Στις 23 Απριλίου 1821, ο Αθανάσιος Διάκος, ηρωικός οπλαρχηγός της ελληνικής επανάστασης, έπεσε μαχόμενος στη μάχη της Αλαμάνας κατά των Οθωμανών. Παρά τις δύσκολες συνθήκες και την υπεροχή του εχθρού, ο Διάκος αρνήθηκε να παραδοθεί και προτίμησε να πεθάνει με ηρωισμό, γινόμενος σύμβολο αντίστασης και πατριωτισμού.
Η θυσία του ενέπνευσε τους Έλληνες να συνεχίσουν τον αγώνα τους, με αποκορύφωμα την νίκη τους στο χάνι της Γραβιάς. Οι τελευταίες του λέξεις παραμένουν ζωντανές στη μνήμη του ελληνικού λαού, υπογραμμίζοντας την αποφασιστικότητα για ελευθερία.
Πιο αναλυτικά
Η επανάσταση στη Στερεά Ελλάδα ξεκίνησε το Μάρτιο του 1821. Από τις συγκρούσεις με τον οθωμανικό στρατό ξεχωρίζουν η μάχη στην Αλαμάνα, όπου βρήκε φρικτό θάνατο ο Αθανάσιος Διάκος και η μάχη στο χάνι της Γραβιάς,
στην οποία διακρίθηκε ο Οδυσσέας Ανδρούτσος.
Στη Στερεά Ελλάδα οι συνθήκες για εξέγερση ήταν δύσκολες, καθώς δεν ήταν ιδιαίτερα πυκνοκατοικημένη κυρίως στα δυτικά τμήματά της και οι πρόκριτοι του τόπου δεν είχαν μεγάλη πολιτική εμπειρία.
Επίσης, υπήρχε σημαντική παρουσία οθωμανικού πληθυσμού και στρατιωτών στην Εύβοια και τη Λαμία, ενώ στην κοντινή Ήπειρο είχε εκστρατεύσει εναντίον του Αλή Πασά των Ιωαννίνων ο ικανότατος Χουρσίτ Πασάς. Τις ελλείψεις όμως αυτές αντιστάθμιζε η παρουσία στην περιοχή φημισμένων κλεφτών και αρματολών, με αποτέλεσμα οι επαναστάτες να κινηθούν πιο συντονισμένα.
Λίγο αργότερα επαναστάτησε και η Δυτική Στερεά Ελλάδα. Οι Έλληνες κατάφεραν να κυριεύσουν το Βραχώρι (Αγρίνιο), το Αιτωλικό και το Μεσολόγγι. Εκεί έφτασε σύντομα ο Φαναριώτης πολιτικός Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, για να βοηθήσει τον αγώνα.
Για να καταπνίξει την επαναστατική δραστηριότητα ο Χουρσίτ Πασάς έστειλε από τα Ιωάννινα τους πασάδες Κιοσέ Μεχμέτ και Ομέρ Βρυώνη. Τον πολυάριθμο οθωμανικό στρατό περίμεναν στην Ηράκλεια και στις γέφυρες του
Γοργοποτάμου και της Αλαμάνας οι οπλαρχηγοί Πανουργίας, Ιωάννης Δυοβουνιώτης και Αθανάσιος Διάκος.
Στις 23 Απριλίου του 1821 οι Τούρκοι εκδίωξαν τους υπερασπιστές των δύο πρώτων θέσεων, τραυματίζοντας σοβαρά
τον Πανουργιά και σκοτώνοντας τον συμπολεμιστή του Ησαΐα επίσκοπο των Σαλώνων (Άμφισσα). Έπειτα ενωμένοι στράφηκαν εναντίον των υπερασπιστών της Αλαμάνας.
Μετά από σκληρή μάχη, οι ελληνικές δυνάμεις οπισθοχώρησαν προς το όρος Καλλίδρομο, σε ύψωμα του οποίου βρισκόταν το επιτελείο του αρχηγού των αγωνιστών της Ανατολικής Στερεάς Ελλάδας, Αθανάσιου Διάκου. Παρόλο που ο
Διάκος ειδοποιήθηκε να εγκαταλείψει τη θέση του, αυτός συνέχισε να
πολεμά.
Τραυματίστηκε όμως και πιάστηκε αιχμάλωτος. Εκτιμώντας την ανδρεία του ο Ομέρ Βρυώνης, του πρότεινε να του χαρίσει τη ζωή με αντάλλαγμα να προσχωρήσει στον στρατό του. Ο Διάκος αρνήθηκε και θανατώθηκε με φρικτό τρόπο.
Οι Τούρκοι έδεσαν σφιχτά το σώμα του για να μην προλάβει και σκιστεί το δέρμα και τον ακούμπησαν, σχεδόν όρθιο, σε ένα δέντρο. Ο Χαλήλ Μπέης έδωσε εντολή να ανάψουν φωτιά και να τον γυρίζουν ελαφρώς, ώστε να ψηθεί
ζωντανός. Μετά από ώρες βασανιστηρίων ο οπλαρχηγός κατέληξε, στις 24 Απριλίου 1821.
Η θυσία του νεαρού οπλαρχηγού έδειξε ότι η Επανάσταση του 1821 δεν ήταν μια απλή εξέγερση, αλλά αποφασιστικός αγώνας για την αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού.
Επιπλέον, ενέπνευσε τους Έλληνες αγωνιστές, που πήραν εκδίκηση για το θάνατό του αντιμετωπίζοντας με επιτυχία τους Οθωμανούς στο χάνι της Γραβιάς στις 8 Μαΐου του 1821.
Στη μνήμη μας θα μείνουν πάντα χαραγμένα τα μαρτυρικά λόγια του Αθανάσιου Διάκου και θα ηχούν σαν σύμβολο πατριωτισμού μέσα στους αιώνες.
Η απάντηση που έδωσε στον Ομέρ Βρυώνη: «Εγώ Γραικός εγεννήθηκα, Γραικός θε να αποθάνω» και όταν ξεψυχούσε «Για ιδές καιρό που διάλεξε ο χάρος να με πάρει, τώρα π’ ανθίζουν τα κλαδιά και βγάζει η γης χορτάρι».
