Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, εμφανώς συγκινημένος, αποχαιρέτησε τον Διονύση Σαββόπουλο με έναν φορτισμένο επικήδειο στη Μητρόπολη Αθηνών, αναγνωρίζοντας τη βαθιά επιρροή του στο ελληνικό τραγούδι και την πολιτιστική κληρονομιά.
Ο Ιωαννίδης μίλησε για τον Σαββόπουλο ως παιδικό του ήρωα και δάσκαλο, που με τη μουσική και την ποίησή του καθόρισε γενιές καλλιτεχνών.
Αναφέρθηκε στη σημαντική συμβολή του Σαββόπουλου στην ανύψωση του πολιτιστικού επιπέδου της χώρας και εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του για την καθοδήγηση και την αγάπη που έλαβε.
Παρά την παρηγοριά ότι ο Σαββόπουλος καταργεί το πένθος, ο Ιωαννίδης δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκρυά του, αποχαιρετώντας τον με αγάπη και σεβασμό.
Πιο αναλυτικά
Με δάκρυα στα μάτια ο Αλκίνοος Ιωαννίδης αποχαιρέτησε τον Διονύση Σαββόπουλο μέσα από έναν από τους πιο φορτισμένους επικήδειους που ακούστηκαν στη Μητρόπολη Αθηνών. Ο αγαπημένος τραγουδοποιός εμφανώς συγκινημένος, μίλησε για τον «παιδικό του ήρωα», τον άνθρωπο που καθόρισε το ελληνικό τραγούδι και επηρέασε γενιές μουσικών.
«Η πρώτη μεγάλη συναυλία που παρακολούθησα ήταν δική σου, όταν με πήγε ο πατέρας μου στο κεντρικό στάδιο της Λευκωσίας, τότε που η Κύπρος έκειτο μακράν και δεν πάταγε καλλιτέχνης», θυμήθηκε ο Αλκίνοος. «Ήρθες τότε και έστησες γιορτή, γιατί σου άρεσαν οι γιορτές, τα μπουλούκια, τα πανηγύρια, οι φιέστες. Σε αποχαιρετούμε σήμερα σαν έναν άνθρωπο σημαντικό για το τραγούδι και τον πολιτισμό, σημαντικό για τη σκέψη, το αίσθημα και την αισθητική μας. Χωρίς εσένα άλλο θα ήταν το τραγούδι μας, άλλοι θα ήμασταν κι εμείς».
Συγκινημένος ο Αλκίνοος Ιωαννίδης στον επικήδειο για τον Διονύση Σαββόπουλο
Στη συνέχεια, ο καλλιτέχνης απέτισε φόρο τιμής όχι μόνο στον μουσικό, αλλά και στον δάσκαλο μιας ολόκληρης γενιάς: «Σε αποχαιρετώ και εκ μέρους των παιδιών και μαθητών σου, των τραγουδοποιών της χώρας. Υπάρχουμε γιατί προϋπήρξες. Μας πήρες παιδάκια μέσα από το πικάπ του σπιτιού μας και μας άνοιξες την πόρτα σε ένα περιβόλι του τρελού, γεμάτο τραγούδια. Τρισυπόστατος, ένωσες τον συνθέτη, τον ποιητή και τον ερμηνευτή, ανεβάζοντας την ένωση αυτή σε θεόρατο ύψος».
Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης συμπλήρωσε: «Μας ανέθρεψες, μας στήριξες, μας ελευθέρωσες. Μαζί με τους δασκάλους σου, τον Μάνο Χατζιδάκι και τον Βασίλη Τσιτσάνη, φωταγώγησες τις πλατείες, τα θέατρα, τα σπίτια και τις καρδιές μας».
Η φωνή του λύγισε όταν είπε: «Ανέδειξες το πολύτιμο, ανέβασες το επίπεδο της χώρας και του καθενός προσωπικά. Ο αδερφός μου μού είπε το βράδυ που έφυγες, για να με παρηγορήσει, ότι ο Σαββόπουλος είναι γιορτινός, καταργεί το πένθος. Τότε εγώ γιατί έκλαψα; Για σένα ή για εμένα;».
Ο Αλκίνοος ολοκλήρωσε τον επικήδειο λέγοντας: «Ακριβέ μου δάσκαλε, τον τελευταίο καιρό είχες γίνει τρυφερός. Ζήτησες τις συγγνώμες σου, είπες τα σ’ αγαπώ σου. Αξιώθηκα κι εγώ να σου πω πως σε αγαπώ, σου το επαναλαμβάνω και τώρα. Φεύγεις γιορτινός και αιώνιος αφήνοντάς μας τα πολύτιμα δώρα του περάσματός σου από τη Γη».
