Στο νοτιοδυτικό άκρο του αρχιπελάγους Ryukyu βρίσκεται ένα μικρό νησί με το όνομα Yonaguni, το οποίο βρίσκεται μόλις 99 χιλιόμετρα μακριά από την Ταϊβάν.

Το ίδιο το νησί είναι αρκετά μικρό, με πληθυσμό περίπου 1.684 κατοίκους, ωστόσο αν κατευθυνθείτε κάτω από τα κύματα του ωκεανού θα βρείτε έναν σχηματισμό βράχου που έχει προκαλέσει γοητεία και θαύμα.

Ονομαζόμενο ως το Μνημείο Yonaguni από το κοντινό νησί, οι βραχώδεις σχηματισμοί αναφέρονται συχνά με το παρατσούκλι «Ιαπωνική Ατλαντίδα» λόγω του γεγονότος ότι μοιάζει με μια μεγάλη και ακατοίκητη υποθαλάσσια πόλη.

Οι βραχώδεις σχηματισμοί ανακαλύφθηκαν το 1986 από τον δύτη Kihachiro Aratake, ο οποίος προσπαθούσε να παρατηρήσει τον τοπικό πληθυσμό των σφυροκέφαλων καρχαριών. Τα ευρήματα του Aratake ήταν εντελώς συμπτωματικά, με τον δύτη να λέει αργότερα στο BBC Global: “Ήμουν πολύ συγκινημένος όταν το βρήκα, συνειδητοποίησα ότι αυτό θα γινόταν θησαυρός του νησιού Yonaguni. Το κράτησα μυστικό, δεν το είπα σε κανέναν στο προσωπικό μου.”

Το μνημείο έχει μήκος 50 μέτρα και πλάτος 20 μέτρα, με σπειροειδή σκαλοπάτια και επίπεδες επιφάνειες και εδώ και χρόνια αφήνει τους ντόπιους σε απόλυτη σύγχυση.

Είναι όμως στην πραγματικότητα το μνημείο Yonaguni τεχνητό; Ή περισσότερο το αποτέλεσμα χιλιετιών φυσικής διάβρωσης από τη θάλασσα;

Το μνημείο Yonaguni: φυσικό ή ανθρωπογενές;
Οι πιστοί της ιδέας ότι το μνημείο Yonaguni είναι μέρος μιας τεχνητής κατασκευής υποστηρίζουν ότι είναι απόδειξη ενός αρχαίου και ξεχασμένου πολιτισμού. Ένα βασικό πρόσωπο σε αυτό το κίνημα είναι ο γεωλόγος Masaaki Kimura.

Σύμφωνα με το IFLScience, ο πρώην καθηγητής του Πανεπιστημίου του Ryukyus υποστήριξε ότι οι βραχώδεις σχηματισμοί είναι απόδειξη μιας χαμένης ηπείρου που ονομάζεται Λεμουρία και είχε κατασκευαστεί περίπου 2.000 με 3.000 χρόνια πριν, όταν η στάθμη της θάλασσας ήταν χαμηλότερη.

Ο συγγραφέας Γκράχαμ Χάνκοκ υποστήριξε επίσης αυτή την άποψη, φτάνοντας ακόμη και να δηλώσει την υπόθεσή του σε ένα επεισόδιο του Joe Rogan Experience .

Ωστόσο επιστήμονες θεωρούν ότι οι σχηματισμοί είναι αποτέλεσμα ισχυρών υποβρύχιων ρευμάτων.

Αυτό το επιχείρημα υποστηρίζεται από τον Robert Schoch, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, ο οποίος αποκάλεσε την εμφάνιση των πετρωμάτων «βασική γεωλογία και κλασική στρωματογραφία για ψαμμίτες» σε μια προεπισκόπηση της συνέντευξης στο National Geographic.

“[Οι ψαμμίτες] τείνουν να σπάνε κατά μήκος των επιπέδων και να σας δίνουν αυτές τις πολύ ευθείες άκρες, ιδιαίτερα σε μια περιοχή με πολλά ρήγματα και τεκτονική δραστηριότητα”, είπε.