Το «Ντιρλαντά» ήταν ένα διάσημο ελληνικό τραγούδι της δεκαετίας του ’70 που έγινε γνωστό παγκοσμίως, ακόμη και στην Ιαπωνία, χάρη στους Έλληνες ναυτικούς και τη διασκευή της Δαλιδά. Συνθέτης του ήταν ο Καλύμνιος καπετάνιος Παντελής Γκινής, με ρυθμό που προερχόταν από τη Βόρεια Αφρική.
Ο Γκινής έγραψε το τραγούδι κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του για αλίευση σφουγγαριών, συνθέτοντας στίχους σατιρικούς και πειραχτικούς για το πλήρωμά του. Οι στίχοι ανέφεραν πραγματικά πρόσωπα και κοπέλες της εποχής, ενώ το τραγούδι συνοδευόταν από ρυθμικά χτυπήματα χεριών.
Αργότερα, ο Σαββόπουλος συμπεριέλαβε το τραγούδι στο δίσκο του ως παραδοσιακό, κάτι που οδήγησε τον Γκινή σε δικαστική διαμάχη όπου και δικαιώθηκε. Μετά τον πρόωρο θάνατό του, η οικογένειά του στην Κάλυμνο συνεχίζει να εισπράττει τα πνευματικά δικαιώματα.
Πιο αναλυτικά:
Το «Ντιρλαντά», με ρυθμό που σε ξεσηκώνει και χωρίς μουσικό τέλος, την δεκαετία του ‘70 ήταν το πιο διάσημο ελληνικό τραγούδι στον κόσμο, έπαιζε ακόμα και στην Ιαπωνία, διαδεδομένο από τους Έλληνες ναυτικούς που έφταναν στα λιμάνια της χώρας και από την διασκευή που είχε κάνει η Δαλιδά, η διεθνούς φήμης τραγουδίστρια, και το έκανε παγκόσμια επιτυχία.
Το τραγούδι έγραψε τη δεκαετία του ΄60 ο Καλύμνιος καπετάνιος ενός τσούρμου σφουγγαράδων, ο Παντελής Γκινής, που έγινε γνωστός ως Ντιρλαντάς. Ο ρυθμός του λέγεται ότι προέρχεται από τους λαούς της Βόρειας Αφρικής, αφού πηγαινοερχόταν για σφουγγάρια από τη Μπαρμπαριά.
Πώς γράφτηκε το τραγούδι
O καπετάν Γκινής έγραψε το τραγούδι αυτό ενώ κρατούσε τη λαγουδιέρα (το τιμόνι) και οδηγούσε το καΐκι με το ένα χέρι και με το άλλο έγραφε τους στίχους, που ήταν σατιρικοί, πειραχτικοί, για το πλήρωμά του, τους δύτες.
Ο Γκινής πήγαινε με το σφουγγαροκάικό του στη Μπαρμπαριά, στη Βόρειο Αφρική, στη Μπιγκάζα, κι αλίευε σφουγγάρια. Μαζί με τα σφουγγάρια αλίευσε και το ρυθμό αυτό, τις συλλαβές «ντα-ντιρλάντα-ντα»! Μέχρι να φτάσει στην Κάλυμνο το έκανε τραγούδι. Το τσούρμο του συμμετείχε χτυπώντας ρυθμικά τα χέρια και επαναλαμβάνοντας τις συλλαβές. Εκείνος έβαζε τους στίχους.
Τα ονόματα που ανέφερε «βρε και του Γιώργη δεν του δίνω…» ήταν υπαρκτά πρόσωπα, όπως και η «Μαρία του Μηνά» και η « Κατερίνα του τσαγκάρη»… Αυτές οι κοπέλες ήταν πιο ανοιχτές στον έρωτα τη δεκαετία του ’60, ερωτεύονταν χωρίς να φοβούνται.
Σύμφωνα με τη Ροδιακή, ο Γκινής, είχε ανέβει στην Αθήνα για να κάνει το πρώτο του 45άρι, με τη Δόμνα Σαμίου. Ο Σαββόπουλος το άκουσε και το συμπεριέλαβε στο δίσκο του «Το περιβόλι», λέγοντας ότι πρόκειται για παραδοσιακό τραγούδι! Ο Γκινής τον πήγε στα δικαστήρια και δικαιώθηκε.
Πέθανε σχετικά γρήγορα από παθολογικά αίτια. Η οικογένειά του ζει στην Κάλυμνο μέχρι σήμερα, στην περιοχή ‘Αγιος Μάμας και παίρνει τα πνευματικά δικαιώματα.
