Μια άκρως εξομολογητική συνέντευξη παραχώρησε η Ρεγγίνα Μακέδου στην εκπομπή του ΣΚΑΪ, Όπου υπάρχει Ελλάδα, μιλώντας ανοιχτά για τη δύσκολη μάχη που έδωσε με τη λευχαιμία.
Η γυμνάστρια από την Καβάλα, που έγινε ιδιαίτερα γνωστή μέσα από τα βιντεάκια της στο TikTok, περιέγραψε όσα βίωσε όταν σε ηλικία 35 ετών διαγνώστηκε με τη νόσο. Αναφέρθηκε στις δύο μεγάλες νοσηλείες, αλλά και στη μεταμόσχευση μυελού των οστών που χρειάστηκε να κάνει.
Όσα εξομολογήθηκε η Ρεγγίνα Μακέδου
«Έμαθα ότι έχω λευχαιμία πολύ περίεργα γιατί δεν είχα συμπτώματα. Το μόνο σύμπτωμα που είχα ήτανε ότι λαχάνιαζα, κουραζόμουνα. Αρχικά νοσηλεύτηκα στο νοσοκομείο της Καβάλας, από εκεί με έστειλαν στην Αλεξανδρούπολη όπου έγινε και η διάγνωσή μου. Νοσηλεύτηκα στο νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης για 157 ημέρες. Εκεί η νόσος μου ήρθε σε πλήρη ύφεση μέχρι το 2022 που ήρθε η υποτροπή. Το 2022 λοιπόν ήξερα ότι η μόνη λύση για εμένα θα είναι η μεταμόσχευση μυελού των οστών», είπε αρχικά η Ρεγγίνα Μακέδου.
Στη συνέχεια, περιέγραψε τη δύναμη που έβρισκε μέσα στο νοσοκομείο, ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές. «Κάθε μέρα σηκωνόμουν και χόρευα. Ήμουνα μέσα στο νοσοκομείο χωρίς μαλλιά, με τις πιτζάμες μου, με τους φλεβοκαθετήρες μου και σηκωνόμουν και χόρευα. Αυτό μου έδινε ζωή. Κάπως έτσι έφυγε η πρώτη φορά. Τη δεύτερη φορά με τη μεταμόσχευση, η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα ήταν αρκετά πιο δύσκολα. Είχα αρκετές παρενέργειες.
Φοβήθηκα ότι θα χάσω τη ζωή μου. Και την πρώτη φορά, όταν ακόμα δεν ήξερα ακριβώς τι γίνεται και μάλιστα εκεί την πρώτη φορά ήτανε που συμφιλιώθηκα λίγο με τον θάνατό μου. Έκατσα λίγο κάτω, είδα πώς τα πράγματα έχω κάνει στη ζωή μου, πόσα θα μπορούσα να κάνω, όμως ήμουν ήδη ευχαριστημένη με ό,τι είχα κάνει».
Και πρόσθεσε: «Στη δεύτερή μου την περιπέτεια, στη μεταμόσχευση, κάποια στιγμή είχα πνευμονία. Είχα πνευμονία και είχα και πάρα πολύ χαμηλά λευκά. Εκεί πέρα φοβήθηκα πάρα πολύ. Είπα ότι τα παρατάω, δεν… Πίστευα ότι δεν αντέχω άλλο. Εκείνη τη στιγμή βρέθηκαν κάποιοι άνθρωποι, και μέσα από το νοσοκομείο, γιατροί, νοσηλευτές, φίλοι μου, που μου έδειξαν ότι δεν πρέπει να τα παρατήσω. Κι εκεί κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι το “μαζί”.
Νομίζω ότι δεν θα παρεξηγηθεί κανείς αν ο άνθρωπος που θα πω το μεγαλύτερο ευχαριστώ είναι η δότριά μου. Η προσφορά της τεράστια γιατί χαίρεσαι που ζω. Πραγματικά αν δεν έχεις υγεία, δεν έχεις τίποτα».
