Το άρθρο εξερευνά τα μυστικά των αρχαίων Ελλήνων και άλλων πολιτισμών για τη διάρκεια στον έρωτα και τον γάμο, αναφέροντας σκευάσματα όπως το μέλι με πιπέρι που βελτίωναν τη σεξουαλική απόδοση. Αναλύει τις πρακτικές γάμου στην αρχαία Μεσοποταμία, όπου οι νύφες «δημοπρατούνταν», καθώς και τις αυστηρές συνθήκες που ίσχυαν για τις γυναίκες, όπως η απαίτηση παρθενίας.
Επίσης, αναφέρεται στην ανδρική πορνεία στην Αθήνα και τις παραδόσεις γύρω από τη «ιερή πορνεία». Τέλος, περιγράφει τις ποινές για τη μοιχεία και τις κοινωνικές αντιλήψεις που επικρατούσαν για τη σεξουαλικότητα και τις σχέσεις εκείνης της εποχής.
Πιο αναλυτικά
Αυτά ήταν τα ”μυστικά” των αρχαίων Ελλήνων για να έχει διάρκεια ο γάμος αλλά και… ο έρωτας.
Μέλι και πιπέρι, το αρχαίο βιάγκρα
Σύμφωνα με το βιβλίο, «Ο μύθος της ιερής πορνείας στην αρχαιότητα», της ιστορικού Στέφανι Λιν Μπούτιν, στην αρχαιότητα υπήρχε μια σειρά σκευασμάτων που είχαν σκοπό να βελτιώσουν τη σεξουαλική απόδοση των αντρών. Κάποια από αυτά, τους έδιναν τη δυνατότητα να έχουν μόνιμη διέγερση. Το μέλι σε συνδυασμό με το πιπέρι ήταν ένα από τα πιο συνηθισμένα και αποτελεσματικά σκευάσματα.
Ένα ακόμα από τα μυστικά των εραστών εκείνης της εποχής ήταν ένα ινδικό φυτό που προκαλούσε ισχυρή διέγερση σε καθημερινή βάση. Από τα φύλλα εκκρινόταν μια ουσία που αν ερχόταν σε επαφή με τα ανδρικά γεννητικά όργανα ο άνδρας μπορούσε να συνευρεθεί ερωτικά έως και 12 φορές ημερησίως με μια γυναίκα.
Για να εξαλειφτούν οι «ευεργετικές ιδιότητες» του φυτού, χρησιμοποιούσαν ως αντίδοτο μερικές σταγόνες ελαιόλαδου.
Γάμος μετά από δημοπρασία
Στην αρχαία Μεσοποταμία, οι γάμοι ήταν μια κοινή πρακτική που αποσκοπούσε καθαρά στην αναπαραγωγή. Οι δυο οικογένειες συμφωνούσαν και οι μελλόνυμφοι συναντιόντουσαν την ημέρα του γάμου τους. Στο βιβλίο «Ηροδότου Ιστορίαι», ο αρχαίος Έλληνας ιστορικός περιγράφει πως γινόταν η «δημοπρασία» για την επιλογή νύφης.
Συνέβαινε μια φορά το χρόνο στα χωριά της αρχαίας Βαβυλώνας. Οι γυναίκες που συγκέντρωναν όλα τα προσόντα για να παντρευτούν στέκονταν μπροστά σε μια ομάδα αντρών που αναζητούσαν σύζυγο. Κάθε μια πωλούνταν στον ανάλογο πλειοδότη. Οι πλούσιοι είχαν πάντα προτεραιότητα και διάλεγαν τις ομορφότερες.
Οι άνδρες που δεν είχαν οικονομική επιφάνεια έπαιρναν συνήθως τις πιο μέτριες σε εμφάνιση γυναίκες και σε πολλές περιπτώσεις δεν είχαν καν το δικαίωμα να επιλέξουν. Οι γυναίκες στο αρχαίο Ισραήλ έπρεπε να είναι παρθένες πριν από τον γάμο.
Εάν ο άντρας κατηγορούσε τη σύντροφό του ότι δεν ήταν ανέγγιχτη μέχρι να την παντρευτεί, η γυναίκα λιθοβολούνταν μέχρι θανάτου. Σε περίπτωση που κατάφερνε να αποδείξει την αθωότητα της, ο σύζυγος μαστιγωνόταν δημόσια για την άδικη κατηγορία του.
Η ανδρική πορνεία
Στην αρχαία Αθήνα όσοι εκπορνεύονταν πλήρωναν φόρους. Ήταν συνηθισμένο φαινόμενο άνδρες να επιθυμούν ερωτικά νεότερους εραστές. Όσοι έκαναν αυτό το επάγγελμα δεν είχαν πολιτικά δικαιώματα και ήταν κυρίως σκλάβοι.
Στην αρχαία Βαβυλώνα υπήρχε ένα έθιμο που όλες οι γυναίκες έπρεπε να εκτελέσουν το ιερό τους καθήκον απέναντι στη θεά Μιλλίτα ή Μουλισού, όπως συνήθιζαν τότε να την αποκαλούν. Η συγκεκριμένη θεά ήταν μια μορφή που αντιπροσώπευε την «ιερή πορνεία».
Κάθε γυναίκα ξεχωριστά έπρεπε να συνευρεθεί ερωτικά μέσα στο ναό με έναν ξένο έναντι ενός συγκεκριμένου ποσού. Ο Ηρόδοτος στο βιβλίο του πολλές φορές αναφέρεται σε γυναίκες που εισέρχονταν και εξέρχονταν από τον συγκεκριμένο ναό. «Μια γυναίκα κάθεται σε αυτό μέρος και δεν φεύγει μέχρι ένας ξένος να της πετάξει ασήμι στην αγκαλιά για έχει επαφή μαζί της στο ιερό», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Τα κέρδη ήταν αφιερωμένα στη θεά, ενώ και σε αυτή την περίπτωση, οι όμορφες γυναίκες είχαν προτεραιότητα. Κάποιες έφευγαν άπραγες για αρκετά χρόνια λόγω της εξωτερικής τους εμφάνισης.
Ο φαλλός του Πρίαπου ως απειλή
Σε ορισμένες πόλεις της αρχαίας Ρώμης ήταν τοποθετημένα αγάλματα του αρχαίου θεού Πρίαπου ο οποίος είχε ως χαρακτηριστικό ένα μεγάλο φαλλό. Τα αγάλματα τοποθετούνταν σε κήπους της αγοράς για να αποθαρρύνουν την καταπάτηση τους. Αποτελούσε μια μορφή απειλής για την σεξουαλική τιμωρία που θα μπορούσε να επιβάλλει ο Πρίαπος στους καταπατητές.
Η τιμωρία της μοιχείας
Στην αρχαία Μεσοποταμία, ο κώδικας του Χαμουραμπί όριζε την μοιχεία ως εγκληματική ενέργεια η οποία τιμωρούνταν με θάνατο. Στη Ρώμη οι μοιχαλίδες θανατώνονταν με εντολή του πατέρα τους. Αργότερα ο θάνατος αντικαταστάθηκε με υπέρογκα πρόστιμα και δημόσιο εξευτελισμό.
Στην Ινδία υπήρχε το έθιμο του «sati». Η χήρα δεν είχε το δικαίωμα να προχωρήσει τη ζωή της μετά τον θάνατο του συζύγου της. Η μόνη επιλογή που είχε ήταν να αποτεφρωθεί μαζί του στην πυρρά ή σε κάποιες περιπτώσεις να θαφτεί ζωντανή δίπλα του.
