.
Οι αστυνομικοί του Βερολίνου τσάκωσαν σύντομα τον Χάαρμαν σε μια σκοτεινή γωνιά του σιδηροδρομικού σταθμού να επιτίθεται σε έναν έφηβο. Τον έριξαν στη φυλακή, ενώ πήγαν να ψάξουν το διαμέρισμά του, πολύ πιο ενδελεχώς αυτή τη φορά.
Στο εσωτερικό του επικρατούσε μια εφιαλτική σκηνή. Οι τοίχοι και το πάτωμα ήταν παντού λερωμένοι με αίμα, ενώ βρέθηκαν περισσότερα από 100 κομμάτια από τα ρούχα των θυμάτων.
Ο «βρικόλακας του Ανόβερου» ήταν πολύ πρόθυμος να ομολογήσει τα εγκλήματά του. Όταν ρωτήθηκε πόσους είχε σκοτώσει, απάντησε άνετα: «Τριάντα ή σαράντα, δεν ξέρω».
Αργότερα, είπε ότι πιθανότατα σκότωσε μεταξύ πενήντα και εβδομήντα αγόρια.
Ωστόσο, η αστυνομία μπόρεσε να ταυτοποιήσει μόνο 27 από τα θύματά του και δεν μπόρεσε να βρει τα δεκάδες άλλα.
Στο δικαστήριο, ο Χάαρμαν κάπνιζε πούρα και προσέβαλε όλους τους παρευρισκόμενους. Μια φορά, κοιτάζοντας τη φωτογραφία ενός αγνοούμενου αγοριού, φώναξε στον πενθούντα πατέρα του αγοριού ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να έχει σχέση με το παιδί, καθώς ήταν πολύ άσχημος.
Κρίθηκε ένοχος για 24 από τους 27 φόνους για τους οποίους κατηγορήθηκε και καταδικάστηκε σε αποκεφαλισμό με γκιλοτίνα στις 15 Απριλίου 1925.
Ο εραστής του, ο Γκρανς, ο οποίος συχνά εκβίαζε συναισθηματικά τον Χάαρμαν για να δολοφονήσει συγκεκριμένα παιδιά, καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, αλλά η ποινή θα μετατραπεί αργότερα σε μόλις 12 χρόνια.
Μετά το θάνατό του, το κεφάλι του Χάαρμαν συντηρήθηκε σε φορμαλδεΰδη και δόθηκε στην ιατρική σχολή του Γκέτινγκεν. Το 1925, τα λείψανα των θυμάτων του που ανακαλύφθηκαν στον ποταμό Λάινε θάφτηκαν σε ομαδικό τάφο στο νεκροταφείο Stöckener.
Αν και οι κάτοικοι του Ανόβερου ήθελαν να ξεπεράσουν τις φρικιαστικές δολοφονίες του Χάαρμαν, τα εγκλήματά του ενέπνευσαν τον Γερμανό εξπρεσιονιστή σκηνοθέτη Φριτς Λανγκ στο κλασικό θρίλερ «Μ» του 1931.
Στο «Μ», τόσο η αστυνομία όσο και οι εγκληματίες μιας μεγάλης γερμανικής πόλης κυνηγούν έναν κατά συρροή δολοφόνο που κυνηγάει μικρά παιδιά.
Τα φρικιαστικά εγκλήματα των Χάαρμαν και Γρανς είχαν όμως και ένα άλλο τραγικό αποτέλεσμα. Αν και η ομοφυλοφιλία ήταν παράνομη στη Γερμανία εκείνη την εποχή, ήταν σε μεγάλο βαθμό ανεκτή.
Με τις τρομακτικές ιστορίες για τη σεξουαλική βία του Χάαρμαν και την αρρωστημένη σκληρότητα του Γκρανς, ένα κύμα ομοφοβίας σάρωσε τη χώρα. Καθώς οι καρδιές των περισσότερων Γερμανών σκλήρυναν απέναντι στη δυσχερή θέση των ομοφυλόφιλων ανδρών, άνοιξε ο δρόμος για τη μετέπειτα εκστρατεία δολοφονίας κατά των ομοφυλόφιλων που διεξήγαγαν οι Ναζί.
Ο Χανς Γκρανς, ωστόσο, επέζησε μέχρι τα βαθιά γεράματα, πεθαίνοντας στο Ανόβερο το 1975. Δεκαετίες αργότερα, το 2015, η ιατρική σχολή του Γκέτινγκεν βαρέθηκε να αποθηκεύει το διατηρημένο κεφάλι του Φριτς Χάαρμαν και το αποτέφρωσε, εξαφανίζοντας έτσι τα τελευταία ίχνη του «χασάπη του Ανόβερου».
