Με ειλικρίνεια και συγκίνηση, ο Ανδρέας Γεωργίου ανοίγει την καρδιά του και μιλά για ένα όνειρο ζωής που τον συνόδευε από την εφηβεία: τη δημιουργία οικογένειας. Σε μια περίοδο όπου η επαγγελματική του πορεία γνωρίζει διαρκή άνθηση, ο ίδιος βιώνει την πιο ουσιαστική του επιτυχία σε προσωπικό επίπεδο, έχοντας στο πλευρό του τη σύζυγό του Σιμώνη Χριστοδούλου και κρατώντας πλέον στην αγκαλιά τους την κόρη τους.
Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο περιοδικό Hello μαζί με τη σύζυγό του, ο αγαπημένος δημιουργός μιλά ανοιχτά για τις επιλογές, τις αναμονές και τα διλήμματα που σημάδεψαν τη διαδρομή του, αποκαλύπτοντας πως δεν δίστασε ακόμη και να σκεφτεί τη μονογονεϊκότητα μέσω παρένθετης μητέρας, αν δεν έβρισκε τον έρωτα. Μια εξομολόγηση γεμάτη αλήθεια, ωριμότητα και συναίσθημα, που φωτίζει μια λιγότερο γνωστή, βαθιά ανθρώπινη πλευρά του.
Απόσπασμα από την συνέντευξη του Ανδρέα Γεωργίου
Με μια επαγγελματική σταδιοδρομία γεμάτη επιτυχίες που εξελίσσεται διαρκώς, δημιούργησες μια υπέροχη οικογένεια με τη Σιμώνη καθώς πρόσφατα υποδεχθήκατε την κόρη σας.
Από πολύ νωρίς, ήθελα να κάνω οικογένεια. Θυμάμαι να το σκέφτομαι από 16-17 χρονών, είναι κάτι που επιθυμούσα από μικρός. Συνειδητά όμως το έβαλα στην άκρη δίνοντας προτεραιότητα στην δουλειά μου.
Γιατί αυτό;
Γιατί έχω μεγαλώσει σε μια οικογένεια με πολλή αγάπη και πολύ ωραίες αναμνήσεις από τους γονείς μου. Ο πατέρας μου ήταν βιοπαλαιστής ενώ και οι δυο γονείς μου ήταν λαϊκοί άνθρωποι που έκαναν τα πάντα για να έχουμε τα απαραίτητα στη ζωή μας. Γι’ αυτό και ήθελα πρώτα να δουλέψω, για να μπορώ να προσφέρω κι εγώ στα δικά μου παιδιά – ειδικά στην εποχή μας που όλα είναι πιο δύσκολα.
Οπότε, επέλεξα να εστιάσω στα επαγγελματικά μου και να περιμένω μέχρι τα 40 μου για να δημιουργήσω οικογένεια. Όταν ένιωσα ότι μεγαλώνω σκέφτηκα ακόμα και την μονογονεϊκότητα. Δηλαδή να αποκτήσω παιδί μέσω παρένθετης μητέρας εάν και εφόσον δεν έβρισκα τον έρωτα σε έναν άνθρωπο. Κάπως μαγιά, όμως, ήρθε και κούμπωσε με την Σιμώνη όλο αυτό. Χτίσαμε μια πορεία όπου ως ζευγάρι χωρίζαμε, κάναμε έναν κύκλο μαζί, μετά χανόμασταν και μας έφερνε πάλι κοντά το συναίσθημα. Μέσα από αυτή την διαδικασία γινόμασταν όλο και πιο καλοί φίλοι.
